38. Un inicio deses aburridos nos que non pasa nada e todo son pensamentos do autor-narrador

Letra Q. STUART RANKIN/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

O home máis rico de Galicia facía anos o 17 de novembro e esa foi, finalmente, a data escollida para facer público o título da novela que había gañar o millón de euros. Mais aínda estabamos en setembro do 2021 e faltaba por saberse que novelas chegarían á final.

O día 3, venres, Jéssica Pernas e Sofía Lence, a xornalista coa que compartía a tarefa da preselección, tiveron a primeira reunión. A quinta vaga da covidia dificultaba o tránsito entre municipios, polo que preferiron falar mediante o Zoom. Simplemente comunicaron os trece orixinais que cada unha escollera e, para evitar suspicacias, quedaran en que cada unha avaliaría tamén os trece elixidos pola outra.

—Non sei no teu montón —dixo Sofía— pero no meu había tal enxurrada de novelas ambientadas no primeiro confinamento que metía medo. Todas coas mesmas escenas dos aplausos e da autodescuberta da harmonía do non-facer-nada.

—Eu contei trinta e seis! —respondeu Jéssica.

—Eu a cifra concreta non a recordo, pero por aí. E novelas de detectives ambientadas en Vigo? Unhas vinte! Había tamén algunha en Ourense… Pero en Lugo, nada. Case nunca hai novelas policiais en Lugo. Co xogo que dá a muralla para deixar cadáveres.

—No meu lote viñan bastantes de campos de concentración nazis.

—En cincuenta anos que teño coido que non se publicou máis de media ducia de novelas que transcorren en campos de concentración franquistas en Galicia. Ora de Auschwitz… —Sofía botou as mans á cabeza, atrapallando a captación do son a través do micrófono do computador.

—Das trece que che van mandar penso que vas ver que hai bastante calidade. Non sei como ti o viches —dixo Jéssica.

—Eu quedei bastante decepcionada. Se cadra levaches ti os cento e pico bos e a min tocoume toda a purrela. Pero vaia, hai tres ou catro que non están mal. Non sei se para levaren un millón de euros de premio… pero é o que hai… Espero que na lista non atopes ningunha desas novelas cun inicio deses aburridos nos que non pasa nada nas primeiras corenta páxinas e todo son pensamentos do autor-narrador e nas que sae moito a palabra empatía e unha chea de adverbios rematados en -mente  —riu Sofía—.Teño que pedirche perdón. Seleccionei un tochazo que debe ter como mil páxinas. É unha cousa estrañísima, parece escrito por dúas ou tres persoas nun estado alterado da conciencia… chámase «Neocórtex»… Coido que o xurado ten que contar con algo así para ver como está o panorama.

Jéssica recordou que escollera só novelas con poucas páxinas e respirou aliviada.

O día 10 volveron convocarse diante da pantalla. Pernas tiña unha intensa dor menstrual e chupara ibuprofenos coma caramelos antes de conectarse. Mirara moi por riba os trece orixinais escollidos por Lence. Algún tiña bo comezo. Poderían ser competencia para «Perante a vida», de Penélope Trinta, «Pétalos de chuvia», de Tareixa Meicende, e «Austral», de Carlos Vilatuxe. Gustoulle un cuxo lema era «Anos luz sen verte», que ía de como pasaran o confinamento nun cativo cuarto de pensión un mariñeiro e unha prostituta. Tampouco estaba mal de todo outro, «Sete parroquias», pero tiña moito monólogo interior e bastantes palabras que non entendía… iso só no anaquiño que ela lera.

Apareceu a face de Sofía Lence na pantalla. Tiña faciana de preocupación.

—Jéssica, temos un problema.

—Temos. Véxote moi pixelada.

—Non, falo disto —dixo Sofía Lence amosando na cámara o orixinal de «Pétalos de chuvia»—. A ti non che resultou nada estraño neste libro?

Jéssica nin o abrira. Sabía que era de Tareixa Meicende e iso era suficiente para escollelo para a final.

—Espera que reviso as miñas notas —contestou remexendo folios en branco—. Creo recordar que pensara que talvez a escribisen en castelán e logo a traduciran ao galego… —improvisou— pero iso pasa con tantas que non lle dei importancia.

—Perdoa que me meta pero isto é moi grave. Este libro hai que descualificalo.

—Aquí está —Jéssica non escoitara a última frase de Sofía. Finxiu que lía—: unha novela cunha estrutura complexa, un tratamento dos personaxes arriscado, unha trama posmoderna… Que dixeches? A rede vai que dá pena.

—Dicía que temos que descualificar «Pétalos de chuvia». Quixeron meternos un gol. Este libro é o que disque escribiu Jácome, o alcalde de Ourense. Non che soa Me informaron mal? De feito, o «gracioso» que a enviou nin se molestou en ocultarse —sinalou como no cabezallo da primeira páxina aparecía «Informáronme mal» en negra e a bo tamaño, e xusto debaixo, «Gundisalvo Ferreira».

—Síntoo, Sofía, pero non sei de que me falas. Jácome tamén é novelista, coma Caballero?

—A ver, demostrado demostrado penso que non está. Hai un par de anos ou así publicouse nun periódico de Madrid que Gundisalvo Ferreira este… ben, na obra orixinal seica puxeron Gudinsalvo… O que nos mandou isto corrixiuno, debe ser un obsesivo da onomástica… Pois que o tal Ferreira era un pseudónimo de Jácome e que a novela esta de Informáronme mal era unha especie de obra de autoficción.

—Pero ti liches a obra esa que dis que é de Jácome para saberes que é igual a esa que nos enviaron?

—Era o que che ía contar. Cando vin isto aquí o primeiro que pensei foi que era unha especie de retorcida homenaxe ou alusión postirónica. Pero despois recordei que o meu amigo Pedro Cadórniga, que traballa na biblioteca de Ourense, falara do tal libro hai moito tempo, e falei con el.

—Comparastes os textos, claro.

Sofía asentiu en silencio, sen abandonar o xesto de preocupación. Logo falou:

—É unha tradución. Nin levaron traballo. Pasáronlle o Gaio e vía. Como era iso do tratamento arriscado dos personaxes? 

Jéssica sentiu como a dor lle estremecía o ventre. A obra destinada a levar o premio estaba a dez segundos de ir parar ao cesto do lixo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s