40. Unha carambola e moitos chopes de crema de augardente

Letra S. WEE SE GOGH/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Mara Bouzón, a muller de Xulio Telleiro, convidaba a cear en Vigo a Jéssica Pernas unha vez cada trimestre, sempre unha noite da fin de semana na que podía mandar as nenas cos avós. A subdirectora era nova e tiña as pernas bonitas. De melena tampouco ía mal, así que consideraba que era mellor tela vixiada. Durante as ceas espreitaba as olladas entre ela e o seu home e recollía calquera comentario de complicidade entre ambos para confirmar que non se desmandaba a atracción e podía seguir a durmir tranquila.

Aínda que nunca falaran do tema, Xulio sabía da xogada e deixaba facer. Home claro que Pernas era unha muller moi atractiva, pensaba o director xeral, pero el había tempo que nin reparaba no sexo. Nunca fora un gran sedutor. Era tímido e miope e desde adolescente tiña pesadelos con ficar espido e que as mulleres risen dos seus atributos. E agora, agora sorte se se lle levantaba unha vez por semana. Non, por ese lado Mara podía estar tranquila, aínda que, no fondo, o afagaba pensar en que a subdirectora puidese apaixonarse por el.

Logo das fazulas de porco celta con mencía e a mousse de xema de ovo, Mara, Jéssica e Xulio ficaron facendo sobremesa cunha botella de crema de augardente. O director xeral pimplou dous chopes sen dar fala, co cello máis enrugado ca unha chaqueta de Adolfo Domínguez.

—Amodo, amor, que morde —díxolle Mara.

—É o que me cómpre —respondeu Xulio—. Unha boa chea e non pensar no sarillo no que estamos metidos. Va que si, Jéssica?

Mara mirou de esguello cara ao rostro de Pernas, esperando a reacción. A subdirectora mollou os beizos no licor e logo falou:

—É que nos fixeron unha putada moi grande. Primeiro, Tareixa Meicende ponse tola e manda ao concurso unha tradución ao galego da novela de Pérez Jácome. E logo Carlos Vilatuxe monta un escándalo nun local gay con tiros e todo…

—Xa o vin todo en Cuatro —interrompeu Mara—. E xa se sabe se deu el os tiros?

—En Monte Pío saben como foi o conto —terzou Xulio—; hai un policía autonómico implicado, disque. Pero xa decidiron que coma Vilatuxe o sapo todo. Ostracismo e silencio. O noso home en Lalín morreu para todo o relacionado co partido. Onte seica foron ás redaccións dos xornais borrar as fotos nas que sae el canda o presidente. Os nosos plans A e B, descartados. A quen lle damos o premio, dime, Jéssica, a quen?

—O xurado ten case trinta novelas para escoller —respondeu a subdirectora.

—Claro, e imos arriscarnos a que o gañe calquera —Xulio bebeu de novo—. Un millón para quen o queira! Escribes unha novela, así, de calquera cousa, preséntaste e… voilà… un maletín cheo de billetes a cambio.

—Diso trata un certame literario, non si? —replicou Mara.

—Isto non é o Xerais, Mara —o azucre fermentaba nas pupilas do director xeral—. Isto non trata de valorar unha obra literaria ou de vender quiñentas copias a conta dunha banda fardona… Isto é outra cousa. Outra cousa. Eu tiña unha misión e entre uns e outros estou á beira do naufraxio —ergueu o dedal no que aínda ficaba unha chisca de crema—. Brindemos por Jéssica Pernas Gallardo, futura directora xeral en Materia de Libros. Para que teñas máis éxito ca min.

—Ten conta, non te contentes —advertiulle Mara.

—Só temos que calcular moi ben a que orixinal darlle o premio. A estrutura está incólume. É só trocar a orde e garantir a maioría do xurado —dixo Jéssica.

—Liches algo de xeito? —interesouse Mara, que sabía que Pernas fixera a lectura preliminar de orixinais.

—Algo hai. Unha novela moi rara, moi rara, dunhas mil páxinas ou así… que lle pode facer graza ao xurado… un par de boas historias, que se nota que foron escritas por mulleres. Non sei, todo correcto pero nada espectacular… bastantes novelas de policías… 

—Crítica social? —preguntou Xulio.

—Hoxe en Galicia ninguén escribe desas cousas —respondeu Jéssica—. Gastan toda a pólvora no Twitter e en manifestos de abaixo asinantes.

—E podemos saber quen escribiu que? —Xulio fitaba para a súa subordinada, o que colocou un aceno de incomodo na face de Mara.

—Iso é ilegal, Xulio! —berroulle a muller.

—As plicas están baixo a rigorosa garda de Penabade e Guillarei —engadiu Jéssica—. Aí non entran nin as velutinas.

—Estaría ben que o gañase unha muller. Un equivalente a Meicende. Será por profesoras en Galicia. Somos lexión! —suxeriu Mara.

—Pois temos que facer unha aposta. Unha autora estándar, desas que poñen contenta a nosa amiga Malena Pizarro. Algunha idea, Jéssica? —inquiriu Xulio, sen deixar a súa ollada de Pasión de gavilanes.

—A ver, a min paréceme que está moi ben unha que fala dunha muller que se enfronta a unha morea de homes malvados. Reflicte moi ben o tempo de hoxe —enfocou Jéssica a atención sobre o orixinal de Penélope Trinta.

—Tes algunha idea de quen o puido ter escrito? —Xulio achinou os ollos.

—Para nada. Supoño que algún novo talento. Podería gañar por unanimidade —seguiu Jéssica.

—Como se titula? —preguntou Mara.

—«Perante a vida».

—Se nos guiamos polo título… —Xulio esgorrichou as derradeiras pingas de crema—. Que país… Se ti dis esa, tiramos con esa, Jéssica. Mañá mesmo falo con Rosendo. Se todo sae ben, marchamos todos para o Cervantes de Nova York. Mais como logo resulte que a autora é unha desas das Lúas Novas, xa nos vexo a ti e a min refuxiados na embaixada de Venezuela.

Mara ollou para Jéssica intentando disimular a maré de ciúmes que lle ía enchendo os pulmóns. A subdirectora ocultou o rostro no alcol e na brillante melena. 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s