33. Un minuto de repulsa virtual

Letra M. SCOTT/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

A unha semana da entrega do premio, Diana Fondevila rendeuse. Levaba escritas só seiscentas noventa e seis páxinas de Neocórtex a pesar de que tecleaba doce horas diarias no seu portátil. Das outras doce horas, adoitaba durmir catro ou cinco. A Booty Garriga gustáballe ter a casa ordenada e facer limpeza, consideraba Diana, era o xeito de «axudar» no mantemento da casa, aínda que rara era a vez que non era ela quen pagaba a conta do supermercado.

O seu namorado había meses que non lle axudaba coa novela. Despois de tres semanas nas que enchía pantalla tras pantalla de palabras pasou ao seu, a acomodar a facenda do seu perfil nas redes sociais. 

Ao primeiro, Diana pedíalle consello sobre algún capítulo. Mais os comentarios de Garriga demoraban de máis.

—Espera, por favor, que estou aquí convocando un minuto de repulsa virtual.

Considerábase inventor da xenial idea de parar o fluxo de comunicación das redes durante un minuto en sinal de protesta por algún acto grave. Empezara por convocar os seus seguidores tras asasinatos de mulleres e, ao ver que gañaba followers de mil en mil, estendeu os paróns para condenar a situación dos cabalos das carrozas de Córdoba (Argentina), as illas de plásticos sobre o Índico ou o abuso do aceite de palma na dieta subsahariana. Mentres Diana agardaba en van que a chamasen para algunha substitución no ensino público, o seu mozo asinou varios contratos con transnacionais da industria alimentaria e téxtil para unirse a campañas publicitarias que demostrasen o compromiso das marcas coa emerxencia climática e a igualdade entre homes e mulleres, o que se definía en Barcelona naquel momento como flottar herferðir. Flottar herferðir para arriba e flottar herferðir para abaixo, a Diana quedoulle a cabeza quente de tanto oílo nos podcasts e vídeos de Youtube que el gravaba decontino.

—Booty, temos que meterlles o dente ás primeiras páxinas. Váisenos botar o tempo enriba e nin sei por onde empezar.

—Tranquila, «Daiana», tranquila. Xa estás a coller o flæði. O comezo vaiche saír só!

Diana calaba. Non entendía de que raio falaba Booty mais dáballe vergoña preguntar, non fose pensar que era unha ignorante que non merecía o seu amor. Así que seguía a levantar paredes de papel virtual no seu ordenador. Xa non tiña máis que meter na novela. Contou a súa infancia e adolescencia. Lembrou os primeiros amores e desenganos. Mais todo lle resultaba convencional, «ríxido», clasicote. Entendía os silencios do seu mozo cando lle preguntaba como ía como veladas censuras. Durante unha semana estivo transcribindo, liña por liña, tiques de compra e prospectos de até tres clases de ibuprofeno. E é que, a medida que se esgotaba o prazo para se presentar ao concurso, ela precisaba máis medicación. Doíalle a vista e sentía constrinxidas as meninxes e os seos frontais parecera que se volveran placas tectónicas en constante fricción.

Así que aquel domingo, a iso das sete da tarde, coas palabras inconexas a bailarlle no cerebro, coma unha somnámbula, ergueuse da cadeira e malamente deu chegado á cama onde caeu a chumbo e quedou roque. Booty chegou tarde, xa de madrugada. Levaba meses detrás de Nuria, a galega da axencia Watusi, sen éxito. Mais aquela noite coincidira de casualidade nun local con ela e gastou toda a carnada a ver se conseguía chamar a súa atención. Non o conseguiu, mais Nuria insistiulle moito en que cumpría que Watusi tivese acceso preferente á autora que gañase o premio do millón de euros. Ingrid Costoya marchara e a axencia temía que o galardón fose para unha figura consagrada e inaccesible.

Booty nunca lle falara de Diana para non restar posibilidades á súa conquista mais aquela conversa recordoulle que non podía deixar pasar aquela oportunidade. De camiño á casa decatouse de que había moito tempo que non atendía o tema. Nin sequera lera os fragmentos que a súa compañeira de apartamento lle pasaba. E aquela novela tiña que ser a súa consagración. A súa «Obra»: daba igual que o mérito o levase outra. Watusi sabía que era el o creador, a man que move os fíos. No mundo actual, pensou Garriga, dá igual quen sae na televisión, o importante, o realmente poderoso, é quen permanece na sombra: o multimillonario xenebrino que ninguén coñece; o Mercado, ese ente sen rostro que ninguén escolle, ao que ninguén vota, pero que ten todo o poder. 

Subindo no ascensor, veulle toda a présa nun intre, planificou mentalmente todo o que cumpría para acabar a tempo e entrou na casa con moita enerxía e unha diáfana lembranza da silueta das tetas de Nuria como acicate.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s