34. Unha explosión no neocórtex

Letra N. STEVE SAWYER/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Cando David Garriga viu estomballada derriba da cama a Diana Fondevila entroulle unha carraxe fonda. Como era posible que estivese aí deitada, tan tranquila, con tanto como había por facer!

Antes de espertala foi até o ordenador. Aí estaba, prendido. As últimas liñas eran inintelixibles: «Sálvate. Non deixes a lavadora sen poñer. A ver se os calcetíns enxoitos te perseguen e te alcanzan e te..». Gustáronlle. Sentou, borrou o «te» e engadiu «che cantan o Lamento boliviano e resulta que os viaxantes non se van atrasar». Escribiu toda a noite, moi enfadado porque o horizonte das mil páxinas quedaba demasiado lonxe. Para cando alborexou redactara outros trinta e cinco mil caracteres. Logo leu o que Diana escribira nos últimos meses. Era impenetrable pero faltáballe barroquismo. Tíñanllelo que poñer fácil ao xurado. Que respirase Lezama Lima e algo de Finnegan’s Wake. Tallou nalgunhas frases para destellarlles a estrutura gramatical e rebentou a coherencia dos tempos verbais nalgúns fragmentos. Durante cincuenta páxinas dedicouse a mudar todas as terminacións en -o para -e. «Que vexan como agride a lousa do patriarcado expresivo, que entendan que si hai unha alternativa de liberación, violenta, libre, indomesticable», pensou, ao tempo que notaba a erección no pantalón ao virlle unha airexa imaxinaria da crema hidratante que usaba Nuria.

Morto de sono e aborrecido, espertou a Diana dándolle moufadas nas bolechas. O chac-chac contra a carne púxoo quente pero era maior o cansazo ca a gana.

—É hora de levantarse, durmiñona —díxolle mentres tiraba a roupa e se metía entre as sabas—. Traballei toda a noite. Agora tócache a ti. Xa tes que entrarlles ás trinta primeiras páxinas. Quedamos sen tempo.

Diana tiña unhas olleiras que lle chegaban á boca. Diante do espello até lle parecía que os seus ollos eran agora de gris clariño e non azuis. Fixo café e encetou un paquete de galletas digestive co fin de que a glicosa lle abrise aqueles seos frontais que parecían apertarse sobre o cranio día tras día.

Leu o que escribira David a noite anterior. Non entendeu nada. Correu o cursor até o inicio da novela. Desde o primeiro momento deixaran un oco a mantenta cunha única frase entre corchetes: «As trinta primeiras páxinas son as que convencen o xurado. Esfórzate».

Aquela mensaxe motivadora parecíalle arestora a Diana coma un epitafio. Levaba tanto tempo só dedicada a escribir que se sentía seca, sen unha soa idea que poñer na pantalla. Releu ás carreiras algo do que escribira, procurando na marañada de texto algún fío que lle permitise inspirarse. Tras tantos meses escribindo por escribir, agora era incapaz de manchar cunha soa liña aquel espazo dos corchetes, o santuario da gran literatura que a faría merecedora do millón de euros. Buscou na aplicación de notas de texto do móbil algúns apuntamentos dunha conversa que tivera con Booty tras unha noite na que case consegue o orgasmo. Mais logo, ao lelas, descartounas todas. Parecíanlle infantís, impropias dunha novela seria, argumentos de xoguete.

Despois de dúas horas de silencio só interrompido polos ronquidos de candorca de David, para fuxir da pantalla en branco, Diana Fondevila puxo un vestido vaporoso, anoou un pano á cabeza e saíu á rúa. Por primeira vez en tanto tempo non baixaba unicamente para facer a compra. O vento de Barcelona, que recendía a mar e a gasoil, recibiuna tranquila, coma liberada da súa condena de galeota. Era unha falsa sensación porque o deber ficaba a esperala, mais igual que ao verse reflectida no trinque dun comercio pensou en que se parecía a Audrey Hepburn (con máscara), achou posible apalpar a vida da cidade e traer de volta para a casa algún ingrediente digno de inmortalizar no inicio dunha novela.

Apañou o metro e escoitou a conversa das criadas ecuatorianas e dos albaneis ucraínos. Fixouse nas súas roupas e nas súas mans. Anotou no móbil algo relativo ao recordo das mans dos seus avós, sempre coas unllas ennegrecidas polo traballo na terra.

Comprou froita no mercado e conversou coas pescantinas sobre as diferenzas entre o peixe que vendían no Mediterráneo e o que ela compraba en Artabria. Non era de seu faladora, mais naquel momento estaba como fóra de si, cunha euforia incomprensible que a mantiña dous dedos sobre o chan.

Paseou polas amplas avenidas e axexou nas canellas as conversas alleas. Fotografou co móbil os oficinistas traxados e as putas. As dependentas das tendas de marca e os varredores. Na Rambla, durante un minuto, asistiu ao calote do trile (gancho, billetes de cincuenta euros, os gobeletes e a boliña, o turista enganado e o asubío que alarmaba da presenza dos Mossos). Unha vendedora da ONCE contoulle que «volvían verse estranxeiros». Tomou nota de varios anuncios, grampados nas árbores, de cuartos turísticos sen declarar ou ofrecementos para dar clases particulares ou coidar vellos.

Cando voltou ao apartamento, Booty estaba xogando ao The Last of Us, en calzoncillos, cunha camiseta de Cobi e unhas medias de algodón do Capitán Planeta. Diana aínda traía a tenrura e o entusiasmo da excursión e foi onda el darlle un beixo. Mais David rexeitouna. Parou a partida, levantouse, cofou na barba.

—Así, non —empezou a requesta—. Así, non, porque isto é moi serio, Diana. Marchas sen deixar unha nota, sen escribir nada, sen preocuparte polo que ía xantar ao levantarme.

Diana pensou que estaba doído porque a quería, porque se sentiu novamente abandonado, coma cando fuxiu Ingrid Costoya. Volveu intentar acariñalo.

—Que non me toques, tía chunga! —apartouse, mirouna con cara de noxo—. Fedes a peixe ou a heroína ou a patxarán! Voume ir duchar e saio, que agora me toca a min. Pola novela non te preocupes. Xa escribín eu as trinta primeiras páxinas… De nada.

Booty meteuse no baño e pechou por dentro. Diana achegouse ao ordenador, permanentemente aceso, e leu, ao comezo de todo, naquel espazo sagrado onde derrubaran os corchetes. «As vacas teñen catro estómagos: o rumen, o retículo, o omaso e o abomaso. Os seres humanos temos tres cerebros: o reptiliano, o mamífero e o neocórtex. É un paradoxo evolutivo. No neocórtex recóllense as funcións máis sofisticadas do comportamento humano, aquilo que nos converte en seres intelixentes e civilizados, magnánimos e abxectos; aquilo que permitiu descubrir as vacinas e planificar o Holocausto. Mais sen o cerebro reptiliano, todo iso non valería de nada. Sen o instinto para fuxir do perigo, sen o tic involuntario que nos fai percibir que un tráiler vai bater contra nós ou que ese home que adoras e che brouca debe desaparecer da túa vida, dá igual a complexidade dos teus pensamentos. Todo isto aprendémolo quizais demasiado tarde».

Diana ficou lendo as trinta páxinas. O galego de Booty era pobre e había algunhas reiteracións. Mais non lle desgustou. Só que aquilo non era o que ela escribiría. Decatouse de que toda a novela lle resultaba allea, non a rabuñaba nin cando, supostamente, relatara algún episodio que a afectara no íntimo. 

Booty saíu do apartamento sen despedirse. Unha hora despois mandoulle un audio. «Antes de que sexa tarde, imprime as copias da obra e manda todo a Santiago. A ver se o vou ter que facer todo eu. Ceo contigo esta noite e falamos. Apetéceme algo brut, brut. Butifarra con ovos fritos e patacas fritas e un extra de ketchup. Como o ves? Encárgaste? T’estimo molt, Diana Cazadora».

Diana volveu ao ordenador. Gardou o documento nunha memoria USB. Logo redactou a plica, non cos seus datos senón cos de David Garriga i Claudedeu. No exterior do sobre pintou cun rotulador vermello «NEOCÓRTEX». E máis abaixo, «Lamento boliviano».

Volveu ler a mensaxe. Sorriu primeiro e logo empezou a chorar e chorar sen saber por que. Ou si. Cando entrou na cociña para beber un pouco de auga, unha altísima rima de louza porca estaba a esperar por ela.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s