‘A lúa da colleita’, un esbozo de novela

DIARIO DUN CRÍTICO RESUCITADO.

AnxosSumai

Volvín á biblioteca, desta volta por unha novela, de moito éxito crítico –no que respecta ás vendas non falo: case nunca se dan cifras–: A lúa da colleita, de Anxos Sumai, publicada por Galaxia. Lina, como adoito facer coas novelas, de corrido, con lapis na man, aínda que, finalmente, case non tirei nota ningunha: non me atrapou, para nada. Síntoo por Sumai mais sobre todo por min, como lector. Á novela fáltalle, entre outras cousas, fondura psicolóxica. Mais –pódeseme reprochar– a autora non quixo facer unha novela psicolóxica. De acordo, entón dá a impresión de que o que falla é o léxico, nada rigoroso, máis ben coloquial. Ao fallar a rigorosidade de léxico, o lector pode non comprender nin entender os “movementos” psíquicos (e físicos) dos personaxes, a súas accións, os seus feitos, os seus pensamentos… Dá a impresión de que os personaxes actúan aleatoriamente, que son monicreques en mans de non se sabe quen. A personalidade da “protagonista” principal non está case que nin deseñada xa que o lector pode pensar que se trata dunha esquizofrénica, mais non dá a impresión de ser tal. Non hai vías que permitan fuxir de tal impresión, a pesar de que ao final se poida pensar que este personaxe asume totalmente, sen contradicións, o seu ser “duplo”, que o seu ser duplo é a garantía da súa “identidade” e, xa que logo, da súa liberdade. Con todo, este personaxe é incapaz de afondar en si propio, na súa consciencia, polo que todo o que podía haber de “viaxe aos infernos” (sic) non existe.

Dá a impresión de que os personaxes actúan aleatoriamente, que son monicreques en mans de non se sabe quen.

Por outra banda, a novela goza dunha diversidade de personaxes que, en realidade, non achegan nada nin engordan a acción, a trama. É como se a autora quixese colocar na súa narración seres “curiosos”, freakies para dar unha sensación de ultramodernidade. Outra das chatas que se lle pode pór a novela é o amoreamento un pouco indebido de intrigas menores sen interese para manter a atención (infelizmente, non a tensión) do lector; intrigas que quedan en nada. A maioría son infantís na súa formulación: o que lle di Intuvine a Rubén sobre Bet, que non se lle explica ao lector, quen debe deducilo pola súa banda no desenlace final. É un dos vellos recursos do folletín: os protagonistas ou actores da acción saben o que acontece, o lector non debe sabelo até o final… Nunha palabra, as intrigas están colocadas na novela para espertar no lector un interese que de por si esta é incapaz de crear. É, en certa maneira, como se a autora complicase con estratexias formais a fluidez do texto para crear un efecto de modernidade, de dificultade, de risco que, en última análise, non existe.

As poucas páxinas eróticas (se así se poden chamar) que hai na novela son… penosas: “Quedaban extenuados na area, cunha expresión de asombro, de incredulidade, cando aquel primeiro sexo remataba“. Frases feitas ou tópicas que non lle engaden nada ao texto nin teñen unha función irónica: “o corpo recendendo a sexo a salitre“; aparición de obxectos que semellan, nunha primeira lectura, teren un significado e non teñen ningún (por exemplo: o cinceiro usado por Lois).

Nesta historia a maioría do personaxes son completamente circunstanciais, a súa aparición, a súa inclusión, a pesar de ocuparen moitas páxinas, non teñen ningunha transcendencia nin na acción nin no desenlace, nin na trama nin no clímax. A morte dunha das principais personaxes femininas da novela, a que vén? Noutras palabras, os elementos narrativos (no seu conxunto) non manteñen unha relación interna senón que máis ben son casuais, aleatorios, o que conduce a que a voz narrativa e o punto de vista se perciban como un inconveniente, non como unha vantaxe.

A lúa da colleita non só non é unha boa novela, senón que é unha novela completamente fallida, un pouco resesa, ao estilo de Susanna Tamaro, con toda a falsidade que isto implica. Unha novela que foi merecente, entre outros, do Premio da Crítica española.

Xesús González Gómez.

Advertisements

2 comentarios en “‘A lúa da colleita’, un esbozo de novela

  1. Ao meu ver, esa fasquía ‘borrosa’ que tanto inqueda o autor desta crítica é o que singulariza ‘A lúa da colleita’. Creo que XGG confunde, nesta ocasión, a prospección que a novela fai no eido do sensorial e do cognitivo, nas simas do eu e do medo, e fica confundido. O que fai mal o crítico é achacarlle esa confusión súa, a incerteza e o desacougo que a narración provoca nos que len, a supostos fallos de estrutura ou de construción do texto. Eu creo que é unha novela que require unha segunda leitura, ou máis, e que desde logo refuga achegas cartesianas ou baseadas no ‘sota, cabalo e rei’ do manual de ‘Como escribir tu propia novela’. Supoño que se Clarice Lispector caese nas mans de González Gómez había dicirnos que alí non hai cousa con cousa, que pasan cousas inexplicábeis e que nada ten sentido, que todo é aleatorio e inopinado. Pois ben, se cadra é así, se cadra a vida é así, e quizais o que non lle apetece ao crítico e ver plasmado ese abismo, con tanta certeza, diante dos seus ollos.

  2. Outra cousa, as resurreccións deben ter un sentido, polo menos redentor, tal aconteceu co tocaio deste crítico, Xesús, o de Nazaré. Se a vontade do crítico resurrecto era redimir os leitores galegos da mala literatura abofé que ten monte e monte no que desbrozar. Volvín ler a crítica e non só non me parece xusta senón que, ao meu ver, ten unha inquina importante, é sesgada e non lle fai xustiza á novela.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s