47. Onde se descobre unha outra alfaia literaria

Número nove. GARETH SIMPSON/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Mentres esperaban polo regreso de Rosendo Neves, os outros catro xurados volveron falar do insignificante, coma se pensasen que entrar en fariña precisaba un cerimonial para o que aínda non cumpriran todos os rituais.

Pestanexou o móbil de Helena Camba, que estaba derriba da mesa. Discretamente comprobou que tiña un whatsapp de Jéssica Pernas: «Confirmado 🌚». Detivo os seus beizos para que non esbozasen un sorriso delator.

Nese intre reapareceu Rosendo, braceando e pregando desculpas.

—Patricio, síntoo moito —dixo o crítico literario—. Fai o favor de acompañarme. Houbo un malentendido no bar e seica chamaron a policía.

—Coa miña muller? —respondeu afectado o escritor.

—Non sei máis ca iso. Acompáñame, si? Desculpade todos. Estamos de volta nun segundo.

Os outros ficaron sorprendidos e con aceno preocupado entrementres Neves e Aragonés abandonaron a sala.

—Que cousa máis estraña. Se esta é unha vila na que nunca pasa nada —o home máis rico de Galicia abriu o seu botellín e vazouno dun grolo. Empezaba a notar a ansiedade. E iso que pasara a última semana recibindo tratamento de hipnose da famosísima doutora Delgado, que lle facía tanto ben—. Se non voltan en dez minutos chamo eu o alcalde, a ver que pasou.

De alí a dous minutos volveron Rosendo e Patricio.

—Nada. Non foi nada ao final —Rosendo sorría moito. Traía a testa pingando de suor—. Un vagabundo armando bulla, seica. Miña muller púxose nerviosa. Neste tempo, co da covidia, xa sabedes. Pensaron que era un negacionista. Andaba sen máscara arrimándose á xente. Por fortuna está todo amañado.

Patricio non deu fala. Sentou no seu canto, retirou a máscara e bebeu bastante auga.

—Espero que non haxa máis interrupcións e poidamos comezar —dixo o home máis rico de Galicia axeitando os bicos da súa camisa de finas raias moradas para que non se pelexasen coas lapelas da súa americana azul—. En Europa as reunións son doutro xeito. Unha vez se entra xa non se sae. Todo o mundo atende coma nun templo. E, por suposto, non se permiten móbiles. Así que fagan o favor de apagalos.

—Se vos parece, vou entrar en materia —Rosendo Neves retirou a máscara e colocouna nunha bolsa de plástico das utilizadas para conxelar alimentos. Logo remexeu entre os orixinais da súa caixa—. Para min as tres mellores obras de entre as seleccionadas son… E ollo, que a orde que vou dar non ten significado ningún, non as ordeno por orde de preferencia, de acordo? A ver, empezo —Iria Brens dispúxose a anotar—. «O meu soño inquietante», «Neocórtex» e… —nese momento dubidou, revisou con présa a caixa—. «Anos luz sen verte» —leu na portada dun dos cadernos de espiral.

Helena Camba quedou bolada. Sentiu como lle subía o calor á cara sen remedio. «E logo a novela de Penélope?», pensou, «e logo “Perante a vida”?».

Antes de que tomase a palabra ninguén, Rosendo Neves volveu falar. Era unha táctica que sempre lle funcionara. Consideraba que a maioría dos que forman parte dun xurado traen da casa decisións vagas, escollas sen argumentar, dubidosas filias que se poden modificar cun discurso firme a favor doutra candidata.

—-Non sei que vos pareceu a vós —Rosendo subiu o volume da súa voz. Estaba nervioso e enérxico—. Pero a min «Anos luz sen verte» encantoume. Aquí temos unha novela, unha poderosa novela, unha obra sen fisuras, ben armada e consistente. Verdade? Con personaxes inesquecibles e unha estrutura moderna pero ben trenzada. E aquí hai poesía, hai un universo orixinal pero ao mesmo tempo accesible. Non credes? Eu véxoo así, polo menos —o home máis rico de Galicia parecía que quería falar pero Rosendo non fixo caso e continuou—. É marabilloso encontrar unha voz con algo que dicir. Aquí dentro —sinalaba o caderno con todos os dedos da man, coma se lle fixese un tratamento de reiki— temos un escritor, ou unha escritora, capaz de desenvolver unha alfaia e poñela diante dos nosos ollos de lectores con tanta frescura que parece que esta sexa a primeira novela que nos deron a ler  na vida. Síntome afortunado e quería compartir con vós esta alegría. Estou desexando oír as vosas opinións sobre esta novela. E seguro que cada un de vós pois ten as súas favoritas, porque cada lector atopa o seu libro e as razóns dese feliz encontro pois… que vos vou dicir… son particulares, subxectivas… Pero cando fala a literatura, dígovolo con toda a franqueza, hai que escoitala. Cando unha obra tan potente coma esta aparece entre os aspirantes a un premio, quizais o único que podemos facer, como lectores, mais tamén como críticos, que é o meu caso, un crítico con vinte anos de experiencia por cuxos ollos pasaron centos e centos de novelas… Pois dicía, que xa me perdo, que… digo que cando temos a oportunidade de vencellar un premio tan prestixioso coma este cunha creación tan interesante coma esta, pouco máis nos resta que sentírmonos agraciados e saír correndo para felicitar o autor ou a autora… —Iria Brens aproveitou a pausa para abrir boca pero Rosendo proseguiu—. Recordo cando a lin, pouco despois de recibir os orixinais, recordo a atmosfera de maxia que me envolveu… «Anos luz sen verte» —demorouse en cada sílaba do título—. É que ten bonito até o título, va que si?

—Eu penso que deberiamos deixar o premio deserto —dixo Iria Brens.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s