Elexía ao escultor Xoán Piñeiro

Francisco Álvarez «Koki». Sulagouse a noitecos teus ollos pechados.  Sulagouse…  Teu corpo espido  parece unha noite longa  pechada nun cadaleito.  As tebras volvéronse brétemas  a ilusión enfeitizouse pranto.  No intre dun silencio  pendura…  todo canto se pensa  todo canto se arela.  O derradeiro badelazo  crispa o silencio.  Cen olladas te miran  cinguidas ao tempo  unha…

Carta a Novoneyra

Francisco Álvarez «Koki». Dende aquel tempo: en que empezamos a soñar, estabas ti na poesía. Logo con pasos pequenos, empezamos a seguir o teu camiño. Ti eras xa a poesía, os recantos das cousas ditas en mil nomes. Nos abriamos o pranto no berce xuvenil e espertamos. Abrimos a porta e detrás da neboa, albiscamos…

Canción para un fado

Francisco Álvarez «Koki». Estou sentado no mar, O vento pasa ao meu lado, namentres escoito un fado que o meu corazón fai chorar. O Douro comigo chora, nas ondas que veñen e van, deste intre de verán que o meu corazón namora. O fado de Dulce Pontes, sangra na beira do río. Na súa voz…

Lola

Francisco Álvarez «Koki». Nos teus ollos encontro o mar. Es como un río de  esperanzas, que acumula tempestades. Nos teus peitos, escoito os teus silencios, e falo con eles pra recordar, o teu corpo de terra, e as túas correntes mariñas, na flor do deserto. Túa boca feita buguina de mar, arrólame no berce do…

Adicatoria

Francisco Álvarez «Koki». Pra miña Galiza que me doi que este lonxe de min, Pero eu sei que ela sofre mais, por que o sufrimento de nai sempre é mais forte. Da silandeira noite e da sulagada ilusión parideira de pantasmosos fillos, quizais ti chores, Galiza, por esa longa e parideira vida de exilios e…

Elexía dun tempo

Francisco Alvarez «Koki». A Eliseo Alonso, in memoriam Esta tarde que falo,  meu amigo compañeiro,  ti que estás aí tan cerca,  dentro do cemiterio.  Era lonxe aló moi lonxe  onde tamén se fala galego,  e ti, de súpeto, sentiches  que se achegaba o tempo. Despedícheste do teu amigo  o que tiñas máis cerca,  e voaches…