23. A novela interrompida de Booty Garriga

Letra G. GEORGIE SHARP/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Ingrid Costoya chegou aluada á casa. Discutiu duro co irmán porque os canelóns de Sant Esteve que serviran non quedaran ben de todo e houbera moitas queixas dos clientes.

Cando entrou na sala, Booty estaba debruzado sobre o portátil dela.

—Ese é o meu ordenador —dixo, e sentiu que o mal xenio lle ía subindo polas veas do pescozo.

—Ven, ven, isto vaiche gustar —a barba de Booty Garriga pregouse ao tempo ca o seu sorriso.

Ingrid achegouse, amodo, como ventando que o que alí ía ver non lle ía prestar nada. Na pantalla, só texto.

—Xa conseguín escribir máis de vinte páxinas. E só esta mañá —dixo Booty—. Logo pasámoslle o tradutor automático e velaí a gran novela galega.

—Estás escribindo a «miña» novela? —Ingrid abesourou a pantalla.

—Estou avanzando nas partes que «ninguén» vai ler. Así gañamos tempo. Hoxe sentíame con ganas de crear. E xa sabes que estou aborrecido da miña propia novela; preciso unha distracción. Pensei…

—Pensaches —interrompeuno Ingrid—. Pensaches? Que merda pensaches? Viñeches á miña casa, entraches no «meu» ordenador e puxécheste a escribir na «miña» novela!! Que merda pensaches??!!

—A ver, Ingrid. Non son precisamente un manco nisto da literatura. Fágocho de favor…

—Un favor!! Poste a escribir no meu arquivo do Word sen me avisar, a colocar frases… «el helio —Ingrid empezou a ler o texto na pantalla—, ¿os habéis fijado en el helio? En como se desliza en el vaho de los pitufos makineros…» Pero que conachada é isto?

—Narrativa posmoderna, Ingrid. Déixame a min que disto entendo.

Ingrid estaba pasando mal. A piques dun ataque de ansiedade. Foi á cociña na procura dunha bolsa. Non tiña das de plástico, unicamente unha do Lidl, de papel, grandona. Intentou amarrala de xeito que lle permitise respirar dentro e tentar controlar así os nervios. Acabou por meter a cabeza dentro. Booty foise detrás dela mais non se lle achegou. Ela apartou por un momento a cara da bolsa e mirouno, no marco da porta da cociña, coa súa camiseta de Naranjito, axustada demais sobre o bandullo, e a barba rizada con algunhas migallas, seguramente dun croissant, o seu doce favorito. Por primeira vez en moito tempo aquela imaxe non a amoleceu, anoxouna.

—Así que ti entendes disto, non si, máquina? —espetoulle mentres retorcía a bolsa cos dedos.

—Pois si. Non sei por que te pos así. De verdade que non cho entendo. Xa lles gustaría a moitos que un autor con obra publicada e con 300.000 seguidores no Twitter lles axudase a escribir unha novela.

—Pitufos makineros, Booty, metiches na «miña» novela os pitufos makineros.

—A que está ben traído? É unha parte onde a protagonista reflexiona sobre os gases… Unha cosmogonía científica con moitas referencias pop. Vai quedar…

—Non vai quedar nada!! Quen te cres que es para vir escribirme un libro. Pensas que es mellor escritor ca min, non cres? Cres que porque tes non sei cantos seguidores sabes máis de narrativa ca min? Porque compraches seguidores en granxas de bots de Xeorxia xa sabes de literatura!!!

—Para, para, para… Eu non comprei nin un só seguidor. Podes pasarlle a app que queiras ao meu perfil. Faino! Pode que haxa dez ou doce mil perfís inactivos pero iso non é a miña culpa. A xente co Twitter fai coma cos cans. Faille graza a novidade mais logo abandona…

—Que me dá igual o teu puto Twitter, David! —Ingrid pousou a bolsa de papel e avanzou cara á porta da cociña. Booty apartouse. Ela seguiu até o salón, achegouse ao ordenador e calcou na xanela do Windows para apagalo.

—Coidado, Ingrid, que penso que non gardei a última parte. Xa verás que está moi ben. Fago un percorrido simbiótico pola relación entre o gas radon e a evolución ritual do churrasco en Galicia… Todo moi Suso de Toro.

Ela non lle fixo caso e apagou o ordenador. Logo ensarillou o cable da fonte de alimentación e gardou todo nunha mochila.

—Quero que me deixes soa. Necesito pensar en todo isto.

—Pero…

—David, por favor, vaite —Ingrid respiraba con certa dificultade, dúas bágoas escorregaban polo seu rostro, a súa voz era calma.

Ingrid encerrouse no seu cuarto portando a mochila. Booty seguiu gabando as páxinas que escribira durante uns minutos. Logo púxose a xogar ao FIFA, Ingrid sentía a voz dos locutores entremesturada cos berros artificiais da afección. Aquela ficción festexando goles pareceulle unha burla. Anicouse no chan durante varios minutos, saloucando. Logo tomou folgos, tirou o portátil da mochila, acendeuno e buscou a novela entre os arquivos que autogardara o sistema. Por instinto, mandouno á papeleira e logo borrouno definitivamente. A seguir, buscou entre os vellos arquivos. «Sumidoiro». Calcou nel dúas veces. «É un título perfecto», pensou. Da sala chégaronlle ecos da celebración dun gol.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s