36. Un xurado incompleto e marisco a rodar

Letra O. STUART RANKIN/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

O home máis rico de Galicia avisou no propio día de que non ía estar na presentación do xurado do premio do millón de euros que preparara o conselleiro na Cidade da Cultura. Como era o mes de xullo e ía sol, o medio cento de xornalistas esperaba nunha das esplanadas, todos ben separados, coa máscara a estorbarlles no fociño.

O conselleiro fixo de mestre de cerimonias sobre un palco móbil que a Xunta alugara dentro do programa de apoio urxente á industria das orquestras. O equipo de atrezzo non dera aquelado ben o tráiler e amais dos logos gobernamentais, nalgún recanto víanse brillos de purpurina e luces de neon con forma de estrelas de cinco puntas.

—Estamos aquí para presentar o xurado da primeira edición deste premio literario —empezou dicindo o conselleiro—. Un galardón que nace da colaboración entre o Goberno de todos os galegos e unha das empresas punteiras da nosa terra, mostra de que en canto a innovación e desenrolo —o conselleiro cargou moito no erre— de ideas orixinais para actualizar a nosa creatividade cultural estamos na vangarda de Europa… que digo de Europa, de Europa e aínda alén. Estas cousas non se ven en ningures —o conselleiro parou e tirou do peto un feixe de cartóns tamaño A5, onde tiña anotados os nomes dos membros dos xurados—. E paso xa, sen máis dilación, a presentarvos os membros do xurado. Coas mascarelas non os habedes coñecer pero xa vos digo eu que son todos eles, eles e elas, primeiras figuras da nosa cultura, cunha traxectoria impoluta a prol das nosas letras.

Os catro membros do xurado que si estaban agardaban canda a Xulio Telleiro e Jéssica Pernas detrás do escenario. O conselleiro foinos chamando un por un. O primeiro, Patricio Aragonés. Os xornalistas e fotógrafos recoñeceron o nome e tiráronlle fotos. O escritor asistira cun mediterráneo traxe de liño beis e unha camisa branca con finas listas celestes. Confeccionárao o xastre dos ghichos malos a medida, ao estilo napolitano, con amplas lapelas na chaqueta cruzada e pantalón de tiro altísimo coa volta dos baixos á vista.

O conselleiro gabou a súa traxectoria e confesouse fan do inspector Aymerich. Dos demais membros do xurado só pronunciou o nome, incluído Rosendo Neves, que tamén estreaba traxe, camisa e gravata, todo da rúa do Paseo de Ourense, do Cortefiel, e que saudou efusivamente ao entrar en escena, esperando uns aplausos que non chegaron.

Helena Camba levaba unha camiseta negra de ‘Defende a Galega’. O xefe de gabinete do conselleiro colocouna por detrás de Iria Brens. Cando, unhas horas despois, o Telexornal deu a noticia, a camiseta non saíu nin nun só plano.

—¿Y el que falta? —preguntou unha voz no grupo de periodistas en referencia ao promotor do premio literario. En fervenza foron berrando outras.

—No ha venido.

—Qué me dices. Pero si hemos venido de Madrid por él.

—Siempre hace lo mismo. Es imposible grabarle.

—Pero si le hemos guardado cinco columnas con foto.

—Y ahora qué enviamos para el informativo.

—Lo mío es peor… que es el tema central del programa de la tarde.

Nun cantiño, miúda mais esperta, a xefa de promoción da editorial Akranes, que publicaba as novelas de Aragonés en castelán, aproveitou a oportunidade pola que pregara toda a semana para promocionar o seu último título: Nadie te va a regalar nada.

—Chicos, un poco de atención, por favor —gritou con toda a voz—. Tenemos previsto un encuentro con Patricio Aragonés. Si me acompañáis, tenemos todo preparado en Vigo, con mariscada incluida. Podréis entrevistar todos al autor y llevaros el libro y la mochila de regalo. Y con este sol, al terminar, a la playita, ¿qué me decís?

A maioría dos xornalistas encamiñouse tras a pequena muller coma se fosen ratos de Hamelin. Desde o afastado palco, o conselleiro quedou coa palabra na boca. Nin lle deu tempo a confirmar que, en efecto, o quinto membro do xurado non puidera asistir por un compromiso persoal.

—Xulio, que está pasando aí embaixo —preguntoulle ao director xeral.

Adiantouse Patricio Aragonés.

—É que hoxe presento eu o meu novo libro —dixo—. Imos organizar unha cousa pequena na Estación Marítima de Vigo. Estades todos convidados, por suposto. Alugamos un autobús. Ao chegar alá vai haber un miniconcerto da banda de música do Rosal

—Pero isto non estaba programado… —balbuciu o conselleiro.

Nesas chegou, coa lingua fóra, a xefa de promoción de Akranes, cunha edición especial da novela de Aragonés. Deulla ao escritor, quen lla entregou con solemnidade ao conselleiro.

—E logo non a publicas desta volta en galego? —preguntou mentres repasaba a capa estampada en tea con baixorrelevos de pan de ouro.

—Home, claro, coma sempre. É que… que foi o que pasou, Alexia? —Patricio dirixiuse á xefa de promoción.

—Supongo que algún problema con la imprenta —improvisou.

—Que rabia non poder ir —falou o conselleiro entrementres folleaba o volume—. Con esta bichicoma do escornavirus estou obrigado a notificar cambios na axenda con vinte e catro horas de antelación. Xulio —dirixiuse ao director xeral—, vai ti, aínda que sexa ao escuso… Moi ben pensado o da banda de música —deleitouse no papel de algodón do libro—. Aymerich é un gran fan. Vai a todas as festas só por escoitalas. Dime que lle vai pasar algo nun recital, va que si? 

—Todo empeza cando nas festas de San Roque aparece morto o segundo fagot da banda do Rosal, non che digo máis —gargallou Patricio Aragonés.

O conselleiro sorriu satisfeito. Xusto a seguir, Aragonés, Alexia e Telleiro marcharon cara ao autobús. Unha hora e media despois, redactores, cámaras e fotógrafos paseaban alazarados entre o modesto bufé libre de mexillóns, croquetas disque de marisco, navallas, patas de boi e algunha ca outra ostra, instalado nunha carpa a escasos metros do mar do Náutico de Vigo. No amplo recibidor da estación marítima, Patricio Aragonés recibía a prensa. Quince minutos por cabeza, foto co autor incluída, fusilado ritual e sucesivamente polos flashes contra a lona xigante decorada co seu propio retrato.

—Imos aló —repetiu foto tras foto Aragonés— con este selfi ao cadrado, he-he.

Cando xa había moito tempo que nas fontes acabaran as viandas, apareceu, todo suado, Eduardo Fragoso, o editor en galego das historias de Aymerich. Traía ao ombreiro dúas bolsas de tea ateigadas de exemplares de Ninguén che vai regalar nada. Alexia, a xefa de promoción chegada de Madrid, interceptouno antes de que tivese tempo de capturar a derradeira croqueta .

—Todo ha salido a la perfección —díxolle—. He contado treinta y dos impactos, cinco para televisión, ocho para radio, el resto para prensa. Casi todo de alcance nacional. Un éxito, Eduardo.

Fragoso fixo por achegarse a Aragonés mais Alexia marcouno coma unha falsa pívot. O escritor asinaba exemplares de pé, coa súa firme caligrafía apertada, apoiándose nas pinzas do seu pantalón.

—Déjame que le dé algunos ejemplares en gallego para que los firme —acorou Fragoso—. Para las fotos, que se vea al menos nuestra portada…

—Mañana no se va a hablar de otra cosa —falou Alexia—. El hombre más rico de Galicia no acude a la presentación del premio que patrocina. Qué mala prensa para todo este circo. Suerte que nuestro chico seguirá vendiendo libros, ¿verdad? ¿Cuántos originales crees que tendrá que leer? ¿Siete, ocho?

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s