6. Ingrid Costoya dá a receita da tempura

César Lorenzo Gil.

Segunda

O prazo de presentación de solicitudes remata o 24 de xullo do 2021. Os orixinais enviaranse á Consellaría de Cultura. Cidade da Cultura de Galicia. Monte Gaiás, S/N, 15707, Santiago de Compostela, por quintuplicado, mecanografados a duplo espazo en tipos Times New Roman, debidamente encadernados. Non se incluirán nin fotografías nin debuxos nin mapas a non ser que sexan imprescindibles para a comprensión da obra.

 

Ingrid Costoya estaba a enfornar o biscoito de cenoria, co avental brillante de fariña de forza, cando o seu namorado, o escritor e coach David Booty Garriga, lle mandou un audio. Ingrid viu que duraba sete minutos e medio e deixouno «en visto». Aínda tiña que preparar a cobertura de mascarpone, manteiga e zume de limón e acabar de rebozar en tempura os bastóns vexetais para o entrante. O resto estaba pronto para levar.

Seguro que no audio Booty lle contaba a nova do do premio do millón de euros. Era «a oportunidade». Podería deixar dunha vez a empresa de catering do irmán e dedicarse profesionalmente a escribir. Cantos anos dá para vivir un millón? Para toda a vida? Non pensaba ter fillos e o seu apartamento era de protección oficial… a hipoteca pagábase soa. «Espera», pensou. «Se gaño o premio, seguro que ma soben porque xa terei ingresos superiores ao valor de 1,5 do SMI».

Engadiu os 200 gramos de azucre e espremeu un limón cos dentes dun garfo. Puxo a traballar a kitchen aid mentres a cabeza lle viaxaba á cerimonia de entrega. Imaxinou os aplausos, as fotos, a xira polos centros galegos do exterior, o seu discurso de entrada na Real Academia.

O teléfono volveu vibrar: outro audio de Booty (oito minutos e pico) e unha mensaxe de texto de Agnès Mascarell, da axencia literaria. «Puffy, nos ha llegado la noticia del premio. Wau! Estamos en plan comando para que te lo lleves. Llámame cuando puedas. T’estimo».

Tirou do conxelador a escudela de auga xelada e disolveu nela fariña e fermento cun batedor metálico. Dous días antes metera no correo os orixinais para os dous premios de literatura e igualdade e diversidade. Na copistaría xa a coñecían como a muller das novelas. Raro era o mes que non enviaba algún orixinal. A tenda das fotocopias, o café dos marroquís, a libraría de vello do barrio. Des que chegara a Barcelona aquel fora todo o seu universo. No baixo onde cociñaba canda o irmán apenas había comunicación. Os menús debían saír a fume de carozo e ovella que fala, bocada que perde.

Puxo a tixola no lume, mediada de aceite de xirasol. Para adultos non tiña nada, nin tan sequera un borrador ou un esquelete. Dous días atrás lera no Twitter unha historia sobre unha espía da República detida na Coruña no 1937. Creara unha nota no móbil. Eses temas adoitan funcionar. Na axencia insistían en que tiña que tratar o tema do matriarcado galego. A súa relación coas meigas e coa tradición céltica. Fora Nuria, a antropóloga, cuxa familia era de Xinzo da Limia, adoradora de Manuel Rivas e que tiña moita teima coa «contracosmogonía pangalaica».

Meteu na neveira a cobertura para a torta e tirou para fóra as verduras. Mergullounas na tempura. Xusto antes de que empezase a fumegar o aceite, verteunas na tixola. Booty case sempre lle propuña ideas para libros infantís (el publicaba en Blackie súper novelas indies) mais a última fin de semana, desde a bañeira, faláralle de que molaría unha historia de mulleres pakistanís en Barcelona. «Escribe para o mundo, darling, non para a túa aldea. Diso se trataba cando saíches de Ferrol, non si?» Mais ela, en realidade, marchara de Ferrol porque quedara sen aforros. Con aquel millón de euros podería volver para a casa, para a súa casiña querida que tivera que pór en aluguer «en negro».

Os bastonciños brillaron dourados sobre a escumadeira. Do forno chegoulle un aroma terroso e calmado coma unha horta urbana. Contaba con ter un par de horiñas logo ao acabar para escribir. Sentiuse cansa. «Deberían inventar un forno», pensou, «onde botares todas as ideas, argumentos e personaxes dunha novela e el só cocese todo e cho deixase xa preparado. O robot literario».

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s