35. A chantaxe do ‘bigotão’ de Barcelos

Letra Ñ. DANIELA CHAVEZ.

César Lorenzo Gil.

Carlos Vilatuxe puxo punto final na súa novela, envioulla por correo electrónico a Lisbeth Salander (quen lle facía labores de intendencia de todo o tipo) para que imprimise as copias e as enviase ao premio, serviu un chope xeitoso dunha augardente torrada que comprara nas Neves e declamou en voz alta as primeiras liñas da súa flamante obra:

«É o mar. Sen máis motivo nin adubío. É o mar cubrindo todo o lenzo. Cando a noite se inflama coma o fol dunha gaita co sustento de todos os ventos, a bóveda captura e alza os sons máis poderosos deste mundo. Son as sereas que urran, o Leviatán que se espreguiza, as almiñas dos atlantes que pregan que non os esquenzamos. E velaí avantan os colosos de ferro, quillas intrépidas, pura chapa soldada ás cadernas con suor e saliva nos estaleiros das rías de Galicia. Chove aos vagallóns sobre os xigantes que arrañan o océano austral para espertar a prata da pescada. Velaí mirades como nin o xogo confuso das estrelas do sur é quen de amedoñar os brazos rexos do Renarte, do Tourón, do Binitiño, pescadores esculpidos en salitre que lle falan ao destino coma se o arrolaran no berce».

Á mañá seguinte conduciu até Barcelos, convenientemente disfrazado: Lentes de sol con montura metálica prateada, bigotazo mouro e un chapeu de coiro repuxado que aínda cheiraba a baldreu. Logo de aparcar, sentiu que algunhas persoas reparaban nel. Sería que volvía ser famoso en Portugal? Había anos gañara o Premio do Eixo Atlántico e dera conferencias nos casinos de Póvoa de Varzim e de Espinho. «A miña obra triunfou entre os portugueses cultos», pensou, «mais non será para tanto».

—Até logo, Quim —berroulle un tipo desde dentro dunha carrinha—. Es o máximo.

Vilatuxe respondeu levantando o sombreiro de cantar os ranchos.

Logo foi esperar por Goran Andrić nunha terraza á beira da ponte que atravesa o Cávado. Faltaba media hora para a hora sinalada para o encontro. Levaba canda si a caixa. En Portugal era case a hora de xantar e preguntoulle a unha camareira se tiñan algo para comer. Ofreceulle unha carta de hamburguesas e outra de sopas.

—Bacalhau não têm? —interrogouna.

Os seus boliños fumegantes chegaron xusto canda o ex futbolista. Vilatuxe reparou en que, malia pasar dos 50 anos tiña os brazos coma os pescadores da súa novela e dubidou por un intre se non fora afouto de máis convocalo alí, nun espazo aberto e cheo de público, para chantaxealo. Fora por iso que lle pedira a Lisbeth Salander que vixiase a escena, discretamente, desde un punto seguro. Había estar apostada nalgún alto no contorno do pazo dos duques de Bragança.

Vilatuxe conseguira máis información da aventura do marido de Tareixa Meicende coa xefa de prensa do Pontevedra CF. Nun sobre pechado mandáralle fotos e instrucións. A principal, acudir a aquel encontro.

Andrić xogara no Vitória de Guimarães dúas tempadas e coñecía aquela zona de marabilla. O portugués déraselle regular.

—A ver, seu besta —dixo agarrando os musculados antebrazos ao respaldo da cadeira plástica—, acabemos este asunto assim rapidinho.

—Sossego, pá —reclamoulle Carlos Vilatuxe—. Senta-te, come uma bocadinha… olha como rescendem —riscou no padal o erre lisboeta— estes bolinhos. Experimenta —apañou un dos fritos e levouno á boca, mais tivo que devolvelo ao prato— como queimam, puta que o pariu!

Andrić sentou, deixando cabo de si o paquete que transportaba. Notábase que non quería dar espectáculo. Xa bastantes olladas levantaba aquel calvo de bigotón que pedía a berros «uma água das Pedras, que me arde a boca!».

Por non aturalo, Andrić probou os boliños e aínda petiscou na alheira e untou pan millo no arroz de pica no chão. Como o viu animado, Vilatuxe pediu unha garrafa de viño do Alto do Joa que enviaron a medias.

Logo de asentar media ducia de queijadinhas, Andrić e Vilatuxe trocaron as caixas. En ambas estaba inscrito o enderezo do Monte Gaiás onde había que entregar os orixinais para o premio literario do millón de euros. A cambio de esquecer que o ex futbolista andaba xogando por fóra, o escritor neutralizaba a obra escrita por Tareixa Meicende, a que estaba destinada a gañar ex aequo xunto coa súa.

Andrić estarrecera cando empezou a recibir correos e whatsapps con fotos dos seus encontros coa súa compañeira de traballo. Tareixa Meicende era unha persoa respectada e con moita influencia en Pontevedra. De saberse que lle era infiel, acabaría cunha man diante e outra detrás camiño do Drina. A chantaxe tampouco parecía difícil de cumprir. Era certo que supuña a renuncia a un millón de euros, pero —pensaba— xa era ben difícil de aturar unha muller que se cría superior a el en todo sen que presumise de ser a novelista máis famosa de Galicia.

Así que fixo o posible para que Tareixa lle encargase enviar os orixinais. Complicáraselle un pouco porque Malena Pizarro teimara en facelo ela mesma desde Madrid, pero á fin alí estaba, co paquete e dous cuartillos de viño de Bragança no estómago.

—Já sabes que o trato acaba quando se conheça o nome do ganhador do prémio —lembroulle Carlos Vilatuxe, buscando unha vez máis coa ollada a posición de Salander—. Se fizeste tudo como eu te mandei, podes descansar folgado.

A seguir, o marido de Meicende colleu no colo a caixa na que ían os «falsos» orixinais de Pétalos de chuvia. Era chegar e enviar, até levaba xa escrito o enderezo da recepción do premio.

En canto marchou Andrić, o escritor abriu o paquete coas copias da novela de Meicende. Comprobou, polo estilo, que a obra era a dela e retornou o caderno en espiral á caixa. Gargallando el só encamiñouse cara ao coche mentres marcaba o número de Lisbeth.

—Atenea! —falaba o viño pola súa boca—. Aparquei aí ao lado do galo. Onde estás? Como que que galo. Nin que houbese tantos. Ah, que plantificaron un en cada rotonda… Pois o que está máis perto das ruínas do pazo ducal, si, o das chemineas.

Lisbeth apareceu, encarapuchada nun casaco que nalgún tempo debeu de ser preto, xuntos embocaron a ponte de pedra. Vilatuxe apurou o paso pola estreitísima beirarrúa.

—Escóltame, Atenea, coa túa armadura de bronce! —No medio e medio da ponte, entre gargalladas, Carlos Vilatuxe guindou ao río a caixa chea de cadernos—. Olla, patroa das artes, como a mala literatura envelena os peixes e aborrece as ninfas!!!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s