1. Da idea que tivo o home máis rico de Galicia

Letra A. FABRIZIO/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Cando espertou, despois dun soño intranquilo, o home máis rico de Galicia sentiu que a idea que o azoutara durante a noite permanecía aí. Cabalgou media hora longa a lombos da súa bicicleta estática e almorzou a macedonia con extra de mamón e carambola que lle deixara feita dona Rosa na neveira mediana da cociña pequena. Logo deu unha ducha rápida (dous minutos, tal e como recomendaba a fundación que levaba o seu nome para a prevención do cataclismo climático) e masaxeou o corpo con aceite esencial de pebida de uva. Aínda mantiña os seus rituais matutinos a pesar de que rematara o confinamento e sentíase ben orgulloso dos cambios que introducira na súa vida: non máis reunións de máis de unha hora; non máis horas extras; non máis calorías baleiras.

Chegou ao seu despacho na gran fábrica a bordo do Mercedes grande. Era un día especial e quería que o seu equipo o notase desde que o visen entrar polo garaxe adentro.

—Póñame co presidente da Xunta —díxolle á secretaria mentres recolocaba a careta de algodón sobre os fociños—. E logo dígalles ao director xeral e ao director financeiro que os espero na sala de conferencias. Na grande grande, entendeu?

Pasouse co chafariz do xel hidroalcólico e manchou os zapatos de ante azul. Mais desta volta non maldixo nin urrou. Respirou fondo, mirou para a mancha mentres se adentraba na final pel e forzouse a sorrir. «Acepto o que me pasa. Nada me manca. Impórtalle á bolboreta a miña ira…?», dixo para si. «Teño diñeiro como para mandarlle a Stefano Bemer que sacrifique a becerra de mellor pelica dentro do ventre da propia nai e me faga con ela uns zapatos novos!»

Soou a liña interior do teléfono da mesa.

—O presidente xa pode atendelo, señor —sentiu a voz da secretaria. E logo a voz do propio presidente, que o saudou alzando a voz.

—Querido, espero que non teñas hoxe moito afán en San Caetano. Quería que foses o primeiro en coñecer unha decisión que me dá moita alegría poder comunicarche.

—Que honor, señor —contestou o presidente da Xunta—. Seguro que será unha moi boa noticia para Galicia. Os galegos témoslle moita estima, señor, moita, moita, moita…

—Atende —interrompeuno—. Vou convocar un premio literario. Un premio de novela. Algo nunca visto. Un premio que recoñeza o traballo e o esforzo dos creadores galegos como merecen. Un premio que coloque as nosas letras no mundo. Necesito —do outro lado da liña sentiu un levísimo bufido de desencanto—… Necesito que nos axudes nisto, querido. Difusión, promoción, fotos, redes sociais… Que esta convocatoria esperte o talento deste país aínda durmido. Mándame o conselleiro de Cultura esta tarde aquí e xa lle damos instrucións.

Colgou o teléfono sen despedirse nin esperar resposta. Arrepentiuse decontado. «É bo cultivar a empatía, ser consciente do valor de cada vida», pensou. «Acaso non miramos cando camiñamos para non esmagar unha cascuda». Sorriu ao imaxinar a cara longa do presidente da Xunta sobre un corpo de insecto.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s