4. De cando Carlos Vilatuxe estaba a ver ‘Forjado a fuego’ e lle soou o teléfono

Letra B. MONCEAU/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

A Xulio Telleiro, ao voltar da fábrica, aínda lle quedaba todo o camiño até a casa familiar, en Vigo. Eran as once da noite. Avisara a Mara, a muller, de que xa «merendara» (unha bolsa de patacas fritas, pequerricha, que tiña no portaluvas o chofer do conselleiro para emerxencias) mais ela ofreceuse para lle facer unha ensalada de tomates cereixa. Des que o nomearan alto cargo xa nunca cociñaba para Mara e para as nenas. Estrañaba o horario de mañá e a calma das aulas. Pero, caramba, viña de estar man a man co home máis rico de Galicia deseñando o proxecto cultural máis importante de toda a súa era como responsable da industria do libro. Se aquilo saía ben, para a próxima lexislatura o presidente non tiña como non nomealo conselleiro. Nunca falaran do tema. Algunha vez escoitou o rumor de que o seu futuro estaba en Madrid, coma outros altos cargos antes ca el, pero o seu currículo, en saíndo fóra de Galicia, perdía fol. El era un xestor cultural xenuíno. Durante os seus anos de servidor público aprendera todo o que tiña que aprender. Non se movía unha folla sen que el soubese. Cada editorial, cada escritor, cada crítica literaria… Sabía con quen se reunían os axentes importantes, a que institucións lles pedían diñeiro, que manifestos contra o goberno asinaba cadaquén. Tiña espías en todos os cenáculos e a derradeira palabra en todos os intentos de rebelión.

Todo iso había ser recoñecido polo presidente. Xa moi pronto. E a oportunidade que lle brindaba o premio debía aproveitala con ambición e convicción. Desde sempre consideraba que o seu punto forte en política era que conseguía anticiparse ao que se esperaba del dun xeito tácito, orgánico. Era hora de dar o paso. De pechar o círculo. Como se consegue o amor? Cando tes tan claro os desexos de quen amas que es capaz de facelos realidade incluso antes de que exprese tales desexos. 

Na pantalla do coche buscou o número de teléfono: «Carlos Vilatuxe». Calcou, puxo o cinto e arrancou.

—Home, querido amigo! —a voz nasal de Vilatuxe resoou do outro lado da liña coa esencia mecánica dunha locución do NO-DO—. Sempre trasnoitando. Como nos recoñecemos as ánimas noitébregas.

—Que tal se está en Lalín?

—Xa sabes, se é en Lalín é bo.

—Ui, Carlos. Non me andes a usar lemas da competencia. A que andas? Escribindo?

—Si, un pouco así e un pouco asá, xa me coñeces, Xulio. Unha novela dickensiana que me trae tolo… Estrearon programas novos de «Forjado a fuego». Cando chamaches estaban a preparar unha roupeira mata-amigos… Tiña na man o whatsapp para lle escribir a Arturo, que seguro que anda nos bares e non se decata destas cousas tan divertidas na tele…

—Atende, escritor. Téñoche unha primicia. Necesito discreción máxima neste asunto. Comprendes?

—Comprendo —dixo, cun ton de voz moito menos teatral.

—Mañá vas ler en todos os xornais e ver na TVG que se convoca un premio de novela en galego dotado con un millón de euros.

—Non!

—Si. Atende. É un premio que vai ser histórico para a nosa cultura. O fito máis importante desde que Cela gañou o Nobel.

—Hoxe ninguén se lembra de Cela!

—Atende, escritor. Este é un premio que merece o máis grande dos nosos literatos. Ten que ser para unha figura imprescindible e primordial. O premio dáse dentro dun ano. Teno que gañar unha persoa que o mereza. Ti xa me entendes.

—Pero… como é iso? O presidente convocou ese premio?

—Atende. Os detalles xa os les mañá no facebook. Agora teño que colgar porque aínda teño que falar cos presidentes das asociacións de escritoras, de editoras, de librarías… ti xa te fas cargo. Pero entende que todos imos apoiar nisto. De acordo? Entendes do que che falo, verdade?

—Xulio, carallo, que non son un meniño. Pensa na miña traxectoria. Aínda o venres estiven ceando co presidente e falabamos disto. Recordas aquel ano que me deron cinco premios? Cinco, querido, cinco premios por cinco libros que brillan como cinco soles. E queres que che conte cantas universidades me propuxeron para o Premio Nobel? Cinco! Aínda o venres llo contaba ao presidente mentres compartiamos unha botella de Casa Moreiras que nos baixaba coma mel. 

—Teño que deixarte que logo xa non son horas de chamar a ninguén.

—Chámote mañá cando me informe de todo isto que me adiantas.

—Moi ben, escritor. Discreción, oíches? A ninguén. Nin tan sequera ao presidente.

—Por quen me tes, voto a Xúpiter! Un novelista, un humilde novelista cuxo único botín ten o brillo non do ouro, da literatura.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s