3. Un conselleiro, o seu xefe e o seu segundo

Letra A. MARIJA JURE/FREEIMAGES.

César Lorenzo Gil.

O conselleiro de Cultura bateu co cóbado (tal e como marcaba o protocolo de Monte Pío) na porta do despacho do presidente da Xunta. A porta abriuse ela soa tras activar o presidente o mecanismo desde debaixo da mesa. 

—Ven, ven —díxolle o presidente, tras a pantalla de metacrilato que mandara elevar toda ao redor da súa mesa de cerdeira maciza—. Estaba a acabar de ler a Voz. Moi bo periódico, eh? Conta todo coma se llo mandase dicir eu, planchao! Senta, senta… Pero fai favor de non tocar coas mans nos repousabrazos, vale? Colle a Telleiro e saíde pitando para alí onde che dixen.

—Presidente, pero que andrómena é esa? Un premio literario de un millón de euros? —dixo encollendo as mans sobre o peito, coma se a cadeira manchase. 

—Cala, cala. Eu que pensaba que ía doar ordenadores para a transición dixital das escolas… Ou comprar o Deportivo da Coruña!

—Podía ser peor, presidente. Imaxina que monta un hospital en Verín.

O conselleiro de Cultura tiña sona de non pensar antes de falar e o presidente da Xunta esquivou as ganas de guindarlle á cabeza o pisapapeis de granito do Porriño que tiña a dous centímetros da man.

—Atende. Non quero que isto se converta nunha oportunidade para danarnos politicamente. Busca o xeito de que alguén da oposición critique a iniciativa, que digan que nas democracias as grandes fortunas non patrocinan premios, que pagan impostos. Se non entran ao engado fíltrallo a algún tertuliano.

—Cal, o que parece da oposición pero sempre nos defende ou o ex militante nacionalista escéptico e desencantado? —preguntou o conselleiro, xa en pé.

—Dá igual. Confío en vós, en ti e en Telleiro. O premio quero dalo eu en persoa, entendes?

—Coma as medallas Castelao.

—Por fin vai saber Galicia para que serve a Cidade da Cultura. Vaino saber ao grande.

Tan pronto saíu do despacho, o conselleiro encontrouse con Xulio Telleiro, o seu segundo en materia de Libros, a bordo do Peugeot oficial. Mandoulle ao chofer que ignorase os radares e tirou por fin a máscara que o abafaba.

—Xulio —dixo—, o presidente vaise involucrar ao máximo. Este tema ten prioridade máxima. Non me dixo nada, xa o coñeces. Pero díxomo todo. Non pode gañar este premio ninguén dos outros.

—Nin sequera un dos nosos que pasa por ser dos outros? —contestou Telleiro.

—Non, un dos nosos nosos, Xulio.

—Pero eu teño esa que ti sabes e este do que falamos sempre que nos viría moi ben darlles para arriba.

—Non. Porque se gañan un millón vanse ver autónomos para voaren pola súa conta. Económica e politicamente. Xa non che digo como van ter a autoestima! Se xa se cren deuses porque os invitan a empanada nos clubs de lectura, que non farán con ese premio e ese diñeiro no peto. 

—Pode ser alguén de Madrid. A Galicia gústanlle os fillos pródigos. Ou mellor alguén que abandonou hai tempo a escritura en galego. Premiarlle o xiro glorioso de volver escribir na lingua dos seus devanceiros.

—Estás pensando en alguén?

—Había aquela que non fai falta que che recorde pero xa non nos vale.

—Esa? —alterouse o conselleiro—. De ningún xeito, Xulio. Despois da que nos fixo. Nós que lle demos tantos chopes! E vai e marcha! Nin así veña arrastrándose coma unha cóbrega, estasme a oír? E o ex ministro que agora é moi amigo do ex alcalde?

—Pero ese non é dos nosos.

—Non che contei de cando ceamos logo da presentación do seu libro de poemas? Estivo moi afectuoso. Gabou o presidente, a nosa capacidade de xestión. Faloume do republicanismo cívico e do consenso liberal moderado.

—Pero ese non escribe unha liña en galego así o mutilen.

—E logo ese é un problema? Cando alguén escribe unha novela en galego corre prontiño a traducila el mesmo para conseguir que lla publiquen en castelán. 

—Os escritores galegos, xeralmente, dominan mellor o castelán ca a gramática do galego.

—Pois mellor mo pos. De un xeito ou doutro, a obra haberá que corrixila, editala e todo iso… eu non entendo, ti sabes máis ca min.

—Si, iso é unha cuestión menor. Pero se facemos como ti dis e esquivamos o noso home en Lalín, atúralo ti.

—O noso home en Lalín! Merda, non reparara nel.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s