12. Onde coñecemos varios nomes do xurado

Letra D. EMMA CRAIG/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

O home máis rico de Galicia recibiu os seus convidados vestido cunha careta de traballo e unha funda azul. Levaba un mes axudando o seu equipo de reformas no local da libraría. Naquel concerto de trades, radiais e Cadena Dial, Xulio Telleiro e unha das súas subdirectoras, Jéssica Pernas, parecían manequíns doutra década, cos seus traxes de chaqueta gris marengo.

—Pasade —invitounos o anfitrión—. Xa están instaladas as escadas de caracol, unha homenaxe a Domingos de Andrade —sorriu mentres os guiaba indo el dediante—. Comunican cos outros andares da casa. Desculpen o ruído. No faiado habemos ter silencio.

Os tres calcaron os banzos de faia até o alto.

—É o meu exercicio favorito. Puro cardio produtivo! —dixo o anfitrión ao sentir que os convidados acoraban na escalada. 

O rocho, fóra a baixa altura do teito, era un espazo diáfano e pulcro. Había unha mesa ovalada e cadeiras de oficina. En cada posto, xa marcado, unha botelliña de auga e un sobre para gardar a máscara. O home máis rico de Galicia sentou e tirou follas dun cartafol de cartón. Pernas abriu o maletín e prendeu a tablet. Telleiro, rubio polo esforzo, deulle un grolo longo á auga. Todos retiraron a máscara.

—Segundo falamos, o xurado parece claro —dixo o anfitrión ollando os papeis—. Dúas persoas, unha escollida por nós e outra polo Goberno, encargaranse da preselección até deixaren corenta orixinais para o xurado. E nese xurado xa están confirmados… Rosendo Neves, pola Xunta, e Patricio Aragonés, pola asociación de editoriais… Nós temos dúas cadeiras… así que falta a persoa da Asociación de Escritoras, non si?

—Hoxe mesmo nos deron o nome da súa representante —falou Jéssica Pernas; Xulio Telleiro espingaba a botella de auga—. Vai ser Helena Camba.

—Non a coñezo —respondeu o anfitrión.

—Foi secretaria da asociación. Xornalista de cultura na Radio Galega. Publicou bastantes libros… especialmente biografías de mulleres —aclarou Jéssica Pernas.

—Forma parte do grupo Lúa Nova. As que pediron polas redes que o xurado fose feminino e se escollese por votación popular —interveu Xulio Telleiro, a voz algo tomada polo frío da auga.

—Entendo. Seguín a polémica un pouco. Pactastes ese nome? —dixo o anfitrión.

—Non, non —respondeu Telleiro—. Tal e como quedaramos, cada grupo participante fixo unha proposta autónoma. Neves leva moitos anos participando en xurados. Até unha vez estivo no do Planeta. Aragonés coido que é unha boa escolla porque agora mesmo é o escritor galego máis famoso fóra.

—Pero escribe novelas de detectives —interrompeu o anfitrión—, sen moita graza.

Telleiro a punto estivo de dicir que el desfrutaba moito cos casos do inspector Aymerich mais trabou na lingua no último segundo.

—Xa sabe vostede con quen vai contar? —preferiu cambiar de tema.

—Si. E tamén sei quen vai estar na preselección. Mais coido que de momento convén manter ambos nomes na sombra. O país é moi pequeno e todo se sabe. Con sabelo eu abonda de momento, non si?

Telleiro e Pernas quedaron pálidos.

—E a onde lles mandamos os orixinais? —preguntou con voz trémula Jéssica Pernas.

—Non vos preocupedes por iso. Cando remate o prazo de presentación, elas mesmas traballarán desde aquí. Esta casa vai albergar a libraría no piso de abaixo. No primeiro vai haber un almacén e unha oficina. No segundo e no terceiro vou preparar dous apartamentos co fin de facer residencias literarias aquí na vila… Mais de momento serán elas quen vivan aquí, para que fagan o traballo a gusto.

—Xa temos unha pista… dúas mulleres. —Xulio Telleiro ensaiba o sorriso para esquivar a pegada de preocupación que se lle instalara no entrecello—. Está ben iso. Nós tamén optamos polo criterio feminino na preselección. De feito, a escollida está aquí connosco… Jéssica vai facer un traballo perfecto. É Máster en Literatura Comparada.

—Se non nos enganamos, vai ser todo un traballo. Centos de novelas para ler —recoñeceu o anfitrión—. Se che presta e podes, habilitamos aquí tamén espazo para ti.

Jéssica Pernas sentiu moi profunda a mirada do home máis rico de Galicia, os seus olliños pequenos e marróns, turbios pola idade, parecían boliñas de chicle xa mastigado. Púxose nerviosa e só acertou a balbucir:

—Moi amable. Non fai falta, xa planificarei a tarefa… son funcionaria. Como din as malas linguas, pola mañá non estou e pola tarde non traballo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s