27. Un beixo frustrado en Soutomaior

Letra H. WEE SEN GOH/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Coma unha torre enferma, no xardín de Patricio Aragonés esmaciaba sen remedio unha palmeira, apestada desde había anos polos bicudos vermellos, os insaciables insectos que chucharan a meirande parte destas árbores tropicais no suroeste de Galicia. O escritor presenciaba aquela derrota silencioso, a través da fiestra, mentres rotulaba a súa nova novela sobre o inspector Aymerich: Picudo rojo.

Aínda non tiña máis ca o esquelete do argumento: un caso de vinganza contra unha familia de antigos magnates das conservas que agora vivían de rendas nun bonito chalé de Baiona. Un caso con moitos segredos do pasado que aparecían no presente coa voracidade daqueles bechos asiáticos.

Patricio Aragonés nunca se puña cunha nova novela sen que a anterior tivese data de publicación. Ninguén che vai regalar nada estaba pronta para entrar no prelo, mais as súas editoras, en galego, castelán, portugués, inglés, francés, italiano, alemán e serbio, pactaran o lanzamento conxunto para o día no que se anunciase publicamente que o escritor vigués formaba parte do xurado do premio do millón de euros. Faltaban dous meses, máis ou menos, polo que xa lle tocaba dar entrevistas e asistir a encontros, principalmente con libreiros e xornalistas.

Aquela mesma noite tiña un deses eventos, un encontro case clandestino con persoas da cultura da provincia de Pontevedra nos xardíns do castelo de Soutomaior, un dos escenarios nos que se desenvolvía a novela. A primavera viñera rabuda e levaban toda a semana con máis de 25 graos, mais para a noite xa seleccionara no vestidoiro uns chinos crema, a camisa branca das estreas (sempre por fóra) e unha americana de cadro Vichy, en azul e branco, que lle cosera a medida o «xastre dos ghichos malos», o post-artesán que revolucionara a moda masculina desde o seu loft nunha antiga fábrica na rúa de Tomás Alonso. Vera, a súa muller, nunca asistía a estes actos, tampouco o fillo. De feito, ambos aproveitaran a fin de semana para iren visitar os avós maternos a Torrelavega.

Durante o encontro falou e bebeu moito. Deixouse querer e gabar.

Cando acabou o evento, Aragonés, perfumado e radiante, xogou a ver se lle daba un beixo na boca a Peregrina Vilanova, a libreira que máis le en Galicia, mais só recibiu unha condescendente palmadiña na omoplata tras case unha hora de sainete.

—Patricio, Patricio —díxolle ao despedirse—, xa sabes que nunca beixo homes de ollos azuis en noites de lúa nova. Sempre me provoca un anómalo crecemento das cutículas.

En chegando ao coche, algo achispado polas copas de Finca Garabelos, sentiu unha sombra achegarse. Era Carlos Vilatuxe, o escritor. Asustouno porque contaba con ser o derradeiro en marchar. Falaran antes, no encontro, sobre quimeras e métrica: os dous admiraban a Millán Picouto.

—Avarióuseche o coche, Carlos —dixo mentres intentaba dominar os baixos da camisa.

—Non. O coche está ben. Estaba a esperar polo resío. Disque transporta a inspiración das Musas.

—Érache boa —riu Patricio—, o único que transporta o ar húmido, xa o sabes, é coronavirus.

—Sei que vas ser xurado do premio do millón, Patricio.

—Tampouco che é unha cousa moi secreta.

—Pero si o é que escribes as túas novelas en castelán. Un segredo que non che gustaría que se revelase.

Patricio, no primeiro momento que oíu a Vilatuxe, pensou que estaba máis borracho do que pensaba. Á parte do albariño engulira dous chopes de licor café e sentía a lingua pesada. Mais o oído?

—Eu son un escritor galego, de expresión galega —contestou irritado—. O autor máis vendido da historia da literatura galega, o que colocou esta cultura petrucial e ensimesmada no mapa do mundo do século XXI. Grazas a min, hoxe as amas de casa de Kentucky saben os nomes das rúas de Vigo.

—Aí falaches, o rei das amas de casa. E non me parece mal. Eu gozo coas aventuras deste pirolán —Vilatuxe levantou o exemplar promocional de Ninguén che vai regalar nada que lle deran durante o evento—. Es un fenómeno e mereces cada euro que ingresas… Pero ti e mais eu sabemos que escribes en castelán. Quen che traduce os libros? Fragoso, o teu editor?

—Xa expliquei moitas veces que eu escribo en galego e que me autotraduzo. Por aforrar tempo, tan pronto remato un capítulo en galego xa o paso ao castelán. Así tamén apuran os tradutores ás outras linguas… Sabías que me traducen a trinta linguas nos cinco continentes?

—Ti non escribes unha liña en galego. De feito, apóstoche un brazo a que non es quen de enfiar unha frase sen cometer unha falta de ortografía.

—Algunha… coma todos… é que o galego ándano a cambiar a cada canto. Non hai quen siga as actualizacións da normativa!

—Atende. Eu quero ser o teu amigo. Coñezo xente que coñece xente. Persoas top. Nas universidades, nos centros neurálxicos da cultura universal onde se peneira o canon.

—Estou servido, pero moitas grazas. Son un humilde escritor de novela negra. Como Hammett, como Chandler, como Vázquez Montalbán. Estou moi satisfeito cos meus logros literarios.

—Un escritor sempre compite coa eternidade, querido amigo. Sabes quen era Antonio García Gutiérrez? Os seus versos enchían as rúas de España cando botaron a couces a Isabel II. Hoxe é borralla! Cantos libros levas lidos de T. S. Stribling? Premio Pulitzer! Quen se lembra hoxe de Terenci Moix? E de J. J. Benítez? Os libros de Vázquez Figueroa hai anos que só venden entre os vellos… E está vivo e forte coma un barazo! Un escritor sempre ansía a vencer a morte. Ti non has ser menos.

—Dáme igual todo iso, Carlos. Hai quince anos tiven que pedir un préstamo para a miña voda. Hoxe asino adiantos con cinco ceros. Non me fagas rir.

—Non quixera publicar en todos os xornais que es un escritor español que finxe escribir en galego.

—Xa que viñeches aquí facer unha chantaxe, dáme a satisfacción de explicarme qué queres a cambio por gardares tal arcano escondido.

—Moi fácil. Só quero que leas un libro que escribín. Interésame moito a túa opinión.

—Carlos, non quero ser maleducado pero recibo ofertas para escribir prólogos, reseñas, introducións e recomendacións de libros, non sei, sesenta veces por día. Non teño tempo nin sabedoría para facerche unha lectura crítica, síntoo.

Patricio abriu a porta do Saab e intentou entrar. Vilatuxe amarrouno por un brazo.

—Quero presentalo ao premio e preciso saber se paga a pena. Estamos?

Patricio miroulle para os ollos. Estaban moi encarnados.

—Talvez esteas a escribir demasiado. Tes as pupilas circunvaladas de veas.

—É alerxia primaveral —respondeu Carlos Vilatuxe sen apartar a mirada—. Mañá mándoche o meu libro por correo postal. Mellor iso que enviar unha noticia lutuosa para a cultura galega á redacción do Faro.

Aragonés non contestou. Aproveitou que Vilatuxe o soltara para sentar e arrancar. Ao chegar a Arcade enviou un café negro sen azucre para esconxurar o alcol e as curvas da estrada.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s