52. Da influencia do xogo ‘Diplomacia’ na vida adulta

Número 4. DUNCAN C/FLICKR.

César Lorenzo Gil.

A postura de Iria Brens era firme, ben dereita na cadeira. Nos seus beizos debuxouse un esquema de sorriso.

—Xa temos unha obra gañadora —dixo con voz firme—. «Sete parroquias». A novela gañadora é «Sete parroquias» por maioría.

Helena Camba e Rosendo Neves quedaron mudos, case inertes, mirándose mutuamente. O home máis rico de Galicia levantouse da mesa cun aceno de satisfacción.

—Estamos a piques de facer a alguén a persoa máis feliz do mundo —dixo Patricio Aragonés, e gañou miradas de carraxe de Neves e Camba.

«Como pasara aquilo?», pensaban a un tempo a xornalista e o crítico. «Que fallara no seu plan? Que acababa de pasar diante dos seus fociños?».

Uns minutos antes, a pedido de Rosendo, Helena entrara no baño de homes. Sobre a pía estaba o móbil. Só uns segundos despois empezou a vibrar. Era Penélope.

—Helena, non o dei feito —saloucaba. Nunca a vira tan fóra de si—. Traizoáronnos. Utilizáronnos como engado. Queren premiar unha cipaia, unha vendida, unha feminista de tacóns de agulla.

—Non te entendo, Pe. A quen van premiar?

—A quen eu che diga. Atende. Chiboume Jéssica que está moi ben colocado un libro de Carlos Vilatuxe, o vello, sabes de quen che falo?

—Claro, muller. Son xornalista cultural!

—Pois ben, hai que volver ao plan inicial —Penélope estaba moi tensa—. Converter este premio nunha glorificación ao heteropatriarcado e despois poñelo podre nas redes. Teno que gañar un señoro, comprendes? Un señoro calvo e pitopodre con halitose espiritual. Quen mellor ca Vilatuxe?

—Pero non entendo. Non dis que llo queren dar a unha muller? Supoño que é a autora do libro que vén gabando Rosendo Neves toda a mañá… Non é mellor darlle o premio a ela, quen é?

—Unha falsa, unha cómplice do sistema. Agora dá igual o seu nome. O importante é que temos que impedir que gañe. Hai que converter este premio nunha pantomima, que a nación galega se decate de que estaba amañado e que era imposible que unha novela coma a miña puidese gañar. Vou preparalo todo coas Lúas Novas. Tan pronto se dea a coñecer o nome do señoro gañador, zas!, a campaña nas redes máis terrible que se ha recordar contra a podremia da cultura institucional e retrógrada de Galicia! Estasme entendendo, Helena?

A xornalista quedou aflixida. Penélope estaba moi nerviosa e Helena non compartía a decisión que tomara. Pero parecía que Penélope estaba informada e era mellor facer o que lle dixera. A votación seguinte era secreta e nunca ninguén podería demostrar que ela fora cómplice de premiar «Austral», unha novela longa e aburrida, chea de machos obsoletos.

Número 3. KIRSTY HALL/FLICKR.

Antes de todo isto, a noite anterior, mentres o home máis rico de Galicia e Iria Brens compartían unhas augas de xarxa, planificaran a deliberación. Quedaran en defender deixar deserto o premio aínda que sabían que unha decisión así só podería sosterse por consenso. Pero se non había esa unanimidade, a quen premiar?

O home máis rico de Galicia tiña práctica en reunións estratéxicas, en negociacións de alto nivel e en partidas de Texas Hold’em.

—A min non me acaba de chistar cento por cento ningunha —laiouse o empresario—. Ti disme que «Un desexo por liberar» non te convence. Pero das outras… A do cura?

—Cal? «Sete parroquias»? Non está mal de todo. Polo menos hai un traballo literario. O autor coñece as técnicas, nótase que leu boa literatura posterior ao 1910 e a entendeu. Non é Faulkner pero os monólogos teñen graza, algo inxenuos, moi influenciados por Martín-Santos (Tiempo de silencio lémolo moitos no instituto)… E o tema é orixinal, setenta e dúas horas na vida dun cura rural de hoxe en día, ben… hoxe en día non, antes da pandemia.

—Oíndote falar non parece mala opción.

—Pero… —Iria bufou—. Non sei, fáltalle traballo nalgunhas partes. Hai varias situacións inverosímiles. Ben pode ser que a novela sexa dun novato, ollo. É coma se a novela tivese que levedar, deixala un tempo no caixón para logo puíla. Ou que lla editen a fondo. Sóbranlle algunhas páxinas.

—Iria, compara coas outras.

Coincidiron en votar por esa, como mal menor. Iria sería a encargada de defendela.

E marcharon para a cama.

Mais a Iria non lle daba o sono. Remoía e remoía. Estivera en moitos xurados. Coñecía a Rosendo Neves. Sabía do que era capaz. As dúbidas e a fame por mor do xaxún oprimíanlle o estómago. Ergueuse para beber auga, mais na volta, insegura, saíu do apartamento e foi bater na porta do anfitrión.

O home saíu apavorado, con pelos de galo, anoando unha bata de seda de caxemiras azuis.

—Temos que falar —moumeou Iria, medio avergoñada.

O empresario mandouna entrar e prendeu a luz da sala.

—Desde que fago hipnose teño o sono moi fluído, hasme desculpar se tardo en espertar.

—É que temos que buscar o xeito de facer gañar a «Sete parroquias». Se imos de fronte, sen asegurar a maioría dos votos, vannos papar. E acabaremos premiando calquera cousa mediocre.

—Carai, fixen ben en contratarte, si que tomas a peito estas cousas.

—Xogaches algunha vez ao ‘Diplomacia’?

—Teño máis de oitenta anos, profesora. Nos meus tempos xogabamos á chuca e ás bólas. Os domingos aos birlos, se non había moito para facer na casa.

—O ‘Diplomacia’ é un xogo de mesa, de estratexia. No Canadá é un éxito entre os universitarios. Consiste en que cada xogador asume o mando dunha das grandes potencias de Europa no século XIX e ten a misión de conquistar os territorios dos outros xogadores.

—Apaixonante.

—O caso é que a chave para gañar está na negociación. Os xogadores teñen que falar entre si, fraguaren alianzas, poñerse de acordo para atacar un rival común ou defenderse del…

—Van ser as dúas da mañá, Iria.

—Acabo: o realmente relevante é que os xogadores poden mentir, poden quedar en apoiar un ataque con este ou aquel xogador e logo incumprir o que dixeron.

—E isto lévanos a…

—Que se queremos que gañe «Sete parroquias» temos que tomar os demais membros do xurado por sorpresa. Deixalos que crean que o noso voto vai por outro lado. Temos que escoller un título que faga de engado, obrigalos a que se posicionen fronte a esa proposta e logo collelos coa defensa baixa.

—Pero aínda así non temos garantida a maioría. Incluso podemos provocar que se sumen a nós e acabe gañando ese título que usamos como reclamo —o home máis rico de Galicia bocexou.

—Dubídoo. Hai perfís incompatibles no xurado. Coido máis ben que, tras a primeira refrega, cando Rosendo Neves pense que destruíu a nosa primeira candidatura, talvez teñamos oportunidade de formar unha maioría con «Sete parroquias».

—E que obra terá o privilexio de ser sacrificada?

—Que che parece «Austral», a dos barcos conxeladores? Non está mal escrita. O autor ten que ser un escritor moi coñecido e recoñecido. E se vemos que, por mala sorte é ese o que votan Neves ou Camba, optamos por esa que tanto che gusta, a de «Un desexo por liberar» e o seu adolescente permanentemente célibe.

—Sempre nomeas a Neves e a Camba. E se é Patricio Aragonés quen quere mangonear o xurado?

—Faime caso. Patricio non leu nin un só dos orixinais —dixo Iria—. El, no ‘Diplomacia’, sería o primeiro en perder todos os territorios.

Número 2. DUNCAN C/FLICKR.

Cando Patricio Aragonés recibiu a boliña de papel que lle pasara Rosendo por debaixo da mesa estaba desexando saír daquela caixa de pandora. Votar, facer as fotos e liscar. Nin quedar ao xantar quería. Xa abondaba de paripé, aínda que todo fose pola gloria do seu Aymerich e polo soño de comprar un Portofino.

Porque, no fondo, Patricio aspiraba a ser coma Robin Masters. Cando lle preguntaban que por quen se metera a escritor, sempre citaba a Borges, a Chesterton, a Montalbán e a Mankell, nunha escala perfecta entre o irrebatible, o solemne, o que gustaba na prensa española e o idóneo para que todo o mundo soubese para que público ían as súas novelas: un policía que investiga cousas nunha cidade chuviosa mentres a súa vida privada é un desastre.

Mais a verdade é que o seu ídolo era Robin Masters, que non publicara unha liña, que se saiba, porque era simplemente un personaxe de ficción nunha serie mítica da súa adolescencia: Magnum, P. I.

Naquela serie, que botara a TVG na segunda metade da década do 1980, el non quería ser piloto de helicópteros coma T. C. nin soñou nunca con aquel bigote e aqueles pectorais de lanuxe de Tom Selleck, o protagonista, que paseaba polas estradas de Hawaii co seu flamante 308 GTS. Non, el quería ser o dono do Ferrari, o dono da mansión, aquel escritor invisible que tiña tanto billete que podía manter toda aquela tropa xogando aos detectives no paraíso. Si, o Robin Masters da serie resultaba ser o pseudónimo de Higgins, o mordomo karateka que sempre ía escoltado dos seus dobermans Zeus e Apolo. Pero iso só se descubría no derradeiro capítulo. Até esas, el soñara coas viaxes, coas admiradoras e, sobre todo, cos millóns.

Por iso cando abriu a boliña de papel escrita por Neves, todos aqueles pensamentos desapareceron corroídos coma polo ácido.

«Vota por Vilatuxe. Austral», puña.

Vilatuxe? Neves e Telleiro querían premiar ese ferveleitugas? Ía darlle el o premio do millón de euros a tal mono-rata? Aquel peladillo cara de castañeta que intentara chantaxealo? Non, iso si que non. El podía ser un humilde escritor de novelas policiais, ignorante do que era a literatura, pero non había ser el quen lle dese a vitoria a aquel bicudo vermello que quixera destruílo. Robin Masters nunca admitiría tal oprobio.

Intentou manter a compostura porque temía que o mal xenio lle arrubiase a faciana. Non ía votar por «Austral». Tampouco por «Anos luz sen verte», que fora a que quería premiar antes Rosendo. Pensou en «Perante ti», pero a exposición de Helena parecéralle horrenda e dábanlle náuseas só de ter que ler aquela novela, canto máis premiala. Arrepentiuse de nin ter aberto os orixinais, agora talvez tivese algún título decente ao que agarrarse.

Mirou na súa caixa os títulos, así por riba. E, cando ergueu a vista, fixouse en que o home máis rico de Galicia, que ficaba, na punta da mesa, á súa esquerda, escribía o seu voto en letras ben grandeiras, versalitas. Patricio fora un copión no instituto. Seguía a selo hoxe, porque os seus argumentos eran remedos das novelas escandinavas, con algo de Lemaitre por aquí e algo de Dicker por alá. E todo cun toque Dolores Redondo, que xa era como copiar a copia da copia da copia.

Que máis daba unha copia máis. «Sete parroquias», leu claramente naquel papel. Até parecía que llo estaba a amosar a mantenta. Seguro que non, eran imaxinacións súas. Co seu trazo máis seguro, o que usaba para asinar libros nas feiras de Guadalajara e París, deulle o voto decisivo a «Sete parroquias».

Logo de trinta segundos chuchando fel, Rosendo Neves falou.

—Pois congratulémonos todos deste triunfo. «Sete parroquias» é un libro magnífico. Eu non o nomeei ao principio da reunión pero tíñalle unha alta valoración. Que ben! Non estades desexando saber quen é? Haberá que abrir a plica e chamar o autor… ou autora. Que ilusión! Quen será? Eu aposto por un madrigalego, un feliz retornado ás letras patrias. Ese estilo canalla castizo non vos recorda a alguén…?

—Igual a estas horas está traballando e non se pode poñer —dixo Helena Camba, que quería gañar tempo porque temía que a novela fose dunha muller e non tiña xeito de parar o tsunami que Penélope Trinta estaba a preparar canda as Lúas Novas.

O home máis rico de Galicia solicitou dun dos seus auxiliares que lle trouxesen todas as plicas das obras finalistas. Iria Brens buscou a que correspondía con «Sete parroquias» e abriuna:

—Pois… —leu, dándolle voluntaria emoción— temos… gañadora!!! Que ben! Título: Sete parroquias. Autora: Inés Pedrosa.

—A escritora portuguesa? —preguntou Rosendo.

—Non parece —contestou Iria—. Vive en Rianxo. E o móbil é de aquí. Pero todo pode ser. Quen a chama?

—Estouna buscando na internet —dixo Helena, que prendera o seu móbil— pero con ese nome non vexo ningunha referencia literaria. Só a Inês Pedrosa da que falou Rosendo. Será ela?

2 comentarios en “52. Da influencia do xogo ‘Diplomacia’ na vida adulta

  1. É curioso, co descrido que é en xeral o ton da narración este detalle final tan inxenuo. Ser tan inocente de pensar que realmente se precisaría abrir a plica para saber a quen corresponde a mesma, como se non fose o primeiro que farían os organizadores.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s