10. De cando Carlos Vilatuxe saíu derrotado polo documento en branco

Letra D. DUNCAN C/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Primeira

Poderán participar todas as persoas, maiores de idade, que presenten unha única obra en lingua galega, conforme a normativa oficial. As obras deberán ser inéditas, non premiadas en ningún outro certame, nin publicadas ou rexistradas, total ou parcialmente. A orixinalidade da obra e a súa autoría xustificaranse mediante unha declaración responsable manifestando ser a persoa autora e titular de todos os dereitos. En consecuencia, a organización non se fará responsable das posibles denuncias por plaxio e recaerá no autor ou autora participante as accións legais que procedan. As e os participantes deberán comunicarlle á organización a concesión de calquera premio que obtivese a obra presentada a este certame, o que dará lugar á súa exclusión do concurso.

 

Durante o primeiro mes, Carlos Vilatuxe enfrontárase de verdade ao documento «en branco». Todas as mañás tomaba un café bebido para a resaca e entraba no Word. Non eran nin as dez cando tiña escrito o primeiro folio. Ás once compuxera o primeiro capítulo. Á unha viña dona Graciela facer a cama, pasar a aspiradora e cociñarlle. Ás dúas e media, Vilatuxe paraba para chamar a filla, que acababa de erguerse en Nova York. Algunhas veces púñalle o neto ao aparello. Completaba o prato único do xantar cun iogur grego de stracciatella e volvía á sala, ao ordenador, tras deixar toda a louza na máquina de lavar. A primeira hora empregábaa en ler e corrixir. De aí en diante, sempre o mesmo ritual, que demoraba horas, até a madrugada: escribía catro, cinco páxinas (ía ao moble bar e apañaba unha parva de augardente de herbas). Borraba parágrafos, compulsivamente («que diría Borges se lese esta bosta, Carlos, que diría!»). Apañaba a botella de herbas e bebía a morro. Chorábanlle os ollos polas moitas horas diante da pantalla. Empezaba a verse a si mesmo en cada frase. Saqueaba a biblioteca buscando os seus dezasete libros publicados, quince novelas e tres recompilatorios de contos. «Esta frase xa a puxen calcada n’O ocaso das avelaíñas. E seguro que tamén en Ninguén vence o silencio».

Acababa derrotado, estomballado no sofá, absorto entre os programas de teletenda xusto cando espertaba e se metía na cama, ás escuras, só para que dona Graciela vise as sabas usadas ao día seguinte.

Aquela mañá, ao saír da ducha, mentres fervía a auga para o café, sentiu como o pulso se lle apuraba e empezaba a suar sen motivo. Pensou que desta volta a resaca era máis pronunciada mais cando abriu o frasco de café soluble viuno claro. Daba igual cantas veces o intentase. Éralle imposible escribir unha liña que valese para algo.

Por primeira vez en semanas non se achegou ao ordenador. Saíu dar un paseo. Á altura do edificio do Concello chamou a Xulio Telleiro.

—Como vas, escritor? —díxolle como saúdo—, cando poderemos ler esa obra mestra?

—Diso quería falarche. Xa tedes xurado?

—Cala, cala. Sabías que o noso home, o patrocinador e convocante do premio quere ser el mesmo xurado? E quere nomear el mesmo outro dos membros.

—Vai haber cinco? —a Carlos Vilatuxe entroulle sede.

—Si. A Xunta garantiu un posto. Os outros dous repártenos finalmente a Asociación de Escritoras e a de Editoras. Vai haber navalladas, escritor, navalladas.  Viches a campaña das Lúas Novas? Mais aquilo que falamos segue sen cambios, está claro? Así que a escribir. Estou certo de que vas facer unha novela das de García Márquez, desas que redescobren a literatura e venden a esgalla.

—Terei que invitar as musas a moitas chiquitas, xa que logo..

—Nótote baixo, Carlos. Non se está ben en Lalín?

—En Lalín sempre se está ben.

—Recorda. Un long seller, un crisol de xéneros, un punto e á parte na literatura galega.

—Non te apures, querido amigo. Velaquí tes o Hércules que será quen de xunguir os dous potentes elos entre a nova narrativa e o mundo post Covid.

Ao chegar á casa tirou polo váter abaixo o resto da botella de augardente de herbas, puxo a tele coa intención de ver Forjado a fuego. Non o botaban, había un especial do Chiringuito. Durante un minuto non deixou quieto o mando da tele até que viu os rizos dourados de Patricio Aragonés no BiblioTevé da Canle Internacional. Parou. Coñecía ben o escritor, era fan dos casos do policía Aymerich. Escoitou con atención cada palabra, cada frase. E de repente, aí, fluída coma a fervenza do Toxa, apareceu perante os seus ollos o plan para a súa novela.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s