Sonho meu

A Luís González Tosar e Xavier Castro. “Por que xa non escribo? Porque perdín o destinatario. Hai un bo pobo, aínda simpático (sobre todo alí onde non chegan os xornais e a televisión) e unha pequena elite de burgueses cultos e desesperados. No entanto, non hai unha sociedade coa que poder relacionarse através da poesía”.…

O mirante Patinir

A aquel Robert Redford de once anos que padeceu un ramo de polio en Santa Mónica e en 1947, o que non lle impediu darlle sebo ás canelas no filme O Golpe que tanto me sorprendeu nun cinema zuriqués alá nas fronteiras dun verao setentista. Bieito Iglesias. Despois dun verao caloroso e moitas ensaladas de…

A vergoña do galego

  A Pitusa e Sanfiz A Reboiras, que finou no Ano do Suplicio de 1975 (así en Ostia como en Ferrol), e aos demais filiados desa célula fría, ferriniana, na que militan os mortos do noso partido. Bieito Iglesias. A Vítor Figueiredo aconteceulle a historia mesmo antes de nacer (A historia sucede, pero non nos…

Sete graos de granada

A Italia, que non á patria delle mezze calzzette “Encanto haxa un mendigo, haberá mito”.                                                                                                                                                                                                                   Libro das pasaxes. W. Benjamin Bieito Iglesias. Brillaba o sol no xardín que rodea a Galería Borghese, por fortuna deixara de chover aí polas dez, cando apañei un taxi en Termini disposto a pasar unhas horas…

Auga durmida

A Véra, siempre a la verita tuya hasta el día en que me muera. “A pasaxe como templo de Esculapio, sala termal. Paseo terapéutico (as pasaxes como salas termais en desfiladeiros, como en Schuls-Tarasp). Libro das pasaxes. W. Benjamin “Apesar do frío, das nubes, da chuvia e o vento, e mesmo dalgunhas folipadas, Nabokov fruíu…

O nariz de Cirano

A Johanna de Bülach   Quen son eses “destinados a estaren mortos”? Son os que ata hai unhos anos morrerían na primeira infancia. Interveu a ciencia e salvounos da morte física. Son, pois, sobreviventes, e na súa vida hai algo de artificial, algo “contra natura”. Houbo unha certa ilusión hai tempo -unha de tantas ilusiós…

Servando e o lixo

Eladio Bernabé. Ao Servando non había quen o enganase. Polo tanto quedou solteiro máis aló dos corenta, arrodeado das cincuenta ovellas coas que pastaba polo monte a diario. Desde antes que o Concello empezara a cobrar pola recollida do lixo, o Servando esquivaba tal obriga levando día tras día a súa bolsiña de lixo para…