21. No que descubrimos a Casilda Gómez-Parra, fidalga e mala poeta

Letra G. SAMI KEINÄNEN/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

—Cago nos rabos do polbo! —Carlos Vilatuxe acababa de colgarlle o teléfono a Xulio Telleiro—. Cago na miña inocencia! É que son máis parvo que feito de encarga. Un inocente! Un santo! Como me puiden fiar destes viaxantes do fío negro! Estes tratantes de mulas da semente, estes analfabetos. Miserables, roñosos, que contrataron a vella d’O que arde para o seu anuncio e non tiveron nin o detalle de comprarlle unha dentadura postiza!

Telleiro viña de facerlle a oferta de compartir o premio, ex aequo, con Tareixa Meicende. Non lle deu moita explicación. «É de xustiza. É importante aproveitar o certame para establecer un consenso. A alma de Galicia e da súa cultura é plural, complementaria».

Estaba no seu piso, enredando nos ordenadores dos seus rivais, especialmente no de Ingrid Costoya, onde máis novidades estaba habendo. Seguía convencido de que a forma máis cómoda de rematar unha novela era utilizando os argumentos dos «favoritos para o premio». Xa levaba case corenta folios de pastiche. Mais logo de falar con Telleiro entrou no ordenador de Meicende e pescudou por enésima vez algún rastro dun novo documento. Mais non atopou nada. Como era posible? Non estaba a escribir nada? Tiña que estar a escribir noutro ordenador, talvez nunha tablet.

Chamou a Lisbeth Salander e consultoulle que podía facer. A hacker explicoulle que Meicende non accedía desde a IP da casa con ningún outro dispositivo, alén do teléfono. Ofreceuse para conseguir a conexión do ordenador do seu despacho na facultade mais Vilatuxe negouse cando lle dixo que ía ser difícil e, sobre todo, caro.

Pensou daquela que estaba a escribir a novela a man, ou nunha máquina de escribir. Ou se cadra xa a tiña escrita. Tiña que facerse con ela. Esa mesma tarde chamou por teléfono a Tareixa. Nunca se levaran nin mal nin ben. Coincidiran nunha chea de eventos e incluso foran membros do xurado dun premio literario a principios de século. A cordialidade entre ambos puidera converterse en camaradaría cando el lle ofrecera uns poemas dunha escura autora do século XIX, esquecida hoxe, para que fixese un estudo literario, que el atopara no expolio do arruinado pazo dezao onde foran caseiros seus avós. Mais ela non se amosara moi entusiasta no seu momento e el non insistiu. Era o momento, pensou, de resucitar aquel cadáver. Faloulle outra volta do vello manuscrito,  da posibilidade dunha edición crítica da obra de Gómez-Parra, financiamento da Deputación, unha bolsa para algún estudante.

Dous días despois, Carlos Vilatuxe entrou na casa de Tareixa Meicende, na Caeira, en Poio. Debaixo do brazo traía un cartafol con toda a documentación de Casilda Gómez-Parra, a tal poeta fidalga que no ano 1877 emborranchara cuns ripios galegos un caderno de contabilidade do pazo. Ela levaba meses traballando desde a casa mais aínda así recibiuno cun elegante vestido branco abotoado por diante. Tareixa estaba contenta coa proposta do financiamento da Deputación porque xusto naquela hora no seu departamento universitario estaban a buscar o xeito de sustentar economicamente  novos proxectos que impedisen a clausura definitiva da titulación na que ela impartía clases.

Cando Vilatuxe xa pensou que creara o clima de confianza necesario, preguntoulle polo premio do millón de euros. Intercambiaron afagos, preguntáronse mutuamente se ían formar parte do xurado ou se tiñan pensado presentarse. Ambos negaron e pasaron de novo a falaren doutros temas, a lembraren vellas anécdotas e coñecidos comúns. Mais Vilatuxe quería volver ao tema do premio e, con sutileza, retomou o fío. Tareixa mantívose rexa na humilde indiferenza a respecto do certame mais nun relanzo da conversa deixou caer que tiña unha novela rematada.

—Estanma a ler. Se me din que é unha obra mestra, pode que me  presente —dixo. E logo continuou—. Que queres beber? Unha cervexa? Teño milnove da neveira.

Carlos asentiu coa cabeza e tan pronto viu a Tareixa abandonar a sala e internarse na cociña, como por instinto, ergueuse do sillón e empezou a buscar algo. Ese algo rebotáballe na cabeza, coma unha intuición que quería abrirse paso a través dos circuítos dos seus tres cerebros. Miraba para todos os lados: os tapices das paredes, as vitrinas cos recoñecementos do marido de Tareixa, o ex futbolista Goran Andrić, as figuras de Sargadelos e os retratos familiares, cos catro fillos. Para cando sentiu o ruxe-ruxe dunha bolsa de patacas fritidas deixando caer o seu contido sobre un prato, enxergou un xogo de chaves sobre o respaldo do sofá. Un segundo antes de que aparecese Tareixa portando unha bandexa ripou o chaveiro e gardouno no peto do pantalón.

Estiveron conversando case outra hora. Cando chegou Andrić cos catro fillos, Vilatuxe despediuse, co corazón en baile polos nervios de marchar de alí coas chaves.

Xa no coche pensou en que facer con aquela oportunidade. Pareceulle claro que Meicende tiña que gardar en algures o seu mecanoscrito. Por un intre, a idea de volver entrar naquela casa e rebuscar coma un ladrón escarneceu o seu escrúpulo mais canto máis pensaba na oferta de Xulio Telleiro máis lle apetecía rebentarlle a proposta nos seus fociños. Se atopaba a novela que ia presentar Tareixa Meicende, el podería copiala e presentar, con varios nomes falsos, o mesmo texto, para estupor do xurado.

«Que vai facer ese cara de toupa entón, eh?», pensou. «Será un escándalo! Acábolle coa carreira, cago nas barbas dos mexillóns!»

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s