25. Petiscos e confesións nun canastro-hotel

Letra H. STEVE SNODGRASS/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Penélope Trinta presentou o 5 de febreiro o que había ser o primeiro dos cinco libros que ía publicar nese ano. Unha novela que rematara no 2019, a historia —narrada baixo os principios do neorrealismo feminista— dunha bruxa que fora perseguida pola Inquisición no século XVII.

A presentación realizouse nun complexo piloto de canastros turísticos, no concello da Merca. Nunha aira na que se amoreaban até unha ducia destes almacéns históricos abriran un hotel cuxos cuartos estaban sobre as moas. Nun deles, á debida distancia do público, Trinta e a arquitecta falaron do libro e do hotel, cuxos donos invitaban escritoras e escritores e patrocinaban os seus últimos títulos. «A revolución turística para o tempo da pandemia. Todo o luxo da reciclaxe e da reutilización mantendo o distanciamento social, pedra e madeira por medio». Logo do acto, unha performer vestida de Spider Woman actuou durante un cuarto de hora. Ao acabar, empoleirada no tellado do cabaceiro, recibiu mornos aplausos.

A seguir, durante os petiscos, Penélope, que viaxara soa desde A Coruña, buscou a compañía de Jéssica Pernas, que estaba alí como representante da Consellaría de Cultura e Turismo. O encontro non era de todo casual. A propia Penélope insistira, a través de Helena Camba e algunhas outras persoas coñecidas en común, en procurar un momento para coñecérense en persoa. A escritora pensou que falar coa subdirectora era o mellor xeito para chegar a Xulio Telleiro e, a partir del, até o home máis rico de Galicia.

O primeiro que Jéssica pensou de Penélope era que por onde a escritora pasaba absorbía para si todo o osíxeno. Observou con agrado as caras de fascinación das persoas do público que se lle achegaban. Era unha muller permanentemente entusiasmada, que aseveraba coa grave voz os seus acenos rotundos.

Queceron a conversa con banalidades, apañaron unha bandexa con bocadas de queixo e marmelo e milfollas de cogomelos e foron caer nun dos canastros canda uns botellíns de cervexa artesá.

—Isto é puro luxo —falou Jéssica—. Non lle falta detalle. Mira que cama. Non é moi larga pero parece comodísima. Calefacción de pellets, luces led…

—O baño está súper aproveitado —continuou Penélope—. Non tiña pensado pero coido que finalmente vou quedar a durmir aquí.

—A ver! A cabalo regalado non lle mires o dente. E este sitio é de orella. Eu é que teño que volver para Santiago, que se non…

—Había tempo que quería coñecerte en persoa, Jésicca —Penélope mirouna aos ollos mentres esborrallaba entre os labios o pasteliño de níscaro—. Tiña curiosidade por saber máis da subdirectora xeral máis nova da historia de Galicia.

Jéssica botouse a rir, algo nerviosa.

—Seguro? —dixo—. Eu penso que hai un «cerebriño» cun cargo superior en Economía e Facenda que nin fixo os 25 anos.

—Mais con el non me ía dar xeito falar de libros —respondeu Penélope—. Que estás a ler arestora, Jéssica?

—Pois ando aí embobada con Anne Carson.

—Que grande elección! A Chus Pato canadense… Vexo que es unha lectora esixente.

—E ti que estás a ler?

Penélope Trinta non contaba coa pregunta. Non estaba afeita a que ninguén lle combatese a iniciativa nunha conversa literaria. Nin sequera cando daba entrevistas para a prensa. As máis das veces era ela quen ditaba, tacitamente, as preguntas que quería contestar.

—Non temos tanto tempo. Xa sabes… Unha escritora ten que estar a ler sempre. Moito ensaio, moita reflexión sobre o momento que vivimos. Sabías que as grandes prexudicadas pola pandemia son as mulleres? —Jéssica abriu a boca para responder, mais Penélope continuou—. Si, si, era cantado. Amais do evidente, que a covidia se transmite especialmente en contornos de coidado comunitario, que están polo xeral monopolizados por mulleres: sanitarias, coidadoras, limpadoras…, o sistema capitalista culpabiliza as persoas que enferman, sobre todo as mulleres, que senten que, se utilizan os servizos de saúde no seu beneficio logo de se contaxiaren, están abusando. Hai estudos que demostran que as mulleres que senten síntomas da enfermidade, en moitísimos casos, prefiren non dicir nada, intentar pasar a doenza sen molestar, preocupadas por colapsaren as UCIS e as Urxencias.

—Aí tes tema para unha nova novela.

—Si, para a que vou presentar no premio do millón de euros. Vaia cousa, eh?

—Xa che digo, que o guionista da década dos 20 vaia parando, por favor —respondeu sorrindo Jéssica.

—Vaia traballón ides ter na Xunta. Porque o organizades vós, non si? Levades vós todo o traballo… executivo, non si?

Jéssica era consciente de que Penélope estaba ao tanto de moitas cousas. Era pública a fonda camaradaría entre Helena Camba, que formaba parte do xurado, e mais ela.

—A medias. Entre o Goberno e a empresa convocante —dixo Jéssica, recuperando a seriedade.

—Supoño que vai haber centos de propostas. Pareceume entender que vai haber algo así como unha preselección, non si? Para que o xurado non teña que ler tantos orixinais.

—É algo común nos premios máis multitudinarios. Dúas persoas cuxa identidade permanece secreta fan a peneira previa.

—Non lles envexo o traballo. Ler tanta novela de machirulo sobre os problemas do varón heterosexual branco en Occidente… Non está pago ese labor, Jéssica.

Por un momento, a subdirectora pensou que Penélope sabía que ela estaría ao cargo desa tarefa. Era imposible, só o sabía o seu superior e o home máis rico de Galicia, mais nos ollos escuros e fondos da escritora parecía residir un segredo compartido.

—Supoño que serán lectoras profesionais que han saber facer ben o seu traballo —falou Jéssica por fin.

—«Lectoras»… esa é a cuestión de fondo. A representación da visión feminina e feminista neste certame. Non quero ser alarmista pero teño moito medo a que os de sempre ocupen os postos de decisión neste premio —ollou para Jéssica e logo apañou da bandexa un daqueles boliños de marmelo e ofreceullo. A subdirectora tomouno coa boca directamente da man dela—. Talvez me pase coas confianzas, mais non cres que a revolución pendente pasa máis polo relevo xeracional e pola perspectiva de xénero que pola obsoleta correlación ideolóxica entre esquerdas e dereitas? Ti e mais eu, por poñer un caso… Seguramente estamos moi afastadas politicamente. Ti no Goberno, eu confiando na alternativa democrática… Mais se paramos un instante, se temos tempo para falarmos entre nosoutras, acaso non nos sentimos… próximas?

Jéssica enguliu de vez a bocada doce e vazou dun grolo o botellín.

—Fálame desa novela que vas presentar ao premio, Penélope.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s