Resumo de libros de cabeceira de persoeiros famosos

Ernesto Valverde, adestrador de fútbol.

Xesús González Gómez.

Ao igual que o pasado ano, o día de Sant Jordi o xornal barcelonés La Vanguardia publicaba en cada páxina do periódico as lecturas e recomendacións de libros dos líderes mundiais e locais en diversas tendencias, desde a política até á economía, a pasar polo deporte, etc. Como na páxina 3 do xornal se inicia a sección de política internacional, nesa páxina empezaban as respostas, que eran as de Angela Merkel, a chanceler alemá, un dos poucos políticos (e aquí englobamos homes e mulleres), por non dicir o único, en Europa que ten sentido do que antes se denominaba Estado: é dicir, unha gran política que non mide as súas acción polas reaccións dos electores e polo que pode acontecer no minuto seguinte, senón que mira para adiante, aínda que poidamos non estar de acordo con ela en temas puntuais. Se o ano pasado a «recomendación» da chanceler alemá fora o moi local Vievzig Jahre, de Günter de Bryn, a deste ano era, ou é, moito máis universal: Guerra e paz, de León Tolstoi (diversas edicións tanto en catalán como en castelán e portugués). Como universal era a elección da nova secretaria dos socialistas alemáns, Andre Nahles, que se decantaba por Libro das cancións, de Heinrich Heine: «Reláxome lendo a Heine, é irónico, melancólico, político e poético. Cruza as fronteiras entre Francia e Alemaña e entre as relixións» (Akal, Ediciones Linteo, en castelán). Despois dos líderes alemáns, viñan os franceses, a empezar polo seu presidente, Emmanuel Macron, o Robin Hood dos ricos de alén dos Pireneos: de aquén dos Pireneos, xa os coñecemos, Mariano Rajoy, Cristóbal Montoro e compañía, accion na que van a carón da nova dereita «neoliberal»: Ciudadanos. Se o pasado ano recomendara a poesía de René Char, este ano decantouse por L’Islam, une réligion française, de Hakim el Karoni, quen, segundo La Vanguardia, é o inspirador da política macroniana ante o desafío da integración dos musulmáns na sociedade francesa. O líder da oposición de dereitas, dos republicanos franceses, Laurent Wauquier, elixía un clásico: En ménage, de J.-K. Huysmans. Non sei se existe versión española ou catalá, penso que non, así que aproveite o lector e lea do mesmo autor a súa máis coñecida obra: A contrafío, publicada por Hugin e Munin e traducida por María Isabel Soto López. O presidente do Consello Europeo inclinouse por O Danubio, de Claudio Magris (Anagrama: castelán; Edicions de 1984: catalán), libro que descubriu o escritor triestino ao resto de Europa: unha relectura do tal volume talvez sería necesaria, e talvez se vería que se ben había, e hai, moita «brillantez», quizais lle falta un pouco de «chicha». O líder da dereitista Lega Norte, Mateo Salvini, elixía a novela de Antonia Arslan, A casa das lavercas (edición castelán: Lumen), que trata do xenocidio armenio por parte dos turcos: a elección era para cargar contra Turquía; pola súa banda o líder do Movemento 5 Stelle, Luigi Di Maio, declaraba que o seu libro é a obra de M. e P. P. del Mino, Il libreto rosso de Pertini, afirmando que a figura de quen fora presidente de Italia é o seu exemplo a seguir: o antifascista Sandro Pertini nunca estivo financiado, que se saiba, por ningún millonario, honorábel Di Maio! O ministro británico de Asuntos Exteriores, Boris Johnson, recomendaba Fascism: A Warning, de quen fora a primeira muller secretaria de Estado dos Estados Unidos, Madeleine Albright; o presidente chinés Xi Jinpig ten como libro de cabeceira A historia de Yue Rei. Yue Rei foi un mítico xeneral cuxa nai lle gravou nas costas a frase: «Serve lealmente ao país». Segundo a propaganda chinesa, tal xeneral inspirou o actual presidente chinés sendo este un meniño: manda nabos!

O presidente dos Estados Unidos de Norte-América, Donald Trump, que fai outra vez real a famosa frase de que nos USA calquera pode chegar a presidente, o pasado ano recomendaba Reasons To Vote For Democrat, de Michele L. Knowles, un volume de 256 páxinas… en branco. Este ano, porén, debe andar mal de cash e debe necesitar as liquidacións por dereitos de autor, e así recomenda o libro de propia (?) autoría: The Art Of The Deal. O ex presidente Barack Obama, pola súa banda, recomendaba Desafiuzados, de Matthew Desmond, libro sobre as nais solteiras que demostra como o desafiuzamento se converteu en algo cotián nos Estados Unidos. O presidente ruso, Vladimir Putin, que o ano anterior recomendara Un heroe do noso tempo, de Liermontov (Xerais), este ano continúa cos clásicos e recomenda o libro de Pushkin O prisioneiro do Cáucaso (versión española El Acantilado; versión catalá: Edicions La Guineu). E a ex presidenta do Brasil Dilma Rousseff recomendaba Licensed To Lie, de Sidney Powell, libro que denuncia a corrupción no departamento de Xustiza estadounidense e as tácticas pouco éticas dun grupo de fiscais: tal libro sería posíbel hoxe no Brasil?, e en España? O papa Francisco recomendaba a novela Os noivos (Editorial Galaxia, trd. Xavier Rodríguez Baixeras) do autor católico Alessandro Manzoni: o papa o ano pasado recomendara a obra póstuma de Z. Bauman Nati liquidii.

A sección política española abríase con Ana Pastor, a presidenta das Cortes, que recomenda o libro de Eduardo García de Enterría, Fervor de Borges, libro editado pola Editorial Trotta. Lembremos que hai anos García de Enterría fora acusado de evasión de capitais (el e mais a súa muller) e defendidos polo avogado Gonzalo Rodríguez Mourullo, tamén defensor de Ruíz Mateos e outros homes e mulleres de digna traxectoria… delitiva. O seu homónimo do Parlament catalán, Roger Torrent, recomendaba El reino, de Emmanuel Carrère (Anagrama tanto en versión catalá –El regne– como castelán), que narra a viaxe do autor do agnosticismo ao catolicismo para (ao se impor o sentido común) volver ao agnosticismo. O presidente do goberno español le libros ou lenllos?: o pasado ano recomendara Patria, de F. Aramburu (Tusquets): este ano a novela de Lorenzo Silva, protagonizada por dous gardas civís, Donde los escorpiones (Destino). O que non cambia é o grupo editorial que publicou ambas novelas: Planeta. Será en agradecemento á liña informativa de La Razón?, aínda que nos mentideiros políticos se afirma que este xornal agora se decanta por Ciudadanos. Se o Raxoi se decantaba por unha novela policial, o secretario xeral do PSOE, Pedro Sánchez, talvez tamén: Una novela criminal, de Jorge Volpi (Alfaguara). Como novela policial tamén é a recomendada por Pablo Iglesias: La transparencia del tiempo, de Leonardo Padura (Tusquets), protagonizada polo detective Mario Conde, nada a ver co delincuente español homónimo: «Padura retrata o contrario dos mitos sobre Cuba, mais desa realidade de amargura e desencanto xorde unha beleza digna e conmovedora», afirma o líder de Podemos. En cambio Albert Rivera recomenda a autobiografía intelectual (sic) de Mario Vargas Llosa La llamada de la tribu (Alfaguara). Se non é outra cousa, cando menos Rivera é un agradecido. En cambio Inés Arrimadas recomenda Prisioneros de la geografía, de Tim Marshall (Planeta), que aínda que ela poida pensar o contrario, no fondo o libro rebate as teses políticas de Ciudadanos sobre os territorios (teses que se poderían denominar, no que ao Estado español se refire, joseantonianas: léase o artigo do fundador da Falange Española titulado “La gaita y la lira”), aínda que Marshall non saiba nin que existe este partido. A secretaria do PdeCAT, ex-Convergència Democràtica de Catalunya, Marta Pascual, recomenda unha máis que excelente novela: El orden del día/L’Ordre del día (Tusquets en español, Ed. 62 en catalán), unha novela que demostra que os temas nunca pasan de moda en literatura, só as formas. Como, en principio, e en vista ás súas novelas publicadas até o día de hoxe, unha boa novela debe recomendar o lider das CUP Carles Riera: Els vulnerables, de Julià de Jòdar (Comanegra). Non obstante, haberá que dicir que Jòdar, que é un excelente novelista, é un dos ideólogos permanentes da «pàtria ferida» das CUP. É dicir, un daqueles para quen as patrias poden ser feridas mais non as persoas. O ex president da Generalitat Carles Puigdemont recomenda Para combatir esta era, de Bob Riemen (Taurus en castelán; Arcàdia en catalán: Per combatre aquesta època). Riemen avisa dun repuntamento do fascismo: este, que nunca desapareceu, está ancorado onde menos o imaxinamos, algo que, por outra banda, ás veces non se entende ou non quere entenderse: léanse as actas e as descricións das sesións parlamentarias italianas de 1922 a 1926 e compárese co que aconteceu nos últimos anos nos parlamentos español, catalán e galego: cedo veremos porque lados –variados–, ás veces os que non se esperan, repunta o fascismo.

Se Puigdemont ou Pascual, recomendan autores non cataláns, Oriol Junqueras queda cun autor da casa, ou de casa, e cun libro máis xornalístico que outra cousa, Van fer un referèndum, de Andreu Pujol Mas (que conste que non é un pseudónimo –Jordi Pujol, Artur Mas, etc.), publicado por Saldonar. Non coñezo o libro pero Pujol Mas é un tipo divertido –ou un provocador–, xa que no 2013 publicou Ministeri d’Incultura: Catalunya a la recerca d’un kitsch nacional, no que defende que Cataluña debe contar con certos produtos «culturais» de baixa calidade, como a prensa rosa, televisión lixo, etc. Se non cambiou de profesión, até hai dous días Mas Pujol era axente da propiedade, é dicir, un francotirador no mundo da cultura catalá (e da española, da galega, da francesa, etc.). O último político en recomendar un libro era Xavier García Albiol, líder do PP en Cataluña, que recomendaba Los pacientes del doctor García, de Almudena Grandes (Tusquets): a min me dá que o seu xefe de prensa lle gastou unha broma; ou o xornalista de La Vanguardia se equivocou e a recomendación era doutro político, porque todo o mundo sabe que Albiol, como o seu xefe en Madrid (o presidente do goberno español) non son moi «lectores» e cando escoitan a palabra libro ou cultura non é que tiren a pistola da funda, como o poeta expresionista, senón que, simplemente, esconden a carteira. Por outra parte, talvez a confusión sexa a miña: Almudena Grandes está orgullosa, é o que se deduce das súas novelas, de ser de esquerdas… e española; e García Albiol esta orgulloso de ser español e de case extrema dereita, ou sen case.

Logo da sección dedicada á política española veñen as páxinas de opinión e de cartas dos lectores, páxinas nas que non aparecen respostas de ninguén. Axiña chega a sección «Tendencias», que é unha mestura de necrolóxicas, sección de sucesos, ecos de sociedade, etcétera: desta sección eliximos só dúas respostas, a do abade do mosteiro de Montserrat, Josep Maria Soler, que recomenda Francesc d’Assís, profeta de l’extrem, da autoría de Suzanne Giussepi e publicado precisamente polas Edicions de L’Abadia de Montserrat, e a do filósofo e pedagogo Gregorio Luri Medrano que recomenda, La negacion de la luz, de José Antonio Masoliver Ródenas (El Acantilado), do que afirma que é «poeta sin contemporáneos», facendo a súa a frase que Mandelstan se dedicou a si mesmo e aplicándolla a un poeta nada atractivo. Na sección cultura (na que tamén se inclúen espectáculos: cine, teatro, etc.) recomendan libros as seguintes persoas: o escritor Fernando Aramburu: Filek, de I. Martínez Pisón (Seix & Barral), sobre o estafador austríaco que timou a Franco; a artista Eugenia Balcells, que se decide por La natura expuesta, de Erri de Luca (Seix & Barral); o escritor Santiago Rocangliolo: Desmembrado, da prolífica Joyce Carol Oates (Gatopardo ediciones); Andrés Barba, escritor, recomenda Este libro es de mi madre, do austríaco Erich Hackl (Traficantes de sueños), mentres que a ilustradora e alpinista Araceli Segarra propón a lectura dun libro que, segundo ela, rompe esquemas: Alpinismo bisexual, de Simon Elias (Pepitas de Calabaza: editorial que debería cambiar o seu lema: «unha editorial con menos proxección que un cinexín», porque hoxe, felizmente, xa non é certo); Marta Sanz decántase pola novela de Clara Usón (unha novela pop), El asesino tímido (Seix & Barral) e a cantante Rosalía un clásico: Luces y sombras del flamenco, de José María Caballero Bonald, con fotos de Colita, un libro editado a mediados dos setenta do pasado século e reeditado –con corrixendas e aumentos– hai uns dez anos pola Fundación Juan Manuel Lara; ao cantante Quimi Portet tamén lle dá polos clásicos: Memorias dun turista, de Stendhal (debe haber versións españolas no mercado, mais eu só coñezo a incluída nas súas obras completas, publicadas en catro volumes alá polo 1966 por Aguilar e traducidas por Consuelo Bergés), mentres que o escritor Martin Casariego recomenda un libro –novela?– de Berta Vias Mahou, unha boa novelista que non acaba de conquistar un público: Una vida prestada (Lumen). Hai máis nomes da cultura, pero como isto se alonga haberá que ir cortando. A alcaldesa de Barcelona recomenda o libro de Vázquez Montalbán Barcelones, recuperado e reeditado, precisamente, polo Concello de Barcelona, edición na que se inclúe o prólogo á versión inglesa: Vázquez Montalbán atinou alá polo 1990 o que ía acontecer na Barcelona da década do 2010: cada vez cidade máis allea aos seus habitantes e pasto dos especuladores e dos empresarios hoteleiros e tabernarios. Cando se trata de defender estes empresarios e a súas barrabasadas, as diferenzas entre soberanistas e independentista esquécense. O presidente do Barça, Josep Mª Bertomeu, recomenda outro libro de Vázquez Montalbán, recompilación de artigos e traballos do escritor barcelonés sobre o equipo dos seus amores: Barça. Cultura i esport; a recompilación foi realizada por Jordi Osúa Quintana e publicada pola editorial Base. O presidente do Girona FC non se queda atrás e recomenda o libro de Eddy Kelele, xornalista catalán de ascendencia africana, Girona FC: camí cap a primera (tamén editado pola editorial Base). O tenista Sergi Bruguera recomenda un clásico do noso tempo: Una confabulació d’imbècils, de J. Kennedy Toole (edició en catalán e castelán Anagrama; a edición catalá, co título que se reproduce, é de Xavier Pàmies; existe outra versión máis vella, publicada en 1988 pola editorial Pòrtic, realizada por Maria Antònia Oliver co título: Una conxorxa d’enzes: se a versión da Oliver non é mala, a verdade é que a de Pàmies a supera. Non obstante reivindiquemos a Oliver, máis como tradutora que como novelista: a súa versión, ao catalán, de Moby Dick é moi superior á versión española de José María Valverde; e con moito). E xa que falamos dun Valverde, outro Valverde, Ernesto, o míster do Barça (lector compulsivo, segundo voces), recomenda o libro colectivo Relatos solidarios del deporte, cuxos beneficios, este ano, se destinan á Asociación Proactiva Open Arms, ONG que se dedica a salvar inmigrantes que atravesan o Mediterráneo en «pateras». Lembremos que hai unhas semanas a «xustiza» italiana tratou esta ONG a patadas mentres os mercadores de homes e mulleres africanos, e non africanos, se pasean libremente polos xardíns de occidente. A edición deste libro, que se publica cada ano, foi presentada por Ernesto Valverde, precisamente, quen dixo, na presentación, que os membros destas ONG eran os verdadeiros heroes do noso tempo, e non os futbolistas, aínda que para a Unión Europea os verdadeiros heroes deben ser os tripulantes das «patrulleiras» libias xa que estas están subvencionadas pola UE, mentres que a estas ONGs lles nega o pan e o sal e lles ofrece o pan e a auga do cárcere. O mesmo título é recomendado polo secretario xeral de deportes da Generalitat, Gerard Figueras. Pola súa parte, o hoxe ex adestrador do Espanyol, Quique Sánchez Flores, recomenda Buzón del tiempo, de Mario Benedetti (Alfaguara) e R. Rodríguez “Monchi”, director deportivo do Roma: A arte da guerra, de Sun Tzu (versión galega de Xulio Ríos, Teófilo Comunicación)

O secretario xeral da UGT en Cataluña, Camil Ros, recomenda La mujer justa, de Sandor Marai (Salamadra en castelán; La dona justa, Edicións 62, en catalán). Arancha Algas, conselleira delegada de Boboli: Berta Isla, de Javier Marías (Alfaguara), Domiciano Sandoval, líder da Marea pensionaista en Cataluña: Sis homenots i una dona, de Ponç Feliu Llansa (Icária): «É a historia do Col·lectiu Ronda, de como se pode vivir sen pensar soamente nos cartos e ofrecendo asistencia ás persoas que non a poden pagar»; Pau Relat, presidente de Femcat (unha fundación privada de empresarios) decántase por Turbulèncias i tribulacions, de Andreu Mas-Colell (Edicions 62), ex-conselleiro de economía e finanzas de Artur Mas, e outros: «Unha ollada honesta dunha persoa extraordinaria sobre unha xeira moi complicada de crise do noso país».

Como comprobará o/a lector/a, lecturas para todos os gustos e desgustos e máis dunha mentira por parte dalgún «recomendador».

Advertisements

Un comentario en “Resumo de libros de cabeceira de persoeiros famosos

  1. Estaría ben que en Galicia algún medio fixese algo semellante, preguntándolles a figuras relevantes da política, do deporte, da cultura ou da sociedade en xeral por libros de cabeceira ou algunha lectura recente. Coido que tería máis morbo se se preguntase por libros en galego (traducións incluídas). As respostas entrarían dentro do previsible ou levariamos algunha sorpresa?

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

w

Conectando a %s