51. O millón de euros ben vale un sufoco

Número cinco/ALAN LEVINE/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

A doutora Delgado ten a voz calma e doce. Ao home máis rico de Galicia xa lle fai ben simplemente escoitala, con aquela melodiosa forma de explicarlle como funcionan as emocións e por que é tan necesario asinar unha alianza entre corpo e mente que lle permita aceptar o que sucede e converter a agresividade ambiental nunha fortaleza interior que o relaxe e o libere. A doutora Delgado tamén ten uns grandes ollos verdes e lembralos fixo que o empresario soltase a ira que o posuía, alí recostado na cama do seu apartamento.

Cando saíu, convocou a Helena Camba e a Rosendo Neves. Sen nin sequera pedírllelo, ambos pediron desculpas. «É o meu poder, o poder da hipnose consciente», pensou o home máis rico de Galicia. «Irrádiase desde a miña pel á pel deles». Sentiuse satisfeito polo desenlace da liorta e mirou o reloxo. Xa eran case as doce. En voz alta, pero sen alterarse, convocounos novamente en media hora para rematar de vez aquela deliberación e poderen xantar «as cousas ricas que encargara».

Mais Rosendo non estaba nin para banquetes nin para calmas. Entrou no baño, e coma Michael Corleone n’O padriño, abriu a cisterna. Dentro da bolsa para os conxelados onde antes gardara a máscara de la agochara logo o móbil cando o anfitrión pediu que o apagasen. Fíxoo por prevención, por se acaso nalgún momento tiña que entregarllo. Amais de bibliófilo, era cinéfilo. Buscou o número de Xulio Telleiro.

—Anda, es ti? —o director xeral seguía radiante—. Xa chegamos hai un cacho. Estou aquí con Jéssica tomándolle algo. Vin a túa muller…

—Atende, Xulio, teño pésimas noticias. Costoya non vai saír. Intentei unha acción desesperada pero errei. O promotor do premio quere que gañe Vilatuxe.

—Vilatuxe?

—Como cho conto. Votamos e empataron Costoya e Vilatuxe. Aragonés votou comigo, claro está. Pero Camba, que é unha conaseca de moito coidado, segue cismando en darlle o premio a Penélope Trinta.

—Ui, mellor Vilatuxe ca Trinta. Ponte que me partiu! Como se complican as cousas. Vas facer unha cousa, Rosendo. Se me dis que o home quere a Vilatuxe, mellor térmolo contente. E gaña un libro apoiado por unha ampla maioría. No partido somos demócrata-cristiáns, adoramos os fillos pródigos e a redención. Se hai que admitir de novo o noso home de Lalín no gran rabaño, pois adiante.

—Confirmado entón o voto para Vilatuxe? —insistiu estrañado Rosendo.

—Totalmente confirmado.

Tan pronto colgou soou o móbil. Era Jéssica.

—Acabo de falar co teu xefe —saudouna amable. Moito lle gustaba a directora xeral.

—Seino. Escoiteivos. Estabamos xuntos no bar. Eu agora saín. El non sabe que estamos falando. Teño que pedirche un favor así enorme, oíches, Rosendo?

Aquela voz coma de alcoba éralle irresistible.

—O que queiras, subdirectora.

—Vante chamar agora mesmo. Pero a chamada non é para ti. Necesito que busques a Helena e a poñas no móbil. O dela está apagado. Pode ser? Fasme ese favor? Quédoche debendo unha moi grande, unha enorme, Rosendo.

—Non entendo.

—Vouche ser franca —relatou Jéssica—. É Penélope Trinta. Necesita falar con Helena. Ti e Xulio falastes de que Costoya non consegue os votos. Penélope vai dicirlle a Helena que vote por Ingrid. Así tes a maioría, a cambio de que o xurado recomende a publicación da obra de Penélope. É un bo acordo, non si?

—Pero…

—Vasme facer ese favor tan grande, tan enorme, Rosendo?

Rosendo buscou nos corredores e cuartos a Helena. Cando a atopou, tomando un zume de ananás, pediulle con acenos que o acompañase. Discretamente, a xornalista seguiuno a unha distancia prudencial cara aos baños. En chegando, nun ángulo morto que non alcanzaba ningunha mirada, contoulle na mesma orella que sobre o lavabo estaba o seu móbil, que o collese cando chamasen.

Non entendía nada. Telleiro dixéralle que apoiase a Vilatuxe, Jéssica que seguise co plan previsto. Estaba confuso. Non podía volver chamar a Xulio sen espertar sospeitas. Dubidou. Víñalle á cabeza a melena de Jéssica. Mais era un funcionario de carreira. E un funcionario respecta o escalafón e os trienios. Sobre todas as cousas.

Volveu á sala. Aínda os demais andaban cada un polo seu lado. O home máis rico de Galicia nin sequera voltara. O crítico sentou na súa cadeira e anotou algo nunha das follas en branco que dispuxera a organización, despois rachou o papel. Logo finxiu que lle caera o bolígrafo ao chan e por debaixo da mesa alcanzou a darlle unha patada liviá a Patricio Aragonés. Cando o escritor asomou, lanzoulle a boliña co recado rápido abondo coma para que ninguén reparase.

Patricio apañou e abriuno deseguida, con discreción.

—Entón que —o home máis rico de Galicia entrou resolto porta adentro, batendo as mans para escorrentar o frío e o mal corpo. Cambiara de roupa. Puxera un traxe azul escuro de raia diplomática e unha gravata de anchas faixas brancas e vermellas, as cores corporativas da súa empresa—. Votamos. Xa vos dixen que para o xantar encarguei unha empanada de meixóns e un polbo á brasa? Só de pensalo, agoo.

—Se vos parece ben —dixo Iria—, tal e como quedaramos antes do «malentendido», cada un que anote nun papeliño o seu voto, mesturámolos aquí —apañou un bol baleiro da mesa do almorzo— para que non se saiba de quen é cada voto e a ver se desta hai maioría.

Así o fixeron. Miradas de xogadores de póker, risos para liberar a inquedanza, algún suspiro reprimido.

Iria Brens, como secretaria, foi extraendo os votos:

«Austral».

«Austral».

«Sete parroquias».

—Que novela é esa? —rosmou Helena.

—Shhh —mandouna calar Rosendo.

«Sete parroquias».

Os dedos finos de Iria abriron o derradeiro papeliño. Chamoulle a atención a caligrafía, británica e intensa, que revelaba o decisivo voto.

Un comentario en “51. O millón de euros ben vale un sufoco

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s