30. Onde sabemos que Rosendo Neves le douscentos libros por ano

Letra J. KEVIN HARBER/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

—Obviamente, eu non che podo garantir o premio, como é lóxico e normal, pero podes ter por ben seguro que vou pelexar con unllas e dentes por esta obra, por esta idea grandiosa, maxistral. Isto non pode saír de aquí porque se alguén o sabe, alá vai o tema… xa me entendes… Ti non me descubras, pídocho por favor. Pero con estas ideas que che dei… Se podes, corrixe esas cousas que che anotei aí, que tampouco son tantas, porque a verdade é que hai un escritor en ti, nótase que respiras literatura. E cando un é escritor é escritor por vocación, iso acaba saíndo. Ou non? Faime caso, eu levo toda a vida lendo libros. Que cifra che podo dar? Non sei… Cento oitenta cada ano? Douscentos! Non me mires así, ho, que me fas sentir un marciano. Si, houbo anos que algo menos, cando fixen a tese… O tempo da oposición tamén lin menos. A ver, menos non, que cando estás nesas angueiras les e les moito… pero non lin tanta literatura como quixera. Pois iso, que eu levo a vida enteira lendo douscentos libros por ano. Faille a conta: a biblioteca de Alonso Montero, enteira! E vinte anos escribindo crítica e dando clases de literatura galega e dígoche que isto que ti me tes aquí pode funcionar. Pero que quede ben claro o que che dixen: eu vou pelexar por esta novela, pero somos cinco no xurado. Eu isto non o fago polo diñeiro, fágoo pola literatura. E por iso cho cobro, a ver se me entendes, dígocho con sinceridade, con confianza, coma se foses o meu irmán… Isto teño que cobralo porque o traballo hai que valoralo. E ti entendíchelo decontado porque ti tamén tes o teu choio e sabes que as cousas que pagan a pena, pois custan. É ou non é? Pero quéroche dicir que esta novela teno todo para gañar o premio. Todo. Aquí hai un universo narrativo, uns personaxes cos que o lector se identifica, un compromiso co tempo no que vivimos. Que orixinal foi meteres o do confinamento, así, como sen querer, de repente, mudándoo todo. Iso está moi ben, moi ben. E hai unha trama e hai unha tese. Sabes o que é a novela de tese? Unha novela que propón unha idea, unha novela que nos cambia os que a lemos. E aí está. Aquí, enteiriña a tese. Que importante é ese cambio vital de Sira ao chegar aos 40 anos e decatarse de que xa nunca poderá ser nai. É autobiográfico, non? A ver, xa sei que ti non es Sira… Boh, deixémonos de coñas, Flaubert dixo que Madame Bovary era el, que non a buscasen máis, que era el. O caso é que lle insuflaches vida á personaxe. E aquí está, nestas páxinas, palpitando. Non é nada fácil lograr o que ti lograches cunha primeira obra. Non vía eu algo así desde Juan Tallón. Les a Tallón? É un grande. Vive aquí, en Ourense. Tropezo con el a cada canto ao cruzar o Barbaña. Eu estiven no xurado que lle deu o primeiro premio a Tallón. A ver, non é por presumir agora… pero hai confianza. Isto que non saia de aquí. Non me descubras, por favor. Pero daquela vez, se non é por min, el non o gaña. É un grande escritor, pero ten poderosos inimigos… A envexa, o minifundismo mental dos galegos, eu que che sei. Pero o caso é que lle demos o premio porque eu loitei e loitei e loitei. E velaí está. Un dos grandes. Disto non digas nada porque estas cousas non se poden saber pero o ano pasado case queda finalista do Planeta. Como cho conto. Eu vou todos os anos a Barcelona, á entrega do premio. E o propio Lara, o dono de Planeta, díxomo directamente: «Orensano, a punto hemos estado de premiar a tu paisano, el guapo, el de la radio». E eu contento de escoitar iso. Isto que che conto non o sabe nin el. Son un home discreto, pero sempre disposto a facer por mellorar a saúde da literatura galega. Somos poucos e temos que axudarnos entre nós, é ou non é? Non entendo eses críticos destrutores, negativos, amargados. Persoas que che len a ti este libro e pasarían o tempo a buscarlle defectos. Non por axudarche senón para poñerte en evidencia, entendes, non? Pero eu sei o que é escribir unha novela. Sei o que custa facer que todo encaixe, darlle un sentido a un texto. Liches a que eu escribín?, Pan quente chámase. Logo subo á casa, que eu vivo aquí ao lado, aí xusto detrás deses edificios, e báixocha. Estivo a piques de conseguir a reedición. Pero con isto do coronavirus, ti xa me entendes… todo parou… En fin, o mundo editorial non é doado, especialmente para os escritores noveis. Os editores en Galicia teñen que apertar o cinto, apostar por autores consagrados, dos que garanten vendas. É lóxico, non é? Publicar unha primeira obra sempre é como lanzarse ao abismo, para o autor e para a editorial. Mais cun premio coma este debaixo do brazo? Con este premio podes pedir o que queiras. Xa verás como sae. Xa me parece que te estou a ver, o día da entrega, recibindo todos os parabéns do mundo. Anotaches o meu número de conta, non si?

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s