7. De como Tareixa Meicende se converteu (sen entusiasmo) en aspirante ao premio

C. MATT LYONS/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Terceira

Canda o orixinal, que deberá ser presentado baixo lema e sen ningún tipo de dato que identifique a persoa autora, enviarase, nun sobre pechado, o nome completo, número de teléfono e enderezo postal e electrónico da autora ou autor. Tamén o título definitivo da obra. Asemade, o autor ou autora debe redactar unha declaración responsable de que conta con todos os dereitos sobre a súa obra.

 

Así coa máscara (estampada, fabricada por mulleres ex escravizadas en Bangladesh) ninguén a recoñecería en Pontevedra. Durante o confinamento, Tareixa Meicende aproveitou para cortar e rizar o cabelo. Fíxolle graza ir de repente de incógnito polas rúas empedradas do centro, facendo moito barullo cos seus zapatos novos, cruzándose con coñecidos do partido, da universidade, de Pasarón… Lectores que lle pedían autógrafos nas presentacións das súas novelas… Durante un anaco estivo ben mais cando entrou na vermutería e ninguén se decatou de que era ela a que entrara, abaixou a máscara e deixou que brillase o seu glow labial.

—Tare, estás impecable —recibiuna entón Malena Pizarro, a súa editora en Candle, o selo no que publicaba as súas novelas en castelán—. Que zapatos tan bonitísimos.

—Gústanche? —entrechocaron os cóbados—. Son uns Just-Ene. O meu capricho post-confinamento.

—Marabillosos… Como está Goran? Na casa coas feras?

—Non. Foi a Vigo a un clinic. Logo ían todos os ex da selección iugoslava a celebraren non sei que aniversario de non sei que copa de Europa.

O camareiro, de máscara negra e camiseta negra slim fit pousou suavemente os seus antebrazos diante das mulleres e preguntoulles que querían.

Tareixa propuxo un negroni e Malena secundouna. Esperaron polo cóctel xa nunha mesa, a última en ocupar, arrodeada de xente sen máscara que cuspía ao falar. Polo camiño casen baten de fronte con Edelmiro Vilas, que coincidira con Tareixa Meicende no Parlamento, ambos na mesma comisión de Cultura, cada un en siglas distintas.

—Que forte o do premio do millón de euros, non si? —díxolle como saúdo—. Vós, as expertas, habedes de explicar o que isto suporá para o rexurdimento da literatura galega.

Vilas, ao falar, amosaba arañeiras de saliva que se ían tecendo entre os seus dentes de arriba e de abaixo, unha versión caseira da boca do Alien que provocou desagrado nas mulleres.

—Haberá, haberá —despachouno Tareixa cun sorriso asustado.

—Nós sabemos facer as cousas, Tare. Isto foi cousa do presidente, que convenceu o home máis rico do mundo para investir en cultura.

Tareixa Meicende xa non contestou. Sentou dándolle o cu a Vilas e tirou a máscara con delicadeza.

—Hai un premio literario de un millón de euros? Para un libro en galego?

—Hoxe non se fala doutra cousa en Galicia. Non te estrañes que me chamen como xurado.

—Xurado? Se te presentas non poden chamarte para ser xurado.

—Non me vou presentar —dixo Tareixa buscando coa mirada as costas rexas do camareiro—. Non teño nada escrito. O que si teño é sede!

—Claro que tes novela, Tare!

—Non, non teño. Apenas unhas notas para unha biografía literaria de Pardo Bazán. Mais nin sei que vai saír de aí…

Pétalos de lluvia, Tere. Con esa novela gañas.

Pétalos de chuvia é a novela que imos publicar, Malena. O libro polo que estamos aquí esta noite.

Nese momento, o camareiro pousou na mesa os vasos biselados e senllos canecos de castañas de caxú sen sal, deixando ao marchar un evidente aroma a 212.

—Esa novela é de premio, Tare. Nin sequera está maquetada. É só collela e aprazar a súa publicación até que gañes o premio. Ou vai publicala algunha editorial en concreto?

—Non. Polo que vin, é a gañadora quen decide con que editorial sae.

—Pois aí o tes. Pensa nisto. Quen co teu talento e traxectoria ten unha obra tan potente, xa rematada… Cando remata o prazo de presentación?

—De aquí a un ano.

—Perfecto. Un ano para os demais escribiren; un ano para ti traballares o triunfo. Seguro que xa coñeces o xurado, membro por membro.

—Non se fixo público… Pero si, neste país coñecémonos todos. Podería darche agora mesmo seis nomes e acertar catro… Pero non se trata diso, Malena. Levo vinte anos publicando libros. Son a directora do principal suplemento literario da prensa galega. Catedrática de Literatura Galega e eterna candidata a académica…

—Mellor mo pos. Está o país enteiro desexando darche un recoñecemento á túa altura. Desde Madrid dariamos unha forza —dixo Malena e logo bebeu o seu negroni dun grolo—. Mañá mesmo falo en Candle para que o equipo de Promoción reoriente o traballo. Fala ti cos editores de aquí, anda… Seguro que están encantados de aforrar liquidez.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s