50. Un vagallón inesperado

Número 6. ASPARUKH AKANAYEV/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

Tras o descanso, cada membro do xurado ocupou a súa cadeira. Cada un, ao seu xeito, sentía o corpo en tensión. O home máis rico de Galicia pechou os ollos. «Nada me manca, nada me manca», dixo para si. Helena Camba trababa nos beizos e non daba quitado a gana de mexar, polo que apertaba moito as coxas e, inconscientemente, botaba os dous brazos ao van.

—Propoño que votemos a man alzada —volveu arrancar Rosendo Neves—. Quen quere deixar deserto o premio?

—É mellor non votar xa por iso —contestoulle Iria Brens—. Quedou claro que non é o sentir xeneralizado no xurado, Rosendo e Helena salientaron obras que lles pareceron premiables; así que vai ser mellor evitar máis polémica. Que cadaquén vote pola súa favorita e pronto. Non credes?

Todos asentiron. Rosendo volveu tomar a voz.

—Daquela, para aforrar tempo e non volver enredarnos en debates estériles, que tal se cadaquén propón unha obra gañadora? Sen posibilidade de absterse. Parécevos ben? Se cadra, xuntamos unha maioría fiable e podemos acabar esta xuntanza con albricias e bo ambiente.

Todos volveron asentir.

—Moi ben —continuou Rosendo—. Eu voto por «Anos luz sen verte».

—Eu súmome a ese voto —seguiu Patricio Aragonés.

—É conveniente que digas o lema da obra —replicou Helena—, para evitarlle malentendidos á secretaria.

—Ah, si, como era… —Patricio rebuscou nas follas. Rosendo bisboullo entre dentes—. «Anos luz sen verte».

—Dous votos, he, he —riu nerviosa Helena, negando coa cabeza—. Eu vou votar pola mellor novela deste concurso: «Perante a vida». Ese é o meu voto, innegociable.

Logo dun segundo falou Iria.

—Eu voto por «Austral».

—Eu voto por «Austral» tamén —apoiouna o home máis rico de Galicia.

Rosendo quedou sen fala. Decatouse de que ese era o título da novela de Carlos Vilatuxe. A novela que primeiro lle ordenaran converter en gañadora e que logo lle ordenaran impedir que gañase. O crítico literario sentía como a suor se lle ía acumulando coma nunha represa nas raíces do cabelo e baixaba polas súas tempas lenta coma unha serie da Galega. Coma para esconxurar aquel estado, volveu falar.

—Ben, pois agora xa temos as cousas moito máis claras. Hai tres finalistas e podemos descartar as outras.

—Tampouco se trata diso —contestoulle Iria—. Ao principio falaramos de propor varios títulos. Ti de feito chegaches a facelo. O resto non puidemos. Obrigáchenos a dar un só voto.

—Ben, nese caso, rectifico —volveu falar Rosendo—. Temos tres favoritas, tendo en conta os votos emitidos. Que vos parece se expoñemos os argumentos que sustentan o noso voto? No caso de «Anos luz sen verte» e «Perante a vida» xa se expresaron. Estaría encantado de escoitar as razóns dos que propuxestes «Austral».

—Dentro do que hai —dixo Iria—, é unha novela ben armada, de corte clásico pero cunha voz narrativa solvente. O autor, e aquí non hai dúbida, esta é unha novela escrita por un home, nótase que domina todas as técnicas narrativas. Sabe como construír personaxes, sabe como modificar os rexistros lingüísticos segundo o contexto. É un escritor experimentado que propón unha lectura épica sobre un tema que ten relevancia histórica para a Galicia contemporánea sen que renxa demasiado. Xa dixen antes que non era a miña primeira opción pero tampouco quedaría defraudada se se premiase.

O home máis rico de Galicia asentiu coa cabeza e logo falou.

—Que facemos agora, votamos outra vez?

Así foi. E todos repetiron o seu voto.

Rosendo estaba fervendo na súa suor. Temía que alguén mudase o voto e o premio fose finalmente para Carlos Vilatuxe. Se pasaba iso, Telleiro mandábao de profesor a algún instituto remoto a dar clase de Valores.

—Está visto que este statu quo —dixo o home máis rico de Galicia— só pode modificarse se votamos en segredo. Coma nos conclaves do Vaticano…

—Co permiso do xurado —Rosendo ergueu moito a voz e levantou un acusador índice na man dereita. Botou en falta ter consigo a súa máis querida agulla de calcetar, para ter máis seguridade no que ía facer—, recuso a Helena Camba como membro, atendendo aos artigos 97 e 104 da Lei de Xurados e Concursos de utilidade pública, rexidos polo decreto 87 barra 2009, ao ficar máis ca clara a súa conivencia coa autora da obra que leva defendendo toda a mañá.

Todas as olladas xiraron cara á xornalista.

—Como? —a contestación saíulle do peito a Helena—. Pero que bosteira estás dicindo, Rosendo?

—Digo —volveu á carga Rosendo—, manteño e solicito que figure na acta que levante a secretaria que Helena Camba non decidiu o seu voto polos valores literarios da obra «Perante a vida» senón porque é íntima amiga da súa autora, o que contravén o ordenamento xurídico vixente.

—Iso é unha mentira gorda coma a túa cabeza!! —defendeuse Helena—. A ver se tes valor para dicir entón de quen é a novela, a ver, cacho can, dío, dío, pallaso espeluxado, lambebotas do poder, manivela no aire, incompetente, corrupto —Camba estaba fóra de si. Entre a gana de mexar e os nervios por ver que se esvaecía o premio para Penélope Trinta, sentía que non podía parar—. Timbre de todas as portas, peteiro murcho, acomodador de cines porno…!!!

O home máis rico de Galicia pediu silencio. Helena levantouse da cadeira e dirixiuse a Rosendo. Iria tamén se levantou e, sentindo que facía algo moi perigoso, tomouna polo pulso a pesar do medo a contaxiarse co coronavirus.

—Sabes que teño razón —Rosendo non lle calou—. De aí a túa reacción. Non vou dar o nome da autora dese mecanoscrito pero é público e notorio que Helena e ela son grandes e íntimas amigas.

—Nunca me soportaches, teixugo! —berroulle sen control Helena—. A todos lles dás os parabéns menos a nós.

—Quen sodes vós? —preguntou Rosendo, que quedou sentado e parecía desfrutar daquel momento.

—Es un inútil, un caza-ascensos, un pelouro engravatado…

—Acabou!!! —a voz do home máis rico de Galicia resoou na sala coma un trono—. Ou parades dunha vez ou suspendo agora mesmo este premio e marcho para sempre de Galicia. Pero que espectáculo é este. Aquí ninguén recusa a ninguén. Cadaquén saberá por que vota o que vota. Non admito acusacións tan graves sen probas e é preferible rematar aquí o conto. Porque como vaiamos buscar eses artigos da tal lei talvez levemos algunha sorpresa.

—Debería recusalo eu a el —dixo Helena— porque non me soporta. Bloqueoume en todas as redes sociais.

—A que non me soporta es ti des que che fixen unha crítica negativa… —engadiu Rosendo en voz baixa.

—Mellor di «a crítica negativa». A única que fixeches na vida. Porque todas as demais son positivisísimas. Que celebras unha obra mestra na literatura galega cada semana, xerra de dúas angas, rabo de carioca!!

—Dixen que paredes! —volveu berrar o anfitrión—. Imos parar, ide refrescarvos ou tomar unha valeriana, por favor. Esquezamos este incidente. Eu tamén necesito sacar do corpo toda esta negatividade que me impuxestes, merda, xa! E saíu case correndo da sala, coa urxencia de chamar a doutora Delgado para unha sesión exprés de hipnose.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s