A revolución das flores do ben

Ana Lorenzo Blanco. Ó meu xardín córtanlle as flores, que son boíñas, non ao “Baudelaire”. Unhas foxen e outras choran, e eu miro e como Safo son, infeliz.   Un douto da vida dixérame tempo atrás, que despois da tormenta chega a calma. Pero despois do medo chega a rabia, e as plantiñas marchan a…

O amor

María do Cebreiro. Pasan os ríos ocultos baixo o chan das cidades, igual que pasa o amor, que afunde o corazón dos animais humanos sen que eles saiban nin coñecelo nin nomealo. Así é como uns o confunden coa fame, outros coa sede, e os máis coa transmisión de nós en outros: as trabes de…