53. Onde se describe o roteiro da fortuna literaria da obra premiada

Números 1 e 0. MARCO VERCH.

César Lorenzo Gil.

Non era. Tardou en coller a chamada.

—Inés Pedrosa, por favor? —dixo o home máis rico de Galicia, que exercía como presidente do xurado. O seu teléfono repousaba coma un tótem no medio e medio da mesa, co altofalante activado, todos os membros do xurado ao redor a adoralo.

—Son eu, si.

—Chámote polo premio literario ao que presentaches «Sete parroquias». Teño o pracer de comunicarche que o xurado decidiu premiar a túa obra.

—Hostia! —dixo Inés logo duns segundos en silencio— Perdón, perdón.

Todos riron, sobre todo Rosendo Neves, que aparentaba un desmedido entusiasmo. Helena Camba aproveitou a confusión da chamada para whatsappear con Penélope Trinta: «Aborta Operación Pixiñas. Aborta. Premiaron unha muller, non un señoro. Non atopo nada na internet. Debe ser debutante».

Aínda que Iria Brens tiña memorizadas as bases argumentais para xustificar na acta o premio para Inés Pedrosa, Neves non parou en engadir suxestións: «unha moi estimable radiografía sociolóxica da vida aldeá», «un urro pola Galicia esboroada en refugallos», «firmeza autoral para o construto discursivo dunha novela referenciada na furmolística narrativa máis cobizosa».

Inés Pedrosa, en efecto, non publicara nada. Si escribía, mais fora de vocación serodia. Todo empezara cando acompañou unha amiga a un obradoiro de escrita creativa que organizara o Concello. E aí empezara a escribir. Ler sempre lera, pero pouco e pouco fixérase máis esixente. Un dos seus profesores insistíralle moito en ler como unha escritora, en ler para aprender.

Aos seus trinta e dous anos todo aquilo do premio lle parecía imposible. Ela, que non era profesora nin xornalista, ela, que non fora á universidade, que estudara para auxiliar de enfermaría e traballaba como coidadora nunha residencia de vellos. Mais estaba satisfeita coa súa novela e déralle bo traballo acabar as súas 197 páxinas mecanografadas no Word.

Durante aquel día no que lle comunicaron o premio gastou moito tempo en chamadas. Primeiro chamou os pais.

—Ma.

—Que.

—Recordas aquel premio ao que me presentei?

—Non sei de que falas, Inés.

—Si, mamá, o premio ao que presentei a miña novela, a do cura que tiña que misar en sete parroquias…

—Si, si —a nai non estaba moi segura.

—Pois gañeino.

—E cantos cartos che dan?

—Un millón de euros.

—Un millón de euros? Ti miraches ben? Ha ser un millón de pesetas, muller. Quen che vai dar tanto diñeiro por escribir un conto.

Logo falou co mozo.

—Ramón.

—Hoxe non traballas?

—Déronme o premio do millón de euros, Ramón. Déronmo!! —Ramón quedou en silencio—. Ramón? Estás ben?

—Supoño que agora que es rica vasme deixar.

Máis tarde chamárona da Voz, non da redacción comarcal senón da central en Sabón.

—Parabéns, Inés. Supoño que estarás encantada. Mira, queremos que sexas portada do suplemento semanal. Tes que vir aquí á central porque che imos facer unha reportaxe fotográfica. Como estamos así, coa pandemia, se podes ven directamente da perrucaría, maquillada e todo, porque aquí só imos estar eu e a fotógrafa, pode ser?

A seguir, chamárona da TVG.

—Imos facer un directo para o Telexornal. E despois tes que vir a San Marcos para A Revista. Este é o teu primeiro libro, non si? Traballas nun xeriátrico, non si? Podemos gravarte facendo que coidas os velliños, pode ser, pode? Se podes saír ti canda eles, todos lendo no teu libro, sería fabuloso.

—É que o libro non saíu —contestou Inés.

—Ai, non, claro, que boba. Pois dá igual, que saian os avós lendo calquera cousa, se fose lendo algo en galego, xa superior.

Xa de noite, cando tivo vagar no seu dormitorio, chamou o seu profesor favorito. Non se dixeron nada, só choraron felices cada un no seu lado.

Dous meses despois publicouse Sete parroquias. Fíxolle caso ao profesor, que era un escritor consagrado, e asinou contrato con Eduardo Fragoso.

—Temos moi adiantada a posibilidade dunha tradución ao castelán —díxolle.

Ingresáronlle o millón de euros, redondo coa súa caravana de ceros, o mesmo día que se puxo á venda o libro. As amigas dicíanlle: «Inés, es millonaria, deixa a residencia, dedícate só a escribir».

O libro vendeuse ben as dúas primeiras semanas. Esgotouse en varias librarías, mais logo da primeira solicitude de reposición de depósito, deixaron de reclamalo nas distribuidoras.

Rosendo Neves falou dela no seu canal de Youtube:

—Esta novela está argamasada —proclamou— cos mesmos materiais cos que se escriben os grandes clásicos. Está dotada dunha arquitectura interna de panelado casular, oscilando entre as máis novidosas formas de entender a narración e unha xeometría esférica que converte a lectura nunha delicia farturenta e donda.

Pouco máis se falou dela. Entrevistárona para Praza e para o Nós Diario, con pouca repercusión nas redes sociais.

Cando Inés presentou a novela en Santiago, canda Fragoso e Iria Brens, quedou de ir un fotógrafo de prensa, mais ao final o acto coincidiulle coa visita dun ex ministro que escribía novelas vacuas e ao reporteiro non lle deu tempo a ir a todo antes do peche da edición.

Puxérono de lectura obrigada nun instituto de Rianxo pero ao alumnado non lle gustou e a profesora frustrou o motín substituíndoo por un de Ingrid Costoya. No Club de Lectura ‘Libros da Brétema’ propúxoo unha socia. Mais na reunión mensual non lle apareceu ninguén e tivo que comer fría unha señora fonte de croquetas.

De cando en vez, Inés compra algún exemplar, para regalar. Segue escribindo, pero pouco. Le moito. O capricho que se permitiu co diñeiro do premio foi dedicarlle unha das paredes da casa, do chan ao teito, a unha biblioteca de revista.

Nunha xuntanza de departamento de Literatura Galega da Universidade de Vigo, a catedrática Clara Moa comentou coas súas doutorandas que Sete parroquias era unha novela bastante notable, que sería bo que alguén fixese un estudo ou escribise unha crítica académica, un paper, algo.

—Coñeces a alguén de nós que lea obras galegas contemporáneas? —respondeu unha das estudantes.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s