20. Paseata de cobiza e nervios ao redor das Torres Hejduk

Letra F. DENISE WOMACK AVILA/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Malena Pizarro intentou concertar unha cita co presidente de Galicia. A pesar das influencias e whatsapps cruzados entre altas autoridades políticas, a editora con maior proxección do máis grande grupo editorial de España tivo que conformarse cunha reunión na Cidade da Cultura con Xulio Telleiro. Quedaron coma nunha cita de Tinder, á sombra das Torres Hejduk.

Tras as presentacións e un breve diálogo sobre a posibilidade de que ambos se coñecesen dun breve encontro, talvez nun curso en Iria Flavia ou nun congreso en San Millán de la Cogolla, Pizarro arrimouse a unha das paredes de granito e cruzou os brazos.

—Xulio, sexamos francos. A quen tedes pensado darlle o premio?

Telleiro sorriu e tamén el se cruzou de brazos, intentando tirar de dentro de si unha cara de sedutor que non tiña.

—Iso vaino decidir un xurado competente en base aos orixinais presentados, Malena. Xa sabes como funciona isto.

—Non me vou molestar en dicirche quen son eu e a quen represento porque es sabio dabondo para vires aquí cos deberes feitos. E tampouco coido que me cumpra explicarche quen, tanto en Madrid como aquí, no teu partido, me envía e por que. Con todo o respecto, Xulio, o importante neste caso é o quen e o para que.

—Para que? —interesouse Xulio Telleiro, intensificando o seu autoabrazo.

—Este premio é un trampolín para a literatura galega que non se vos presenta desde os tempos de Camilo José Cela ou Torrente Ballester. Ao lado disto, a operación De Toro-Rivas é unha coña. Galicia necesita unha embaixadora que renove os lazos intelectuais con Madrid, unha figura de consenso constitucional que configure a relación entre o rexionalismo galego do século XXI que tanto lles gusta aos teus xefes e o pluralismo cultural que defenden na Moncloa.

—Non é por faltar pero non te vexo moi enfocada. Ou quizais todo isto é só por dar voltas. Rexionalismo do século XXI? Dime que é o que queres e adiantamos tempo e aforramos saliva.

—Os nomes dos cinco membros do xurado. Sei que os tes.

—Para presionalos? —contestou rapidamente Telleiro.

—Se me fas ti ese traballo, cédocho encantada.

—Sempre que gañe a túa protexida.

—Como sabes que é unha muller? —sorprendeuse Pizarro.

—Hai uns segundos falaches dunha «embaixadora».

Malena calou un momentiño, mudou de postura e fixo por volveren pasear polos corredores do Gaiás.

—Mira, Xulio. Non estades sobrados de apoio entre a intelectualidade galeguista. Só vos van á roda vellos carcomidos polo rancor e a mediocridade. Fáltavos seiva nova, alguén cun perfil prestixioso que neutralice todas as ameazas, todas as protestas.

—Insisto, estás mal informada. Mira como corren os paxariños cada vez que convocamos unha bolsa ou unha viaxe institucional. Le o DOG, vén moi substancioso ás veces.

—Xulio, non me tomes por unha principiante. Que tedes? Escritoras de libros para nenos que vos lamben os pés por unha paguiña por ir pintar monadas nos institutos. Autores de best-sellers que brindan con champaña por venderen quiñentos libros? Falemos en serio. Se conseguísemos o premio para unha figura principal, os beneficios serían outros.

—Podemos poñer as cartas derriba da mesa? —Xulio Telleiro achegouse un milímetro a Malena mentres falaba

—Quen forma parte do xurado?

—Quen ti xa sabes e Clara Moa. Uxía Muras na preselección canda Jéssica Pernas, da nosa consellaría.

—Moa, a catedrática emérita? —Malena detívose.

—Esa mesma. Uxía é lectora de galego en Bangor. Ninguén de quen preocuparse… Agora tócache a ti. A quen viñeches ofrecerme?

—Tareixa Meicende.

Xulio Telleiro empezou a rir.

—Sabíao. Perdoa que ría, Malena, pero é todo moi previsible. Só tedes no voso catálogo dúas escritoras galegas e resulta que vés rogar que premiemos a que ten un perfil máis institucional. A cambio de que, concretamente?

—Tareixa está a piques de eclosionar. É unha muller moi preparada, con prestixio literario, cada vez máis presente nos suplementos literarios dos grandes xornais de tiraxe nacional. Se non lle fan un sitio na Academia Galega, colocámola na española decontado. Ese premio aceleraría todo o proceso. E ela respondería apoiando a vosa política cultural… sen fisuras. Nin manifestos de abaixo asinantes nin queixas por calquera decreto que aprobedes en defensa da lingua común. Sabes que é unha muller influente, a quen se escoita e se respecta.

—Unha directora xeral excelente, verdade? Ou mellor aínda, unha fenomenal conselleira… Malena, que me pides, que cave eu a miña propia tumba?

—Xulio… A ti todo isto quédache pequeno. Non é xusto que te traten coma o mozo dos recados. Sei que aspiras a algo grande. O presidente confía en ti pero sabes que tocaches teito…

—Agora tócache cantar coma unha serea. Que me vas prometer, un ministerio?

—Algo mellor, máis tranquilo, máis cool e até coido que mellor pago —Malena Pizarro fixo unha pausa dramática—. Dirixir a sede do Instituto Cervantes onde máis che apeteza: Lisboa… Nova York… Roma?

Malena Pizarro fixouse en que, progresivamente, prega a prega, o rostro de Xulio Telleiro ía tomando o xeito do dun roedor coroando o alto dun queixo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s