31. Penélope Trinta vs Clara Moa

Letra k/DUNCAN C.

César Lorenzo Gil.

Penélope Trinta voltou do CUVI incomodada. Jéssica Pernas contáralle que a catedrática emérita Clara Moa era a quinta «membra» do xurado do premio, a escollida, ademais, polo home máis rico de Galicia. Para conseguir apoios, cumpríanlle os votos desa «facción». E chegou a pensar que se conseguía facerlle ver a Moa a necesidade de que gañase o concurso unha muller, a novela dunha muller feminista, a meirande parte do traballo estaría feito. A Penélope parecíalle obvio que naquel xurado dous votos irían por xunto e que a chave para o triunfo na deliberación estaba simplemente en dar sumado un voto máis á dupla entre o flamante mecenas da cultura galega e a veterana profesora.

Trinta propuxo na Lúa Nova darlle o premio anual a Moa, polos seus moitos méritos e investigacións literarias e dedicoulle á súa traxectoria universitaria dúas columnas de opinión case consecutivas. E logo esperou unha chamada, un correo, calquera aviso, aínda que fose a través de terceiros, de gratitude. Esperou en van semanas. No taboleiro da súa casa foi mudando os post-its debaixo do retrato de Moa case a diario: «feminista anciá: teme os cambios»; «dinme que é do Opus»; «nunca falou de min nas súas clases»; «ignorante engreída»…

A mediados de maio, Penélope escribiulle a Clara Moa o primeiro correo electrónico. Utilizou como escusa que acababa de ler o seu clásico dos estudos literarios De Ferrín a Jaureguizar. A toyotización na narrativa contemporánea e que quedara marabillada. Era certo en canto á estrutura e modelo de esquematización académica, aínda que para Penélope a influencia dos escritores estudados era nula e consideraba que a súa canonización esquecera a misoxinia e desinterese pola condición das galegas, evidente ao ler as obras de todos os autores. Mais isto non llo puxo. Limitouse a gabar o seu instinto e a orixinalidade das súas hipóteses.

Clara Moa contestou. Penélope pensou que o peixe trabara no anzó (pensaba acotío nesta metáfora) e volveu escribirlle un correo no que xa deixaba translucir o desexo de que a vella profesora puidese exercer de tal diante dunha «aprendiza de escribidora». A catedrática mostrouse encantada de que puidesen coñecerse en persoa e convidouna a xantar na cafetaría da facultade, en Vigo.

Mais a entrevista sentiuna Penélope como unha puñalada fría. Comeron a ensalada e as minestras e o fletán e o arroz con leite que se come sempre nunha cafetaría universitaria mais no estómago, a soberbia de Clara Moa sentoulle coma puro fel. A catedrática primeiro díxolle que nunca lle lera nada, e que era ben raro porque non recordaba que lle quedase ningún autor con máis de dúas obras de narrativa no seu haber que non espertase o seu interese. Despois gabou diante dela o traballo dun xornalista cultural co que pelexaba acotío polo Twitter. E como sobremesa contoulle, confidencialmente, que ela, en realidade, non ía estar no xurado do premio e que, polo tanto, escusaba facerlle tanto a pelota.

Xa de volta na Coruña, rompida por dentro, pensou en desistir. Tiña catro novelas acabadas, podería aplicar a estratexia Camba de confundir a Rosendo Neves coas «obras pantasma» pero o que lle pedía o corpo era esquecelo todo e publicar cada libro, orgullosa, un detrás do outro. Esquecer o maldito premio e centrarse en completar a súa obra.

Lorena viuna cansa e amoucada e fíxolle un chocolate, aínda que o calor de maio parecía invitar a outra cousa máis fresca. Penélope agradeceu o detalle e sentiuse feliz de poder compartir a vida con aquela muller calada e sorrinte que lle cumpría os caprichos sen necesidade de que llos pedise. Contoulle o que pasara con Clara e ambas tiraron a súa foto do taboleiro.

—Vamos facer unha cousa, a ver que como o ves —propúxolle Lorena. Penélope escoitou en silencio—. Neste tempo todo vin que lles queres ás catro novelas moito e que non vas sacrificar ningunha. E penso que vas gañar este premio. Porque es a mellor e porque a Galicia que aí reflictes pois é a verdadeira, a visión necesaria, a que di o que hai que dicir… E terás tempo para que tres desas obras saian publicadas, no seu momento. E unha tes que presentala, co teu nome e ben orgullosa. Así que… que che parece escoller por sortes unha, presentala, e puxar forte para que o xurado se decate de que non premiarte a ti sería o maior erro das súas vidas?

Penélope botouse a ela coma se levase séculos sen vela e deulle un beixo longo seguido dunha aperta que case a tronza. Despois do sexo meteron no gobelete azul do parchís catro papelciños con cadanseu numeriño do 1 ao 4 e coa punta do dedo Lorena extraeu a cifra gañadora.

Ao día seguinte, aínda recendentes a tinta, Penélope colocou nunha caixa de cartón as copias encadernadas e mandou vir un transportista para envialas ao Monte Gaiás.

Ese mesmo día, tras apañar libros en cinco das sete bibliotecas municipais da Coruña, empezou a redactar un traballo sobre «o nesgo machista e lesbófobo na obra de Clara Moa».

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s