‘Na variedade está o gusto’ vs ‘Cincocentas palabras exactas’

Brunch. RACHEL PARK/UNSPLASH.

Xornada 6 da Liga Maruxairas da Primavera 2021. Duelo entre Guillermo Rodicio e María Pais.

Na variedade está o gusto

María Pais.

Ovos de galiñas campeiras coidadas 24/7 ricos en Omega 3 nun packaging nature. Pan artesán en rebandas, certificado Global Markets Food. Zume natural de laranxas navelate 100% ecolóxicas. Café de comercio xusto e leite das vacas que escoitan a Chaikovski. Gofre integral de espelta Miss Marple. Que máis? Os aguacates. E os aguacates?

—Non hai aguacates! —Dorothy encargábase da intendencia do almorzo de Agatha e Lys e faltando trinta minutos para gravar deuse conta da traxedia.

—A que se vai montar! acórdaste da última? dixeron que non che pasaban outra —apuntou a cociñeira.

Dorothy marcou frenética o teléfono do rider que trouxera o pedido. Frank estaba mexando nunha cuneta na estrada da saída dos chalés. Descolgou co mans libres. Xa tiña todo cronometrado para o repartimento do día e non podía despistar un segundo.

—Aló?

—Mira, son a do pedido de agora mesmo.

—Diga, señora —dixo Frank sen parar de mexar.

—Onde deixaches os aguacates?

—Que aguacates?

—Estaban na lista. Dous aguacates Maluma de proximidade.

—Señora, eu entreguei o que me deu o partner.

—Mira, moreniño, non quero ser impertinente, pero está aquí en perigo unha gravación importante, con Agatha e Lys. Se non hai aguacates vai ser unha leria, e se hai leria vou puntuarte do peor na plataforma.

—Pero que culpa teño —a Frank pareceulle inaceptable a chantaxe. Deu uns saltiños, subiu a petrina e saíndo da cuneta descubriu do outro lado da estrada unha tenda.

—As cousas claras, se estás aquí en vinte minutos cos aguacates, levas un incentivo.

—Canto de incentivo? —Frank fixo un cálculo mental das súas posibilidades.

—100 euros.

—Podo intentalo por 150 euros e unha boa puntuación —non era mal trato, pensou. Como sete días de andar duro coa motocicleta.

—Tes quince minutos.

Subiu á moto. A cruzar a estrada pasou rápido un auto. Ao canear o choque Frank foi bater no chan cun acelerón. Diante da porta do Spar.

—Mancácheste, neno? —saíra a tendeira fóra.

—Non se preocupe —dixo Frank aínda no chan cos xeonllos rabuñados—. Ten aguacates?

—Aguacates? Que vou ter. Aquí danse moi ben nas leiras—. A tendeira sinalou co queixo para unha morea de árbores.

—Máis próximos, imposible.

Frank saltou o aramado para desgusto da tendeira que empezou a chamar polo veciño. Aínda non collera dous aguacates cando sentiu a trabada dun can no traseiro. Saltou de volta e empuxou pola moto pensando se non lle estaría saíndo caro o encargo. Detrás ía a tendeira, o can, e o propietario da terra a chamarlle de todo.

Agatha e Lys estaban en bikini para as gravacións do Tik Tok. Non probaron bocado. Antes de ir para a piscina a facer o seguinte vídeo, Lys fumou un cigarro e chantou a cabicha na tosta do ovo fritido co aguacate. Sempre quixera facer así desde que o mirara nunha película.

Dorothy reuniuse co Frank. Levaba unha hora mazucado soñando na porta cos cartos.

—Moi mal. Todo botado a perder.

—Como?

—Os aguacates, home. Non eran Maluma, coñécense ben pola casca.

……………………………………………………………

Cincocentas palabras exactas

Guillermo Rodicio.

Catro tostas de ovos fritos con aguacate. Hum, era unha boa presentación de personaxe. Unha xerra de zume de laranxa e mais outra de ananás, naturais, no sitio onde tiña que estar o contexto histórico. Tres gofres, o primeiro saíu un chisco queimado, con amorodos e arandos por riba: que larpeira chamada á aventura. Tamén unhas panquecas con marmelo, o detalle amoroso, torradas untadas con crema de iogur, o xiro de guión no penúltimo parágrafo. Para baixalo, unha pota de café, moralina e leite para mesturar por se apetece.

Facer este almorzo levoume o tempo equivalente exacto a escribir 500 palabras. Puf, prometéralle a Lord Biosbardia que mandaría un conto por semana e agora en lugar de historia teño un montón de carbohidratos na mesa. Ademais é moitísima comida para un almorzo normal, en realidade parece que cociñei e preparei cousas, nunha fuxida cara adiante, ata que sabía que xa non me daba tempo a escribir o relato. Era consciente de estar queimando as naves mentres picaba amorodos? A ver, si, por moito que intentase silenciar esa parte do meu cerebro, ou quixese convencerme de que a comida era unha especie de sacrificio ao deus da literatura.

Somos tan escravos do custo de oportunidade… De súpeto, sinto pavor por comer este apetitoso almorzo e marcho darme unha ducha. Agora que me sei fóra de prazo, o cerebro decide comezar a barallar posibles tramas para o conto que tiña que escribir. Merda, merda. Alporizado e nervioso, enredo coa posibilidade de masturbarme para relaxarme, mais desisto porque se me enredo vou chegar tarde ao traballo. Outra vez o mesmo, outra trampa temporal. Que vertixe, en cantas desas dimensións vivimos? Quero dicir, se xuntase o tempo investido en pallas durante toda a miña vida tería escrito Guerra e paz? (ou unha novela mala pero de mil páxinas). Se renunciase a facer o almorzo de agora en diante, podería ler mil libros de filosofía ou física, sabería falar ruso, aprendería a tocar o acordeón?

Pois non, seguramente perdería o tempo doutras maneiras imaxinativas. Limpiño e esmagado pola natureza da existencia, saio da ducha. Cando volvo á cociña, Tania está alí devorando as torradas, olla para min cun xesto de interrogación, pero podo ver polo marmelo na comisura dos beizos que está a gozar do agasallo de procastinación culinaria do seu mozo. Sorrío, reconciliado co espazo-tempo.

Pasa que vós estades agora lendo este conto, así que en realidade non houbo almorzo pantagruélico, nin ducha triste, nin moza lambona. As dúas vías son excluíntes e pasando os ollos por estas liñas estades matando toda aquela posibilidade. Ou quizais non. Quizais a maxia das palabras e dos grofres foi quen de virar a liña da entropía e nós comendo, e mirando como parvos un para o outro, destruíndo os enlaces químicos complexos con dentes e ácido estomacal, fomos quen de transformar aquel almorzo nun relato que eu atopei no meu portátil xa escrito unhas horas despois, con catrocentas noventa e oito palabras.

499, 500.

6 comentarios en “‘Na variedade está o gusto’ vs ‘Cincocentas palabras exactas’

  1. Creo que este é o mellor duelo da xornada. Nótanse as horas investidas. Aínda agora non sei por cal votar. Custoume un pouco entrar en ambos, pero iso é porque se os textos teñen tantas capas que me foi difícil aprecialas todas nunha soa lectura.

    Na variedade está o gusto.

    Historia con ritmo moi ben baseada nos diálogos. Ten detalles fantásticos (a conversa mexando, a cabicha na tosta, etc…) e cruza en poucas palabras moitas arestas da nova realidade xeracional. Marabillosa a contraposición entre o éxito da frivolidade e a precariedade do esforzo.

    Cincocentas palabras exacta.

    Xa me tardaba un pouco de metaliteratura no torneo. (É o primeiro desta edición, non?). Á parte engádelle á mestura culinaria algo de física e universos paralelos. Que alguén o traduza e llo envíe a Nolan. Nivelazo. En comparación co outro directo e dereito do outro relato, este semella dar voltas sobre si mesmo, coma unha espiral que acaba convertendo en personaxe e tragando ao propio lector. Unha suxestión, se se me permite. Para o final, en vez de “499, 500” eu tería usado a frase “estúpido Flanders”. (Simpsons 11:03).

    Que difícil! É inxusto votar por un só, pero vou botar por “Na variedade está o gusto”.

  2. Difícil decisión. A miña valoración é pobre, pero é que estaba a cousa reñida… Menudo duelo!

    “Na variedade está o gusto”: unha historia completa e ben narrada. O final deixoume un pouco fría, pero é un conto redondo: bos diálogos, boa escea e personaxes ben debuxados.

    “Cincocentas palabras exactas”: moi meta. Demasiado meta? Pode ser, pero gústame. Ten un finalazo, pero hai algo de rodeos que me perden cara aos últimos parágrafos.

    De partida, “Cincocentas palabras…” fíxome máis tilín, pero paréceme máis correcto o seu rival. Con moitas dúbidas, vai o meu voto para a corrección, “Na variedade está o gusto”.

    Estúpido Flanders XD

  3. Concordo en que os dous están a moi bo nivel, parabéns.
    ‘Na variedade está o gusto’ está moi ben narrada, o ritmo cos diálogos e os contrastes entre os personaxes son potentes.

    ‘Cincocentas palabras exactas’ nótase moi elaborada e orixinal, pero persoalmente non me atraen tanto os textos metaliterarios, o que nesta ocasión xoga na súa contra.

    O meu voto vai para ‘Na variedade está o gusto’.

  4. Son as nove da mañá en non almorcei, así que non é a mellor hora para comentar este duelo¡ De todas formas, que foto máis bonita, faime cuestionar onde vou almorzando tres galletas con leite hahaha. Moi bo duelo, con dous relatos case que diametralmente opostos.
    Na variedade está o gusto é unha historia ben montada. As personaxes son coherentes e detense en escenas que narra moi ben, como a da conversa mexando. Articular un texto con tanto apoio nos diálogos sempre me parece de louvar, e por iso xa ten bastantes puntos.
    Cincocentas palabras exactas. Como di Fran tardaba en chegar o tren da metaliteratura, e mimá como chega. Debo dicir que de todos os intentos que ten habido por facer algo deste estilo, este é o meu favorito, pero penso que quizais se pasa un chisco de ambición, para quiñentas palabras xustas. Penso que intenta abrir varios frontes, culinario amoroso literario e que quizais centrándose en dous quedaría cunha sensación de mellor peche. Aínda así, fíxoseme moi entretido¡
    O meu voto vai para Na variedade está o gusto.

  5. ‘Na variedade está o gusto’ Un relato cómico xenial, que fala un pouco do traballo de repartidor e que usa moi ben os estranxeirismos para caracteriza-lo texto.

    ‘Cincocentas palabras exactas’ :O Fantastico, ó comezo deume un forte “sisoy” que me fixo sentirme moi preto da personaxe para logo sacarme cunha reflexión meta literaría. Marabilloso

    Ambos son xeniais pero polo cercano que me chegou o comezo e o xogo co meta doulle meu voto a ‘Cincocentas palabras exactas’

  6. Moito me gustou este duelo. Ámbolos dous autores demostran habilidade en todo, da estructura á escolla léxica. Parabéns, Guillermo e María, por estes textos tan lucidos!
    ‘Na variedade está o gusto’: deste conto destaco a axilidade do diálogo, a mensaxe crítica e, claro está, o sentido do humor. Lese nun suspiro e, aínda que non deixa de ser agridoce, rematamos a lectura cun sorriso.
    ‘Cincocentas palabras exactas’: este texto varreume o sentido. Que é un exercicio literario que se aproveita da complicidade creada entre os duelistas? Que o autor ou autora é consciente das súas capacidades creativas e lles tira partido sen rémoras? Si, claro, pero é que obtén o que busca. Brinca con nós mentres nos pasa polo fuciño a súa destreza.
    Que difícil decidir!
    Vou votar por ‘Cincocentas palabras exactas’.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s