‘Do que deixo atrás’ vs ‘O lume na caveira’

Fogueira.

Xornada 5 da Liga Maruxairas da Primavera 2021. Duelo entre María Pais e Carlos Vega.

Do que deixar atrás

Carlos Vega.

Que podo escribir sobre meu pai? Dubido poder convencer a alguén que o coñecese de verdade do que nin sequera eu penso. A súa mesma existencia implicaba, sen posibilidade de obxección, que o demo tomaba autentica molestia por atender os asuntos térreos e, que en ocasións extraordinarias, incluso baixaba el mesmo a mover os marcos.

Non sei que terán dito antes ca min. Nin sequera sei se estarei aquí. Creo que estou a escribir isto como unha promesa á mente de que si, que son capaz de coller o tren e ir, pero temo que non sexa outro truco máis que me axude a non romper o soño esta noite e que maña esperte tarde, perdendo o tren e calquera posibilidade de demostrarmo.

Meu pai, na miña cabeza, vivía de prestado, pois fai tempo que o enterrei. Tampouco quero cravarlle un coitelo máis dos que, estou seguro, lle caeron por conta propia. Non penso que morrera no accidente, a pesar de que estou seguro que ao caer na fogueira lle ferveu a alma e os miolos. Morreu despois, cando ficou quedo, mirando con ollos pampos a todo aquel que pasaba por diante da porta case fechada do cuarto.

Non sei por que non eramos quen de pechar a porta, aínda que todos tiveramos o desexo de, por unha vez, cear nós sós, sen aquel silencio que se coaba do cuarto e que non nos deixaba falar nunca. 

Eu quíxena pechar moitas veces. Cando vía a nai limpar o cuarto en silencio, ou cando meu irmán lle cambiaba as sabas, que se lle pegaban ao corpo da graxa que soltaban as chagas, que nunca curaban. Sei que meu irmán fechaba os ollos mentres o facía, por moito que o pai lle falase. Eu non podía. Cando máis lle quería fechar a porta era cando me chamaba polo nome e tiña que mirarlle á cara, cos catro pelos que asomaban contra as costras, cos ollos brancos polo lume, sen pálpebras. Coa pel feble, tras a que, nas sombras do cuarto, parecían bater os órganos. 

Eu marchei da casa porque naquel momento non podía facelo. Porque tiven que buscar outra casa onde non tivese que arrimar portas. Porque necesitaba xantar nun comedor onde se puidese falar, onde puidese mirarlle á cara a miña familia, sen sentir como a porta abaneaba, como se tirases dela para chamarnos a atención. Como se non quixeses ocupar só a casa, senón as persoas.

Marchei, pero con isto volvo, porque necesito saber se son quen de facer unha chave que valla. Unha que poida tirar a un pozo despois. Fago isto por min e por ti, porque penso que se pecho a porta podes volver a ser a persoa que saltou a fogueira, e non a que caeu nela. Fago a chave porque quero quedar co home que saltou e, se non vexo o cuarto, podo imaxinar que esta aí dentro, agardando por min. Esta é a chave e con ela fecho a porta, papá. 

…………………………………………………………………..

O lume na caveira

María Pais.

O meu pai, cando quedara no paro, alugara unha das casas pequenas da estrada provincial. Chegaramos ao barrio cando eu acababa de cumprir os trece anos, en xuño. Non tiña amigos e aquel sitio era o último lugar do mundo onde quería estar. A vista principal daquela casopa eran os edificios do polígono, algúns un esqueleto que o ronrón das formigoneiras cubrían cun vestido gris. Do outro lado da estrada había unha procesionaria de naves industriais. Alí desaugábase a contaminación no regato das brañas onde as xestas cubrían unha granxa de ovellas abandonada. A miúdo unha capa lustrosa de néboa ocultaba o lixo.

A primeira vez que vin a Nando saíu daquela brancura como un anxo de Beverly Hills 90210. Luke Perry pero coas unllas sucias. Tiña sempre con el unha cadela salchicha. Arrastraba palés e pneumáticos. A rapazada do barrio seguía con interese aquela novidade. Nando cantaba cancións dos 40 e non perdía pulo. A cadela achegouse a min. Asubiou por ela e alá fomos as dúas. Eu detrás da cadela.

—Chámase Xuxa —díxome Nando cun sorriso bonito. Eu rin polo nome, era como o da cantante—. Non lle deas confianza que logo xa non se separa de ti.

—Non me importa —dixen acariñándoa.

—Non queres botarme unha man? —preguntou tirando máis madeira na pía—. Estou a facer unha fogueira bárbara para hoxe a noite. Ei, vós! Vinde aquí! —chamou por algúns rapaces que miraban para el.

Foi ata a granxa, ergueu un aramado e entramos nun caseto co teito caído, empurramos entre todos por unha trabe e chantámola logo no medio da fogueira. Regresamos por máis trastes. E cando os outros marcharon aínda Nando, Xuxa mais eu fixemos unha terceira viaxe ata a granxa.

—Cantos anos tes? —preguntou Nando xuntando unhas caixas.

—Quince —mentín.

—Entón non es tan nena. E como te chamas?

Díxenlle. El seguía a trebellar buscando cousas que queimar. Debaixo dunhas táboas apareceu unha caveira horrible. Bicuda con dous grandes cornos revirados.

—Hostia! Como mola! Isto podemos poñelo arriba do pau.

—Non me gusta nada —dixen.

—Si, tía. Nas fogueiras sempre hai un monicreque. Con isto xa temos todo —botouse canso nun sofá zafado.

—O que podiamos era queimar o sofá.

—Na. Este é un segredo que teño. Séntate, anda —obedecín quedando moi tesa—. Non llo contes a ninguén. Podo esperar pero é mellor agora.

De debaixo do sofá sacou unha bolsa do Alcampo e unha botella de auga. Non lle contestei mirando a ver que facía. Quitou unha culleriña. Unha xiringa. Desfixo apurado un cigarro para quitarlle o filtro. Xuxa lambíalle as mans.

—Agora axúdame. Agarra aquí. Tes que soltar cando che diga.

Agarreille o brazo. Sentín os músculos fortes. Apuntou a unha vea. Apartei a vista. Suaba. O brazo relaxouse.

—Solta, Susi…

Pousou a cabeza no meu colo. Cheiraba ben e tiña a cara feliz. Deixeime estar sen saber que facer. Diante miña a caveira ría. Ía coroar a noite enriba do pau. O primeiro en choutar para bicar a caveira foi Nando.

8 comentarios en “‘Do que deixo atrás’ vs ‘O lume na caveira’

  1. Este duelo é unha putada. A foto é moi suxerente e dá para moitas interpretacións. Por iso me sorprendeu que ambas plumas optasen por un ton tan escuro. Despois de ler os textos non me quedaron ganas de repasalos. Deixáronme mal corpo. María e Carlos, Carlos e María, se iso é o que queriades, parabéns. Parabéns tamén, porque creo que son os dous mellores relatos da xornada.

    Do que deixar atrás

    Mo bo relato ao que creo que lle falta repousar un pouco. Creo que dentro tras unhas semanas sen tocalo a autora ou autor eliminaría algunhas frases para acurtar a parte inicial que a min me pareceu un pouco errática e contraditoria. No entanto, todo iso se compensa cunha parte final espectacular. Iso si, resúltame algo confuso o cambio a segunda persoa.

    O lume na caveira

    Este texto está mellor construído. Os diálogos acáenlle ben e fano lixeiro. Lino rápido, coma costa abaixo, acelerando cara o golpe final. Non o vin vir. Marca de cinco dedos na fazula. Con todo, o tema resultoume algo máis manido.

    Repito, parabéns para a autor e autora, autora e autor.

    O meu voto vai para Do que deixar atrás, porque, dentro do bo nivel, creo que arrisca máis.

  2. Termino esta xornada con este duelo, cunha imaxe suxerente que, penso, inspirou dous moi bos relatos. Parécenme que ambos están ben escritos e estruturados, e linos con interese.

    ‘Do que deixar atrás’ é desacougante, seguro que tal era a intención de quen o escribiu. Gústame como describe as situacións e os silencios para transmitir ese trauma do personaxe.

    ‘O lume na caveira’ conta co inesperado do final como punto a favor, pero coincido en que arrisca algo menos que o seu competidor.

    O meu voto é para ‘Do que deixar atrás’.

  3. Si que se poñen escuros/as, si XD Encantáronme ambos temas, saíron dous relatos enormes da imaxe e os dous derroteiros, aínda que distintos, deron moi bos resultados.
    “Do que deixar atrás”: moi desacougante, pero paréceme que ese é o seu éxito. As imaxes que crea a historia son moi fortes, moi boas. Con todo, tiven que volver atrás varias veces, reler, e aínda así me quedaron cousas confusas e o cambio de persoa sacoume de todo do texto. Estou con Fran, nuns días, sae unha marabilla sen gralla de aí.
    “O lume na caveira”: máis fiado e lineal, tamén me gustou, especialmente o comezo. É certo que arrisca menos e é máis clásico, pero, mesmo se o final non me encantou, creo que está moi ben fiado e escrito.
    O meu voto é para “O lume na caveira”.

  4. ‘Do que deixo atrás’ Unha historia bastante boa, ten unhas imaxes moi forte, pero ó final gustoume a mensaxe de superación

    ‘O lume na caveira’ creo que entendo a idea, pero a verdade chocoume moito o final.

    O meu voto vai para ‘Do que deixo atrás’

  5. Que curioso que os dous relatos comecen facendo esa admonición ao pai, cunha imaxe que non o reclamaría directamente. Con aproximacións distintas, os dous viron na fogueira un algo descorazonador e triste, interesante esa relación. Tamén para min o duelo da xornada sen dúbida.

    Do que deixar atrás. Moi bo conto, para min o mellor da xornada a verdade. Vai de menos a máis, quizais nos dous primeiros parágrafos se podería facer algunha cousiña para mellorar o ritmo (eu sempre recomendo escapar de estruturas como “Dubido poder convencer ” ou ” Creo que estou a escribir”, que poden ser ripiosas e recargar sen necesidade), pero vaia, xa son cousas moi de detalle, porque penso que paga a pena puír un moi bo conto. De feito da metade para adiante, agárrate e non te solta, hai frases moi fermosas, que non se senten gratuítas ou de lucimento, hai unha persoa desgarrándose contando iso. Gostei moito a verdade, parabéns.

    O lume na caveira. Pois tamén é un conto moi solvente a verdade, está ben. Ten o seu maior forte na capacidade de ir do máis lixeiro cara o máis dramático sen desentoar, coa complexidade que ten a realidade en que o turbio pode aparecer nun segundo. É interesante a figura da caveira para representar esa idea, como de xogo que se convirte noutra cousa. Está ben empregada a descrición no primeiro parágrafo, os diálogos son rápidos e constrúen ben ese ambiente (mellor aquí que noutros contos de, sospeito, esta autora hehehe). Un bo conto que podería gañar outro duelo, pero que lle tocou moi duro rival.

    Voto por “Do que deixar atrás”.

  6. Un duelazo con dous contos sombrizos que me gustaron moito. Ben se ve aquí que o lume sempre fai a noite máis fonda e escura…
    ‘Do que deixo atrás’: coincido cos compañeiros en que os primeiros parágrafos fan perder o rumbo e enlentecen o arranque da historia, pero unha vez metidos en materia, co pai ferido no leito, a súa presencia fantasmal na casa e esa porta que non quere fecharse (e que entronca moi ben coa tradición literaria victoriana de espectros), a historia adquire unha dimensión terrorífica que funciona moi ben.
    ‘O lume na caveira’: a estrutura fía e a redacción pareceume máis limpa. É truculento dun xeito elegante e sen estridencias, e esa realidade social degradada e degradante que serve de marco ó relato (lixo, polos industriais, tardes sen nada que facer) está moi lograda. Non teño críticas negativas que facer!
    O meu voto vai para ‘Do que deixo atrás’.

  7. Ola, pensei que aínda tiña algunha oportunidade ata que cheguei a esa parte do relato de carlos no que di que o silencio non os deixaba falar, entón xa vin que non. un gran relato. Nin dando o 100% se sae viva. Xa me dixo o organizador que había moito nivel. Dou fe que estou a aprender un cacho grande deste concurso

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s