14. A muller que non se parecía a Lisbeth Salander

Letra E. MARK SIMPKINS/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

—Pódeme chamar Lisbeth Salander —dixo a moza e logo zugou no bordo do vaso xelado onde escumaba a súa cervexa.

—Vaia alias! —respondeu Carlos Vilatuxe, que se sentía protexido, naquel ambiente secreto, pola súa ampla máscara de tea e as lentes escuras de aviador—. Como para que me acorde dentro de tres minutos.

—O señor non leu a saga Millennium, de Stieg Larsson?

—Son novelas?

—E hai filmes tamén. Boísimo todo. Da Suecia.

—Eu sueco só leo a Tranströmer.

—Tamén escribe thrillers?

Vilatuxe rematou a súa auga con gas e cambiou de tema.

—Que hai neste pen?

—Un programa executable. É só instalar e xa aparece un panel de control con acceso remoto. Para evitar indiscrecións, deilles un alias a cada un dos tres escritorios nos que pode entrar. Na propia memoria USB vai un documento en TXT con instrucións e equivalencias.

—Tes moito apuro? —preguntou Vilatuxe, que quedara a saber o que sabía despois de escoitala—. Eu non son especialmente perito en cuestións de informática. Era bo que me deixases todo preparado.

—Eu cobro por horas —respondeu a moza mentres se levantaba da terraza do bar. 

Carlos Vilatuxe levouna até o piso. Ela estrañouse de ver no escritorio un ordenador de sobremesa, cunha ruidosa torre e un teclado amarrado por un cable.

—Mire —dixo a moza despois de que se cargase o arquivo executable no sistema—: Isto é o panel do que lle falei. Aquí ten os accesos remotos. O que pon Taura equivale a… Penélope Trinta… por exemplo… Caprica é o escritorio de Patricio Aragonés… Véñenlle todas as equivalencias aquí neste documento. É só clicar derriba de cada nome, agardar un momento e… velaquí está… acceso completo a todo o que se garda nese ordenador. Dá igual que estea aceso ou apagado, aínda que a persoa estea operando co seu PC non se decatará de que nós estamos conectados a non ser que pasase un antivirus moi actualizado… Desde aquí pode buscar calquera arquivo. A maioría das persoas acumulan todo en «Os meus documentos». O señor pode entrar en cada documento e, facendo así… copia e traslada. Todo o que copie fica aquí gardado nesta pasta. Como non pode mudar ningunha cousa no escritorio externo, non teña medo de que ninguén saiba que entrou.

Carlos Vilatuxe miraba sen entender nada. Pediulle á moza que repetise varias veces ese movemento de arquivos mentres pensaba que no peor dos casos sempre podería facerlle unha foto á pantalla e conservala no móbil.

Logo de a moza marchar cun sobre de billetes na faldriqueira que levaba cruzada sobre o peito, Vilatuxe sentou na pantalla. Tras varios intentos entrou por fin no ordenador de Ingrid Costoya. No escritorio só había tres carpetas. Abriu a titulada «obras». Había máis de vinte arquivos .doc e un par de pdfs. Ordenou por data de creación. O máis recente chamábase «Sumidoiro». Clicou dúas veces co punteiro:

«Historia de amor e morte. A relación entre un ex presidiario que espera para embarcar como pescador en Ferrol e unha escrava sexual africana. Música de Björk e de Alexandra Savior.

»I left your house when you were sleeping

Hadn’t correctly got my head screwed on

Tried to find a way to write a note

Couldn’t get your shower to work».

Nada máis

Carlos calcou sobre o botón de «desconexión» e entrou no escritorio de Tareixa Meicende. Coma nun mosaico, carpetas e arquivos ocupaban cada píxel da pantalla. Durante media hora buscou algunha pista sobre o último documento no que estaría traballando. Mais nada encaixaba co prototipo ou esquelete dunha novela. Maldixo. Aquel sistema non era perfecto.

Nos escritorios de Trinta e Aragonés tivo máis sorte. Penélope estaba armando, ao mesmo tempo, catro novelas. A que menos texto xa levaba sesenta páxinas. Parouse o suficiente para decatarse de que todas estaban protagonizadas pola mesma personaxe.

Aragonés traballaba nun último arquivo: Nadie te va a regalar nada, así en castelán. Os trinta folios das novas aventuras do inspector Aymerich estaban tamén en castelán. Non había versión en galego. Vilatuxe sentiuse depositario dun segredo que lle fervía entre os dentes. «Oxalá soubese quen era o tradutor». Podería achegárselle, collelo por un brazo e dicirlle: «sei quen es. Grazas no nome do mercado literario galego contemporáneo».

Moi canso, apagou o ordenador e puxo a quecer no microondas as sobras do mediodía. «Filla», tecleou no whatsapp, «todo saíu moi ben. Brava recomendación. Celebrarémolo no andar 102 do Empire State Building. Quérote». Despois buscou no Google «Salander». Apareceron fotos de Noomi Rapace e das demais actrices que interpretaran a hacker nas adaptacións da saga nórdica. Ningunha se parecía en nada á moza que estivera na súa casa.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s