45. Alerta vermella en Madrid

César Lorenzo Gil.

A editora de Candle Malena Pizarro adoraba visitar Galicia. Tanto que, logo da primeira vaga da pandemia, incluso pensara en comprar unha casiña. Soñaba cunha cabana de madeira (pero con todas as comodidades), perto dun regato, dunha cachoeira ou dun lago, arrodeada de bosques, deses bosques que en Galicia gardan segredos e lendas e cogomelos velenosos e aparecen no catastro aínda como terras de labor. Buscou esa morada marabillosa en Allariz pero os prezos eran moi altos. Logo no Courel, pero a viaxe até alí era extenuante. E por fin na Ulloa, pero fedía demasiado a vaca, e desistiu.

Para ficar con Patricio Aragonés preferiu citalo na sede da editorial, seis andares nun edificio de Arturo Soria, Madrid. Non deixaba de ser un autor da competencia e non conviña darlle demasiada importancia. Xa bastante subido de autoestima andaba o creador do inspector Aymerich coma para tamén facerlle as beiras dándolle trato de favor. De feito, Malena agardou man sobre man no seu despacho media hora mentres fóra esperaba Aragonés, nunha saliña discreta, coa máscara posta e todo.

—Desculpa o atraso —díxolle a dous metros de distancia—. Estaba falando con Ken. Ese home non ten paría.

—Ken? O da Barbie? —respondeu Patricio.

—Anda, Patricio. Non che coñecía esa vis cómica.

Os dous entraron no despacho. Sobre a mesa repousaba un feixe de folios sen grampar, o proxecto da primeira novela non protagonizada por Aymerich que Aragonés quería publicar.

—Como o ves? —Patricio rañou o queixo, nervioso—. Isto preferíao publicar fóra de Akranes, para probar.

—É moi distinto a todo o que escribes habitualmente. No grupo temos algún selo experimental, que se pode permitir o luxo de publicar dúas ou tres novidades literarias por ano. En Candle non o vexo, francamente.

—Pero todos formades parte do mesmo grupo. Compartides este edificio.

—Claro. E podo convocar aquí a Belarmino Fuentes ou a Sandra Angoy, que dirixen as coleccións Oveja Lobo e Beltenebros. Pero o noso grupo non adoita recoller migallas de Akranes, Patricio.

—Que queres dicir?

—Que se queres publicar connosco esta novela, magnífica, por outro lado, cómpre que rescindas o teu contrato en Akranes para que poidamos reeditar aquí as historias de Aymerich tal e como merecen. E valorarte a ti como mereces.

—Esas cousas lévaas a miña axente, Maria Makowska. Xa a coñeces. Eu de diñeiro, de contratos e de adiantos non falo. Tratádeo entre vós.

—Paréceme, Patricio, que imos chegar a un acordo —pechou a conversa Pizarro cun sorriso de anuncio.

Logo foron a un bar próximo tomar unha cervexa. Falaron da novela pero pouco. Aragonés decatouse de que non a lera con profundidade. As valoracións eran comerciais, non literarias. Entroulle pena. Soubo que non ía publicar esa novela alí. Só lle fixeran algo de caso para ver de conseguir o Aymerich. Malena falaba e falaba pero Aragonés estaba xa noutro lado, pensando en como publicar aquela obra inesperada que lle importaba tanto.

—Que tal a experiencia como xurado? —tirouno Malena do seu ensimesmamento—. Moito traballo, seguro.

—Vai indo —Patricio bebeu un grolo de cervexa—. Estes vasiños en Vigo non os ves en ningún local. Nas casas si, eu medrei con eles, pero nos locais… Así, tan pequenos, tan…

—Xa tes algunha favorita?

Patricio nin abrira a tapa de ningún dos mecanoscritos. Desde a conversa con Telleiro no Ferrari Portofino ficara tranquilo. Só tiña que chegar á reunión e votar canda Rosendo Neves. Ler algunhas páxinas para que non lle soase a chinés o debate e pronto; o seu compromiso con aquela angueira remataba niso.

—Hai un gran nivel, Malena. Seguro que de aí van saír varios clásicos modernos. Dígocho en serio, si. A literatura galega pega forte, xa o ves.

—Con certeza —aplaudiu Malena—. Mira o teu éxito. E cada vez hai máis nomes, sobre todo de mulleres, que están gañando lectores en castelán. No noso catálogo temos algunha, xa o sabes. Tareixa Meicende. Coñeces a Tare?

—Coincidimos algunha vez. Pero en Galicia todo o mundo a coñece. É unha institución cultural, xa o sabes.

—Foi ela quen me falou de dous novos valores que tiña que seguir moi de perto. Un escribe novelas negras ambientadas en Vigo, coma ti…

—Imitadores, epígonos! Vigo préstase, é unha cidade moi violenta, con tantas costas, tantos bucinazos… xa sabes. Pero nin todo o que se vende como novela negra o é. Hai moito «garrafón». Eu participo en todas as mesas redondas e eventos varios cos que disque escriben novela negra viguesa pero o 90 por cento non vale para nada. Ai, se eu puidese dicir o que penso.

—E logo ti non podes?

—Sabes o conto daquel panadeiro que o mataron por falar mal do pan da competencia? Non, ho. Eu, boca pechadiña e a seguir co meu… Sabes que talvez fagan unha serie do Aymerich?

—Faláronme moi ben dunha obra que se presentou ao premio —ignorouno Malena—. «Pétalos de chuvia», xa che deu tempo a lela?

—Ui, mira que se presentaron centos de obras… A nós, o xurado, só nos dan a ler unhas cantas. Pero quéreme soar. Ao chegar a Vigo consulto as miñas notas e dígoche algo.

Xa en Vigo, Aragonés falou con Vera, a muller, da novela inédita, a que nin tan sequera tiña título, canto máis editora. En galego non lla quería dar a Fragoso (para que non soubese dela Akranes), e en castelán seguía pensando que a oferta de Pizarro era unha ofensa, unha batalla entre xigantes empresariais na que el era só unha peza de conquista.

—Non peches ningunha porta de momento —recomendoulle Vera—. Dálle largas e vai mirando outras opcións. Recorda que tes que traducila.

—Tradúzoa eu se fai falta. Tampouco será tan difícil!

Para manter a chama prendida con Candle, Patricio cumpriu o mandado e escribiulle un whatsapp a Malena Pizarro: «Non temos ningún orixinal seleccionado co título de «Pétalos de chuvia». Estás segura de que se chama así?».

Á editora case lle dá un mal cando leu a mensaxe. Eran as tres e media da tarde e ela estaba no váter, pero chamou correndo a Xulio Telleiro, sen nin sequera subir as bragas. O director xeral saudouna alegre.

—Queríasme foder? Cóntame, queríasme foder? —Malena berraba e cuspía contra a pantalla—. Porque se é iso, se é que me queres foder, vaino tirando da cabeciña esa de rato que tes, Xulio. Que te desfás antes de baixar a petrina, mexapías!

—De que falas, Malena? Que cousas ordinarias me estás a dicir! Non me vou rebaixar…

—Non mereces outra cousa —cortouno Malena—. Que pasou coa novela de Tare? Non pasou o corte. Non está entre as finalistas.

—Non puiden facer nada —mentiu o director xeral—. Era moi mala. As encargadas da comisión lectora botárona abaixo. Pero xa temos substituta, non te preocupes. Unha novela moi boa, tamén dunha muller. Vaiche encantar. Encaixa perfectamente no voso catálogo. Queres que cha mande escaneada? —improvisou—. Unha nova voz…

Non entendía nada, Pétalos de chuvia era unha novela idónea para triunfar coa crítica e co público, editada a conciencia polo seu equipo. Até lle mandara a Tareixa eliminar un personaxe principal! O libro estaba maquetado, esperando pola noticia do premio para mandala imprimir.

—Pero desde cando ti es editor, Xulio? —berrou Malena—. Quen che deu a ti un cargo nesta santa casa? En serio pretendes organizarnos o catálogo, eh? Que pasou con Meicende, dime a verdade. Que o premio se concede dentro dunha semana!

—Estoucho dicindo. Non pasou o corte. Case mellor que non estea entre as finalistas, sería a vergoña máxima para Tareixa. Esa novela non hai por onde collela. Fíate de min. A obra que vai gañar é fabulosa. Habedes ter unha súper vendas!

Pizarro colgou sen replicar nin despedirse, coma nunha película estadounidense. De inmediato chamou ao seu xefe, Valeriano Canales, director de Operacións do grupo. Contoulle todo. Naquela hora, Malena era puro nervio. Andaba pola casa coas bragas á altura das sofraxes, dando pasos curtos, amparada nas paredes para non caer.

—Averigua quiénes son los finalistas, con nombres y apellidos —Canales falaba coma un xeneral de división—. Que sea mujer, obvio. Y ya que podemos, aprovechamos para un relevo generacional. Más joven y menos institucional que Meicende, y que se note. Algo más de la calle. Si tiene pinta de obrera o de estudiante de Erasmus, mejor. Imprescindible que tenga muchos seguidores en Instagram.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s