28. A tormenta nun vaso de zume de pomelo

Letra H. MARK SIMPKINS/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

O primeiro en abrir fogo, no Facebook e no Twitter, foi o profesor de instituto e eterno aspirante a conselleiro de Cultura «cando gañe o Bloque», César Fole. Logo berrou os sete berrares (virtuais) a tamén profesora de instituto e académica correspondente Virxinia Padín. Un tal Ismael Rinlo (@breoganzao) perdeu os seus perfís en todas as redes sociais tras redactar unha enxurrada de insultos, todos enxebres, contra a memoria familiar de Patricio Aragonés.

Para as tres da tarde, morrera o conto.

Carlos Vilatuxe cumprira a súa ameaza. Movera as súas influencias para que a prensa publicase unha reportaxe sobre a extragaleguidade do creador do inspector Aymerich. Fíxoo de xeito que todo parecese unha investigación xornalística do vedraio xornal de Compostela (asinada co pseudónimo Emiliano Paz) que descubrira que a primeira versión das novelas de Aragonés estaba redactada en castelán e que era o editor Eduardo Fragoso o encargado de vertelas ao galego. Vilatuxe tiña as probas, tomadas durante a súa espionaxe. O propio Aragonés, tras o encontro de Soutomaior, advertíralle ao seu editor, por correo electrónico, de que talvez aparecerían rumores sobre o tema. Fragoso contestoulle o mesmo que lle contestou ao xornal: «Dubidar de que a obra de Aragonés sexa completamente galega é unha infamia. Velaí as cifras de vendas dos seus libros».

Vilatuxe aparecía na reportaxe, xunta algúns outros nomes, criticando a escolla lingüística do best-seller mais ningún deles tiña representatividade abonda nin menos de 60 anos. Cando a xornalista chamou ao editor de Aragonés en castelán, un veteranísimo ex xefe de Cultura do periódico de maior tiraxe de Madrid, contestou simplemente: «no sabía que haya escrito nada en gallego. Yo con él siempre hablo en castellano con acento atlántico, el que comparten Vigo y Las Palmas».

Aragonés, que non tiña redes sociais, pensou por un momento en saír e dicir algo, en defenderse abrigado no exemplo de Rosalía de Castro, Blanco Amor ou Cunqueiro, pero cando viu que a única reacción de peso foi unha chamada do director do xornal máis vendido de Galicia para ver se quería escribir unha columna semanal (en castelán) paga a prezo de angulas, pensouno mellor.

Si se preocupou pola fidelidade da información e quedou cismando en como fora posible que aquel vellouco careco que non afastaba as nefras de Lalín e de Monte Pío cachase aquela información. Falou coa muller de que estaba tentado de chamar o director xeral, Xulio Telleiro, e aclarar as cousas con el. Era público que Vilatuxe era un escritor admirado polo partido no Goberno e todo aquilo, co periódico conservador compostelán polo medio, tiña un ar bastante perturbador. Pero Vera advertiulle que se buscaba problemas con Telleiro quizais perdería o sitio no xurado e, polo tanto, a oportunidade de aproveitar o foco dos medios para promover o lanzamento de Ninguén che vai regalar nada.

Eduardo Fragoso ofreceulle pór na banda promocional do libro a lenda: «a nova obra do escritor máis vendido da historia da literatura galega» pero a conversa co seu editor foi tensa. Só Fragoso sabía que non escribía as novelas en galego e na reportaxe aparecía liña por liña o que lle comentara por correo electrónico.

Coma unha comechón de bicudo vermello, Patricio empezou a perder o sono. Abandonou o ritual da escrita e cando se puña na pantalla, aínda que tocaba explicar como Aymerich encaixaba as mentiras e puñaladas da clase alta de Vigo a base de whisky de malte e os mecos babados da súa querida Nataly, os dedos só lle obedecían para escribir, en bucle, frases escuras sen un só adxectivo cualificativo.

A primeiros de maio visitou a Fragoso na editorial. Notouno raro, máis delgado. En vez de atribuílo a algunha dieta ou á mala xeira de resultados do Celta, deu en cismar que lle ocultaba algo, que conspiraba en segredo contra el. Saíu convencido de facer algo, non sabía o que. Non foi á cama aquela noite. Compuxo vinte folios no ordenador sen ningunha frase feita. Cando Vera espertou, conversaron.

—Vas enfermar, Pachi —díxolle mentres lle espremía un pomelo, coma cada mañá—. Se non estás a gusto na editorial, cambia.

—Falas moito! Nin que neste país houbese tantas. Non podo arriscarme a que Fragoso se enfade e meta máis merda contra min. Até agora fíxoo pola calada pero, e se salta!

—E que vai dicir, que non escribes en galego? Xa todo o mundo o sabe e lle dá igual. Que non sabes colocar os pronomes? Recordas o que nos contou aquel corrector hai anos?

—O de que practicamente todos os escritores galegos son analfabetos? —quixo recordar Aragonés.

Durante tres noites acabou de escribir aquela estraña novela curta na que non saía ningunha pistola, ningún bar nin ningunha referencia á brétema. Deulla a ler a Vera.

—Por que non lla envías a aquela editora que sempre che anda a facer as beiras?

—Non sei de quen me falas —respondeu, dándolle un grolo ao seu zume de pomelo.

—Si, home, unha que leva o pelo azul.

—Malena Pizarro?

—Esa.

—Xa. Pero tería que buscar quen ma traducise ao galego.

—Para esas cousas non hai tradutores automáticos?

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s