37. Douscentos setenta e sete mecanoscritos, once deles tipografados en Comic Sans

Letra P. KEVIN HARBER/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Penabade e Guillarei, funcionarios da Consellaría de Cultura, custodiaron durante semanas o almacén do Gaiás onde se foron acumulando os orixinais presentados ao premio do millón de euros. Cada aspirante tiña que mandar o seu proxecto de novela por quintuplicado para que cada un dos cinco membros do xurado tivese a súa propia copia.

A mañá posterior a que acabase o prazo de entrega, Penabade acabou de colocar os moitos que chegaran á última hora. Tíñase por un estratego da orde e organizou aquela sobria habitación onde repousaban os cadernos mediante un sistema en ziguezague polo que calquera podía apañar, valéndose dun carriño, un exemplar de cada un dos presentados seguindo un roteiro ergonómico e eficaz desde a porta ao fondo e volta, sen perder máis de catorce minutos. Coma nun horto urbano, cada cinco copias ocupaban un metro cadrado, apilados, sobre palés, para favorecer a saúde lumbar do seu compañeiro cando tivese que apañar e organizar os envíos.

Guillarei deulle o relevo ás tres da tarde. Penabade explicoulle brevemente o sistema e deixouno a soas. Penabade anotou na app que Cultura desenvolvera ex profeso para inventariar o premio cada título e lema e fixo unha foto. En total había 277 orixinais. Logo foi buscar o seu carriño e recolleu de cada morea un exemplar. Formaban parte da primeira cata que habían ler a subdirectora Jéssica Pernas e Sofía Lence, a xornalista cultural que contratara o home máis rico de Galicia para compartir con Pernas a peneira preliminar.

A Penabade levoulle toda a tarde xuntar en caixas os exemplares de cada unha. Cando rematou, antes de pegar a fita adhesiva e preparar o envío, pasoulle nun excel a repartición a Jéssica Pernas para que lle dese o «ok». A subdirectora avisouno por Whatsapp que ía ir ela mesma ao almacén de alí a media hora. Penabade merendou, enredou no Facebook até aburrirse e logo, con moito escrúpulo, folleou entre os cartafoles dos montonciños que se espallaban polo chan coma un serpentín. Antes de gañar a praza traballara nun estudio de deseño en Monforte e entroulle arrepío ao ver aquelas portadas.

Todos estaban encadernados co sistema de espiral, protexidos por unha capa plástica transparente. A maioría, na portada, só anotaban título e lema. Algúns empregaban a clásica tipografía Times New Roman, que saía por defecto nos antigos procesadores de texto. Noutros xa aparecía a Calibri, que se impuxo no Word desde a versión do 2007. Habíaos tamén tipografados en Garamond e incluso once deles escolleran a Comic Sans. Penabade apiadouse de quen tivese que ler aqueles textos.

Empezou a ler un dos orixinais cando sentiu os tacóns de Jéssica Pernas.

—Vaia traballón, eh, Mingos? —dixo a modo de saúdo.

—Un pouco, subdirectora —sorriu Penabade antes de colocar a máscara—. Houbo algún problema coa selección?

—Para nada —Jéssica abriu as caixas e empezou a revisar as obras, collendo algunhas—. É que quero ver se me metiches moitos libros gordos… Sabes que iso de cabalo grande, ande ou non ande, non é aplicable para o caso. Estas caixas son as miñas e estas as que hai que enviar, non si?

Penabade asentiu e achegouse, non tanto coma para poñer en risco o distanciamento social.

Jéssica consultou no móbil, seguramente para comprobar que títulos modificar, trocou tres dunhas caixas para as outras e quedou para si con tres cadernos.

—Revisa os que nos corresponden a cada unha. Se non entendín mal, aquí quedan 139 e mandamos 138, de acordo? Apunta estes que xa levo eu para que non haxa malentendidos: «Pétalos de chuvia», «Perante a vida» e «Austral».

Ao día seguinte, Jéssica tiña no seu despacho todas as caixas, nunha pavorosa columna que ameazaba con abatela, for literalmente se lle caía sobre o lombo, for en sentido figurado, polo esgotamento de ler para o primeiro de setembro aquel mundo de letras.

Mais por ese lado non pensaba escornarse. Xa localizara os de Tareixa Meicende e Carlos Vilatuxe, destinados a seren gañadora e finalista no plan de Xulio Telleiro, e reservara para si Perante a vida, a novela de Penélope Trinta, a quen quería ver competir na final. Disto nada compartira co seu superior e era un acto de rebeldía que, de saberse, había supor o relevo na consellaría e o ostracismo no partido. Mais des que a coñecera no hotel-canastro creara un vínculo coa escritora e activista. Jéssica até estivera nunha xuntanza informal das Lúas Novas. Só gardara para si, por puro instinto de supervivencia, os plans do director xeral para o triunfo final, pero no fondo confiaba en que ocorrese algo que o mudase todo, algún xiro inesperado que favorecese a fortuna de Trinta.

Con Lence quedara en que ambas escolmarían, da súa parte, trece títulos (ao redor do 10% dos orixinais presentados). Cos vinte e seis títulos seleccionados, terían unha reunión para ver que ningún dos escollidos tivese nada raro. Nos días seguintes mirou, moi por riba, algúns dos cadernos. Déranlle disposición total no departamento para tal angueira mais nin tola ía perder o tempo naqueles mazacotes frondosos. A súa estratexia era clara: canta menos competencia, mellor. Ninguén sabía cal sería o criterio de escolla do home máis rico de Galicia e de Iria Brens. Como para meterlles algunha obra mestra! Jéssica lía as primeiras liñas. Se estaban ben escritas, descartaba a obra de inmediato. Cantos máis adxectivos e frases feitas, máis oportunidades de chegar á final. Se había algunha gloriosa falta de ortografía, case tiña o posto gano. Non lle fixo falta moito para rematar a escolla. Dous días antes do 25 de xullo meteu nunha caixa os dez acompañantes das novelas de Vilatuxe, Meicende e Trinta e mandou enviar as restantes, con todo aquel papel xa descartado, para o seu apartamento de Rianxo.

—De vacacións? —preguntoulle Penabade cando a viu saír do despacho.

—Quen me dera, Mingos. Acórdate daquelas caixas todas. O que me queda por ler! Non me é bo nin pensalo. Pero xa se sabe, agosto madura e setembro seitura.

2 comentarios en “37. Douscentos setenta e sete mecanoscritos, once deles tipografados en Comic Sans

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s