15. Unha escritora esquiva, un editor apenado e unha ración de torta rusa

Letra E. JOHN D/FLICKR.

César Lorenzo Gil

Tareixa Meicende foi bater de fociños con Eduardo Fragoso, o editor dos seus libros en galego, de casualidade, á porta da libraría Paz.

—Pontevedra é unha aldea —dixo a escritora, algo alterada porque levaba semanas esquivando a Fragoso.

—Unha gran cidade, profesora. A mellor das cidades.

—Levo moita présa, Eduardo. Teño os cativos sen merenda.

—Déixame acompañarte, por favor. Os dous imos para a Caeira.

Tareixa Meicende apurou o paso. Fragoso arrastraba os seus cento e pico quilos e tivo que escoller entre falar e seguirlle o ritmo. Se tiña que ir canda el, polo menos que fose calado, pensou Tareixa.

Mais no escaparate da confeitaría Solla o editor quedou paralisado, non se sabe se por mor da voluptuosidade da torta rusa ou por un sobreesforzo do corazón.

Tareixa Meicende apiadouse del. Tomouno dun brazo e seguiron paseando coma despreocupados flanêurs en prácticas.

—Tesme abandonado, Tareixa. Xa non me queres nada. Por que non me asinas o contrato por Pétalos de chuvia?

—Non podo. Non polo momento.

—Alguén che prometeu un adianto? Algunha desas novas editoriais que montan novos ricos aburridos do iate. Non me fagas iso. Non nos fagas iso. Somos unha editorial histórica mais famélica. Estamos todos en ERTE desde o confinamento. Traballando en negro. Ten dó de nós.

—Tranquilo, Eduardo. Non vou asinar con ningún outro. É só que quero mudar algunhas cousas na novela. Hai personaxes que non me chistan.

Fragoso calou. A través da máscara podíase intuír que non estaba moi convencido.

—Espera un momento —dixo—, vou parar en Acuña para comprar unha cousa.

Tareixa agardou fóra mais viu como Eduardo guiaba a dependenta, que cortaba dúas xenerosas racións de torta rusa. 

—Que celebramos? —preguntou Tareixa cando Eduardo lle entregou un pacotiño con lazada de cores e todo.

—É máis unha solicitude de desculpa e reconciliación —falou Fragoso mentres gardaba no maletín a súa propia razón de doce—. Nada mellor ca un campo nevado de améndoas para traer a paz.

—De que falas, Eduardo?

—Da escolla de Aragonés para o xurado do premio. Xa che contaron que non votei por ti, non si?

—Non teño nin idea. Quen me propuxo? As editoriais.

—O teu nome estivo derriba da mesa pero perdiches a votación final. Eu busquei os votos para que perdeses.

Tareixa detívose. Estaban a piques de entrar na ponte da Barca e sempre tiña medo de que se levantase un vento mitolóxico cando estivese no medio e a mandase directa á ría.

—Malena Pizarro falou comigo o mesmo día da elección —continuou Eduardo Fragoso.

Tareixa entendeu todo. Mirou o editor aos ollos e apurou o paso. Canto antes estivese na beira de Poio menos tempo tería Poseidón de bufar sobre a súa melena.

—Non podía dicirche nada, Eduardo. Nin sabía que Malena che contara que me ía presentar. Eu son a última en saber das cousas!—dixo a escritora ao pé do monumento a Alexandre Bóveda.

—Se nós estamos encantados. Apostamos por ti. Nós somos a grande editorial galega, Tareixa. É fundamental editar este premio e que o gañe unha autora do noso catálogo… Malena ten un plan. É mellor deixala a ela. O meu carisma está en horas baixas —Eduardo abriu os brazos. Levaba unha camisa de manga curta moi enrugada e uns pantalóns chinos que lle quedaban curtos e deixaban ver os seus calcetíns destinxidos—. Podo confesarche unha cousa? Eu tamén quería presentarme. Fun débil e vaidoso. Teño unha historia que… ben. Xa haberá tempo para a segunda edición… Para aquela supoño que a gañadora formará parte do xurado.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s