39. Onde Demetrio Caxade pasa a covidia no Sweeney’s Finest Club

Letra R. STEVE SNODGRASS/FLICKR

César Lorenzo Gil.

Quen llo contou a Carlos Vilatuxe foi un amigo de vello que  escoitou o conto nos máis profundos grupos de Telegram do partido. O premio do millón de euros tíñao que gañar unha muller. Iso era innegociable. Era o que quería o home máis rico de Galicia e era o que quería o presidente.

«Aínda vou ter que ir colocar unha crica, cago na cafeteira de Karina Falagan!».

A pesar de que lle parecera brillante confundir o xurado poñendo o libro de Gundisalvo Ferreira baixo o lema de Tareixa Meicende, Vilatuxe pensou que tiña que asegurar a xogada. Contaba con que ninguén se decatase do troco e que el sería o único beneficiado do escándalo posterior a descubrirse todo. Pero con estas noticias dábase por descartado.

«Fixen o chiste e ben feito está. Pero eu quero o premio. O meu premio. O premio que me prometeron eses viaxantes do fío negro!».

Acordou ir falar directamente co home máis rico de Galicia e contarlle, así ao escuso, que presentara unha novela ao premio. Había buscar algún pretexto, do tipo de que se decatara de que puxera mal o número de teléfono e tiña medo de que non o localizasen se saía premiado. O caso é que el soubese da súa obra, que lle valese, que intercedese para que gañase a literatura e non a discriminación positiva. Apostaba un brazo a que o promotor do meirande premio da historia das letras galegas coñecía de sobras a súa traxectoria e admiraría os seus moitos logros literarios.

Tras unha semana solicitando unha reunión na sede corporativa, desistiu. Tiña que buscar outro xeito. Buscando no Google noticias relacionadas co mecenas, reparou no seu proxecto de reabrir a vella libraría que estaba na casa dos pais, naquela vila da provincia de Lugo. Aí era o sitio perfecto onde cachalo sen secretarias nin gardas de seguridade.

Pensou que o lóxico sería que o protector das artes fose pasar alá as fins de semana, así que o sábado de mañá ben cedo, tras conducir tres cuartos de hora desde Lalín, plantificouse na porta da casa. No local da futura libraría traballaban coma endemoñados todos os gremios da construción. Vilatuxe intentou prender conversa con algúns deles. Mais ignorárono. Decidiu aparcar o coche nun lugar desde onde lle fose fácil atender as entradas e saídas. A media mañá viu a Sofía Lence e a Iria Brens, en tenis e mallas. As dúas tiraron as máscaras e puxéronse a correr pola vía principal da vila. Até estivo tentado de ir falar con elas. Mais non era cousa de falar con subalternos. Tiña que ser co xefe. Só el podía entendelo. Só el podería comprender que a epopea que narrara en Austral, a epopea dos buques conxeladores, era a súa propia epopea, «a da Galicia próspera e orgullosa que navega circunnavegando o globo, a esfera armilar da que presumen os portugueses mais que levamos tatuada, con sal e sol, todos os galegos».

Á hora de xantar foi coller un bocadillo e un botellín a un barciño obsoleto coma o Teletexto. A señora que atendía tiña xeito asando pementos e aquel pan mioloso, ben untado no aceite das sardiñas en lata, prestoulle. De tarde puxo na radio os partidos. Naquelas coordenadas só sintonizaba ben a Radio Galega. Vilatuxe pasmouse da impericia dos locutores. «Isto non hai quen o ature! Son todos zarabetos, cago nas polainas do Tío Marcos da Portela». Adormeceu escoitando a narración doutro empate do Celta.

A iso das dez da noite, coma por instinto, espertou. Dediante da porta do edificio da libraría fungaba un BMW todocamiños. Viuno baixar. Era el, o home máis rico de Galicia. Levaba ao lombo unha bolsa de lona. Viña para quedar varios días. Mais aínda así, coa baba aínda prendida das comisuras dos beizos, Vilatuxe saíu disposto a falar con el na hora. Mais cando estaba a metade de cruzar a calzada, sentiu como o tomaban polo antebrazo.

—Xefe, para onde vai? —quen falaba éralle a Carlos unha cara coñecida, a pesar da máscara.

—Eu a ti coñézote!

—E eu a ti tamén, Vilatuxe.

—Caxade… Demetrio Caxade!!

—Que fas por aquí, escritor?

—Pois… viñen… documentarme para unha nova novela —Vilatuxe ollou como o home máis rico de Galicia se sumía a través da grosa porta de madeira, talvez para sempre.

—Pois xa é casualidade, carano! Cantos anos hai que non nos viamos? Quince? Vinte?

—Aínda vivía Fraga, penso.

—Si, si. E a ti íanche dar o Premio Nobel, recordas?

Demetrio Caxade e Carlos Vilatuxe foron tomarlle unha «cacharrita» ao único bar da vila que se ficaba de porta aberta a aquelas horas. O policía, logo do primeiro sorbo no cuba-libre de Cacique, contoulle ao escritor que estaba de misión secreta na zona, que non lle podía dar datos pero que o tema era da maior importancia para a seguranza autonómica.

O escritor rapidamente ventou que o seu vello coñecido de Vila de Cruces era «outro» escolta máis do home máis rico de Galicia e afogou a súa frustración nos gin-tonics de Larios. Só lle quedaba confiar na providencia e na xustiza poética para ver premiada a súa novela. Encheron e vazaron os seus vasos de tubo tres ou catro veces, até que o dono do bar baixou a medias a cancela e os dous vellos saíron ao resío do final do verán.

—Onde paras? —preguntoulle Caxade a Vilatuxe.

—Non me digas que xa queres marchar para a casa? —esquivou a pregunta o escritor, que contaba con ir durmir á súa casa en Lalín pero non quería que o veterano sabuxo da policía autonómica sospeitase nada estraño na súa coartada.

—É que por aquí xa non che hai moito onde tomarlle nada —Caxade cavilou un cacho—. O único, O tulipán rosa. Pero non é un bar, ti xa me entendes.

—Seica me fodes, Demetrio. Nunca na miña vida paguei eu por iso. E nunca me faltou! A non ser que alí colocasen odaliscas con talento para pinar en brando, a min non me apañas nun lugar deses.

—Quen fala de ir a iso, ho? Pero para tomar a última ben que dá, ou non? E con boa compañía.

Vilatuxe aceptou sen entusiasmo. Non lle prestou a imaxe que se fixo dun parnaso de estrada comarcal poboado de musas que lle envelleceran coma cornas da abundancia: moita maquillaxe e moito lardo.

Montaron no coche de Caxade. Pola estrada rememoraron o tempo feliz no que ambos eran mozos e comían o polbo no Corpiño. O policía conducía facendo eses. Nunha recta freou en seco para non matar unha porca coa súa recua de fillotes pedreses.

En saíndo dun vilar morto deitado ao longo da estrada, Caxade meteu o fociño do coche por unha pista de terra á dereita. Agochada por unhas sebes había algo semellante á nave dunha granxa. Na parte máis visible, o edificio, decrépito e silencioso, mantíñase escuro. Caxade conduciu ao redor da estrutura. Do outro lado, coma se fose a cara oculta dunha Lúa imaxinaria, un feble neon iluminaba un rótulo: «Sweeny’s Finest Club». No aparcadoiro, seis ou sete coches.

—Vouche dicir unha cousa, Vilatuxe. O ron que nos deron debía de ser de importación. É coma se quedase sen olfacto.

—Ti estás certo que é aquí? Mira para o nome do sitio, nada de Tulipán rosa.

—E que máis ten? O sitio éche aquí. Cambiaría de xerencia. Xa antes tivo un cento de nomes. E antes de antes, isto foi unha granxa de porcos.

Baixaron do coche e achegáronse á porta principal. Era de aluminio ao natural, cos vidros biselados. Bateron. Veulles abrir un home vestido de smoking branco e tenis equipados con luces led multicores.

—Xa se abren para nós os vaos onde chapuzan as náiades —proclamou Vilatuxe antes de traspasar unha fina cortina de fíos de plástico colorido.

Dentro, amenizadas por uns altofalantes roucos, bailaban agarrado varias parellas. Todos homes con homes. Vilatuxe intentou descifrar a letra da ranchera metida a bolero: 

Infrahumano

Espectro del infierno

Maldita sabandija

Cuánto daño me has hecho

 

—Espérame aquí. Teño que ir ao váter. Noto o corpo raro —bisboulle Caxade, desaparecendo nas marxes tenebrosas.

Vilatuxe arrimouse á barra. O camareiro preguntoulle que quería tomar. Pediu un Larios.

—O máis parecido que lle temos é Nordés —respondeulle o camareiro.

—Querédesme matar, cago no leixaprén!

Mentres lle adubaban o gin-tonic con herbas, sementes e baias, reparou no sitio. A estrutura seguía a ser a dunha granxa, coas trabes de formigón en arco no alto teito. No medio e medio, unha pista de baile onde se infrinxían as normas sobre distanciamento social.

 

Rata de dos patas

Te estoy hablando a ti

Porque un bicho rastrero

Aún siendo el más maldito

Comparado contigo

Se queda muy chiquito

 

Vilatuxe aínda tardou uns segundos en decatarse de que non había nin unha soa muller no local. As náiades afogaran. 

Nestas voltou Caxade.

—Isto xa non debe ser un puticlub. Non nos ha saír moi caro o cuba-libre —berroulle no oído o escritor.

Estaba a reparar en que un rapaz atlético e louzán se deixaba lapear por un señor de lentes de cuncha cando o agarraron polo brazo (e xa era a segunda vez naquela xornada).

—Carlos, que sorpresa verte aquí!

Era Emilio Sobrado, o noutrora todopoderoso xefe de Comunicación das Caixas, con quen Vilatuxe lidara mil veces para conseguir premios e patrocinios.

—Home, ben remoto viñeches tomar un whisky —respondeu baténdolle a man con enerxía.

 

Me estás oyendo inútil

Hiena del infierno

Cuánto te odio y te desprecio

 

—Non tiña nin idea, Carlos. Nin idea —Sobrado sorría e regalaba os ollos. Non deixara de agarralo polo brazo nin un instante.

—De que, Milucho?

Caxade apartárase unha miga. Deambulaba polo local olfacteando. Sorbía aos poucos o seu ron Barceló, coma se estivese nunha cata.

—De que che gustasen estes ambientes —contestou Emilio Sobrado.

—Nin te creas. Pensabamos que era outra cousa… E, se che son sincero, case mellor así. Non temos idade para a caza maior. Foron tempos…

—Ah, así que a túa transformación foi… serodia, Carlos. Que sorpresas che dá a vida.

—Todo baixa, meu home. E a medicación tampouco axuda.

Nese instante o dj mudou a música e subiu o volume. Aumentou un tanto a luzaría e desde un recanto empezaron a desfilar mozos con camisetas axustadas e viseiras de Pensos Biona que aos poucos se espallaron por todo o local e foron bailar diante dos clientes.

—Carlos! —berroulle Caxade—. Penso que collín a covidia.

—O que? —contestou o escritor—. Con tanto barullo non entendo nada.

—Que me atopo moi mal. Que penso que teño o coronavirus.

Nese instante, un dos mozos arrimouse a Carlos Vilatuxe e colleuno no colo. O escritor, entre que xa se puxera nervioso ao escoitar o seu camarada de bebedela e que xa se sentía peneque, perdeu todo o siso ao sentirse no aire, abrazado por completo por aquel home que ulía a Versace Eros e lle apalpaba a caneiro cheo as nádegas secas. Sen pensalas, o vello escritor primeiro espernexou para riparse e logo, como resposta aos mecos do seu danzador particular, soltoulle unha puñada no rostro que resoou coma cando se trincan noces. O rapaz doeuse do golpe mais non quedou con elas. Repúxose decontado e devolveulle unha elegante labazada de revés. Vilatuxe voou coma unha pluma e foi chantar as napias contra o chan brilloso de serraduras. Caxade, ao ver o seu camarada no barro, alarmado como estaba porque perdera o olfacto e o ron lle sabía coma a colutorio, tirou da estribeira a Heckler & Koch USP Compact e calou o rebumbio disparando dúas balas de 9 milímetros que escacharon dous focos nas trabes. O son da pistola impuxo o silencio, mais só cinco segundos. Despois, mentres aínda botaban chispas as lámpadas malferidas, os ocupantes do local empezaron a alancar cara á porta de aluminio, incluído Demetrio Caxade, que sabía que tiña que desaparecer da escena. Carlos Vilatuxe, que quedara medio inconsciente, acordou de vez cando sentiu, achegándose desde o Hades, o ouveo da sirena da Garda Civil.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s