22. Un escritor agochado debaixo da cama

Letra G. DUNCAN C/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Así que, guiándose pola fantasía máis que pola intelixencia, Vilatuxe comprou no Carrefour da Barca unhas mudas e os útiles básicos para o aseo e foise hospedar no primeiro hotel que hai indo para o centro de Poio desde A Caeira. Durante a semana seguinte vixiou, cada día, todos os movementos na casa de Meicende. A escritora pasaba moito tempo dentro. E cando non estaba ela case nunca quedaba a casa baleira. Deduciu que aquel chaveiro non era dos principais ou que, en calquera caso, ninguén sospeitara del.

Mais o sábado, despois de xantar, a familia saíu toda. Primeiro Goran no seu Audi e logo Tareixa e as crianzas no BMW todoterreo. Aquela era a súa. Decontado telefonou a Tareixa coa escusa de poñer outra reunión para avanzar no tema da fidalga poeta aproveitando que andaba por Pontevedra. Así soubo que ela ía estar toda a tarde fóra da comarca.

Respirou fondo e saíu do coche. As rúas do barrio de chalés estaban baleiras. Con decisión procurou no xogo de chaves a que abrise a cancela de fóra. Foille doado. Despois aproximouse á porta principal. Buscou algunha placa ou sinal de que a casa tivese alarma mais non viu nada. «Estes ricos de esquerdas son os únicos que confían na democracia». No chaveiro só había unha chave que correspondese cun pecho de seguridade. En menos de un minuto estaba dentro da casa. O corazón latexoulle moi apurado e pensou en beber algo para se calmar. Mais non tiña tempo. A zona de día da casa estaba toda abaixo agás os despachos, instalados nos apéndices de dous dous cuartos. A casa era grande, apropiada para unha familia de seis membros, con dous accesos por escaleiras ao andar superior.

Deduciu que o despacho de Tareixa había ser o que non estaba decorado cunha foto a tamaño real de Andrić celebrando un título co Estrela Vermella de Beogrado. Vascullou nas súas gabetas e nos andeis da biblioteca. Estrados polo chan, facendo montículos, había centos de libros. Algúns aínda conservaban o protector plástico. Atopou algúns cartafoles mais ningún contiña obra literaria, máis ben traballos universitarios asinados por outros e informes de lectura para editoriais.

Por non descartar nada, rexistrou tamén o despacho do marido. Era como entrar nun quirófano. Non había nin un só papel fóra do sitio. Moitos álbumes de fotos e de recortes de prensa. Algún trofeo. Nun recanto, un cofre pechado con chave. Probou coas do chaveiro que roubara mais non valía ningunha.

Empezou a pensar que Tareixa Meicende non escribía nada. Non atopou nin un só dos seus libros. El gardaba os seus títulos nos fondos dos armarios da roupa e pensou que esa era unha posibilidade. O cuarto onde durmía tiña baño e vestidor. Polo chan, seguindo a senda do rodapé, máis moreas de libros, nun roteiro que desembocaba en dous andeis máis onde pousaban grosos volumes de libros publicados por institucións, con ampla presenza dos editados polas extintas obras sociais das caixas de aforros.

Mais non había ningún lugar onde se acumulasen orixinais. Nin tampouco os libros da autora. Aquilo empezaba a ser raro.

Ao saír do cuarto de matrimonio sentiu a porta principal. Logo voces. Carlos Vilatuxe empezou a notar como se lle aceleraba o seu rumboso corazón. Faltáballe o alento e tremíanlle as mans. Gardou o chaveiro no pantalón e empezou a dar voltas. Embaixo sentíanse voces e algunha risa. Despois, chanzos na escaleira máis próxima a onde el estaba.

Intentou recordar que se fai nestes casos. Mirara ducias de películas de enredos, así que intentou meterse nun dos armarios do cuarto principal. Mais non había xeito. Estaban ateigados de roupa e zapatos. E na ducha? Descartado. A cabina era transparente. Cando xa escoitaba moi perto as voces, escorregou para debaixo da cama. Vilatuxe decatouse de que a voz masculina si era de Goran mais a feminina non coincidía coa de Tareixa Meicende. Desde a súa posición non podía ver nada. Mais imaxinaba a escena toda. Sons de beixos e trabadas e moitas frases tiradas do porno.

—Pon la camiseta, ponla. La del ascenso —dixo a voz feminina.

—Te gusta. Lo estás gozzando —dixo o marido de Tareixa cun acento balcánico que perduraba malia o tempo que levaba vivindo en Galicia—. Vas saber lo que es la furya granate, vas.

Vilatuxe bendixo chupar doce pastillas ao día con poder para amansarlle a libido, especialmente cando o ex futbolista empezou a describir en voz alta as calidades anatómicas da súa acompañante. O escritor agoou por estar derriba do colchón ao tempo que apelidaba por ter unha oportunidade de fuxir sen ser visto. Andrić radiaba toda a escena, adiantando todo o que ía pasar e o escritor pensou que esa era a vía para saber cando saír do agocho e fuxir.

—Ponte así, a veinte uñas, que te voy romper ese culito que tienes, ese melocotonzzito de pelusa… —dixo Goran.

Tan pronto escoitou isto, Carlos escorregou cara a fóra, co lombo apegado ao parqué, até sacar a cabeza fóra. Non daba visto nada do que pasaba arriba; sentía os xemidos dos dous duelistas e como o colchón rebotaba. Nun rápido movemento ergueuse, con cautela de non facer barullo. No chan, confusión de roupas, máscaras e calzado, que conseguiu esquivar. Sobre a cama, Goran Andrić tradeaba a muller contra a parede con atléticos golpes de pelve, enfundado na camiseta do Pontevedra, tempada 2005-2006, co número 10 serigrafado. Coma hipnotizado por un metrónomo, Vilatuxe ficou ollando para a parella durante case medio minuto. Despois saíu, marcha atrás, encarou o corredor con pés de la e buscou para baixar as escaleiras máis afastadas, as que conectaban ambos andares a través dos cuartos das crianzas. Xa embaixo, deixou as chaves no mesmo respaldo onde as collera e saíu con mil ollos até onde tiña o coche.

Foi até Lalín dun tirón, enxabroado na súa propia suor. Cando por fin aparcou no seu garaxe, respirou a fondo e conseguiu unha mínima calma. Despois duchouse, intentou masturbarse, sen fortuna, e quedou bastante tempo de pé, abesullando enrugas sobre a superficie do espello. «A partir de mañá deixo esta pastillada toda e póñome a escribir unha novela», dixo para si.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s