29. Breve historia da novela das mil páxinas

Letra I. YVONNE LARSSON/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Diana Fondevila lera cada libro, cada artigo, cada chío de Twitter de David Booty Garriga. Por iso, cando el empezou a seguila, quedou contenta. Cando lle deu fav a un comentario dela sobre Gloria Fuertes, quedou aínda máis contenta. E cando rechouchiou a ligazón que ela puxera á última columna que lle publicaran no Praza empezou espontaneamente a cantaruxar unha canción de Australian Blonde.

Ao día seguinte, Diana atreveuse a mandarlle unha mensaxe no Twitter. Ela e Booty escribíronse durante máis dunha hora. Esa mesma noite intercambiaron números de teléfono. Pasaron a madrugada no Whatsapp, el en Barcelona, ela en Mugardos, falando das cousas «das que xa non fala ninguén».

Booty explicoulle o moito que sufría pola ruptura con Ingrid Costoya. Relatou como marchara dun día para o outro de Barcelona, enfadada co mundo. Ingrid era amiga de Diana pero era certo que des que volvera a Ferrol non lidaba moito coa xente. Estaba moi preocupada pola covidia e dicía querer aproveitar o autoconfinamento para rematar unha novela. Diana tamén querería escribir unha novela. Era a súa ilusión mais nunca dera composto máis de vinte páxinas. Fora a clases de escritura creativa e participara nalgún concurso de relato mais consideraba que non tiña inventiva suficiente para unha obra de tal envergadura. Booty ofreceuse a apoiala. El tiña experiencia (catro novelas publicadas, unha delas traducida ao neerlandés) e contactos. Faloulle a Diana da axencia Watusi e de que debía aproveitar a oportunidade do premio do millón de euros para dar o paso.

Diana estivo doente a seguinte semana. Buscaba calquera escusa para escribirse con Booty, mais non tiña afouteza para pedirlle falaren por teléfono.

Dúas noites despois, foi el quen chamou. Diana estremeceuse ao sentir a súa voz. Recordoulle á de Cañita Brava pero gardou o pensamento para si, ben dentro para que non a incomodase. Logo a conversa foi fluída e gozosa. Booty sabía un monte de cousas sobre música indie e videoxogos mainstream. Coñecía as principais promesas da literatura barcelonesa. Tomaba licor de pataca con Santiago Lorenzo e ía ao mesmo barbeiro ca Miqui Otero. A Diana entroulle a síndrome da impostora polas dúas orellas e sutilmente abandonou a conversa.

Non lle fixo caso nas seguintes corenta e oito horas. O malestar aumentoulle. Sentía sempre o estómago anoxado e medrábanlle as olleiras baixo os seus grandes ollos azuis. Booty escribíalle e mandáballe audios de case dez minutos que ela escoitaba mais non respondía.

Sentía que se pirrara por el. A atracción só reverdecera con aquel contacto. Xurdira e se fora criando moito antes, des que Ingrid empezara o relacionamento con el. E agora que? Non podía enredarse co ex mozo da súa amiga da escola de escritura creativa. Logo de elaborar a fantasía de que Booty gustaba dela caía no pensamento oposto, empezaba a sentirse a peor persoa do mundo e acababa con diarrea no baño.

Booty insistía. Saudábaa todas as mañás e mandáballe fotos tenras que facía con animaliños das súas amizades en Barcelona, especialmente furóns e ratas domésticas. «Que mono todo, por favor», pensaba Diana, mais continuaba firme na distancia.

E chegou aquel xoves pola tarde. Diana, que facía substitucións como profesora de Galego no ensino medio, recuperara o hábito da lectura despois de varios meses. Andaba fascinada cunha das primeiras novelas de Tareixa Meicende, Perdoa, Alma, e púxose a escribir no seu caderno favorito, case sen querer. Completou un relato dunhas quiñentas palabras sobre unha nena que perdía unha cuncha moi querida na praia da Bestarruza e tras uns intres de indecisión, pasoullo a Booty Garriga.

A reacción del foi inmediata e entusiasta. A súa ledicia parecía tan natural que desta volta foi Diana quen o chamou. Falaron case dúas horas e quedaron en verse na fin de semana. Ela estaba sen emprego, á espera de que a chamasen dalgún instituto, e ofreceuse a visitalo en Barcelona. Tres minutos despois de se veren, na porta do apartamento del, estaban espidos e en brasa.

Diana escoitaba embelesada os longos parzamiques de Booty sobre o movemento queer e o feminismo radical. Mastigaba con saliva de amor cada delicia vegana que el lle cociñaba. Aquela fin de semana esparexeu os seus minutos entre maratóns de sexo oral e Filmin e partidazas de Assassin’s Creed: Valhalla.

O luns de mañá, Booty estaba a pé ás sete. Acordou a Diana e almorzaron os dous pan de espelta con sementes e leite de avea caseiro. Mentres lavaba a louza, Booty explicoulle a Diana que tiñan moi pouco tempo se querían gañar o premio do millón de euros. Un mes e medio para acabar mil páxinas de texto. Diana sentíase envolveita en pura felicidade. El confiaba no seu «talento». Xuntos formaban unha parella de artistas. Eran Henry Miller e Anaïs Nin pinando de día e escribindo de noite.

Booty contoulle que «el» inventara un sistema infalible para vencer no premio, o factor DFW. Punto por punto repetiu o que escoitara aquel día, non había tanto tempo, na sede da Watusi. Diana non o tiña moi claro porque pensaba que unha novela que non se daba lido non tiña ningún valor real para ninguén que amase os libros. Ela era moi respectuosa coa lectura. Nunca abandonara unha obra, nin sequera aquela tan pesada dun tal Carlos Vilatuxe que gañara cinco premios no mesmo ano. Ela quería que a súa primeira novela fose así? Mais Booty convenceuna de que as repercusións do seu triunfo nun premio coma aquel ían ser planetarias, que se había converter nunha autora de culto, que, pasadas as décadas, os seus fieis lectores peregrinarían aos escenarios que «eles» farían inmortais naquela novela.

Na sala, Booty dispuxo os seus dous postos de traballo. Escribirían a novela seguindo o seguinte método: as primeiras trinta ou cincuenta páxinas que terían que chamar a atención do xurado quedaban para o final. Agora tiñan que producir caracteres. Calculou que un millón (con espazos). Había que producir, en cada xeira de traballo, ao redor de trinta mil, quince mil por cabeza.

—E de que escribo? —preguntou Diana.

—Déixate levar, procura no teu interior. A narrativa posmoderna é fragmentaria e cuántica. Ninguén pode definir con seguridade plena o seu funcionamento nin prever cara a onde camiña. É un quasar que libera toda a súa enerxía cando o burato negro, que é a arte da literatura, absorbe a materia, o compós que foi deixando cada vivencia, cada recordo, cada lectura. O título xa o temos: Neocórtex. Non é xenial?

Diana Fondevila sentiuse iluminada pola pantalla branca do portátil. Booty escribía no seu iMac de 27 polgadas calcando nas teclas con firmeza e boa técnica mecanográfica. No tempo que el encheu dúas páxinas, ela acertou a escribir: «Estaba morta de medo e de desexo».

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s